ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκδρομή με την εταιρεία

Τοκ, τοκ.

Στο χτύπημα της πόρτας αναγνωρίζω τους αγαπημένους μου γείτονες. Με ένα πλατύ
χαμόγελο κι ένα πιάτο με προσούτο και κατίκι Καρπενησίου μού χαμογελούν
κατάκοποι. Μόλις επέστρεψαν από ένα Σαββατοκυριακάτικο… επαγγελματικό
μίτινγκ!

Την ώρα που μου περιγράφουν το «πώς» και το «πού», με τη φαντασία προσπαθώ να
πλάσω τις εικόνες:

Τα κυριλέ ξενοδοχεία του Καρπενησίου κατειλημμένα από τους εταιρειάνθρωπους
που συναντώνται μες τον καθαρό αέρα για μπίζνες μπρέκφαστ, συνεχίζουν με
μίτινγκ, κάνουν ένα μικρό… διάλειμμα για μπίζνες λαντς, συνεχίζουν με
μίτινγκ, μετά άλλο ένα διάλειμμα για… κόφι μπρέικ και το βράδυ εξουθενωμένοι
από τη δουλειά, αλλά ευχαριστημένοι γιατί μένουν στα πέντε αστέρια του ακριβού
χειμερινού καταλύματος που πληρώνει η «μαμά-εταιρεία», πέφτουν ξεροί για ύπνο.

Οι ομάδες από κάθε εταιρεία ­ οι φίλοι μου είδαν μια… κινητή τηλεφωνία, μια
φαρμακευτική και μια εισαγωγές-εξαγωγές ­ κινούνται σαν να είναι σε εκδρομή.
Κοιλίτσες και στομαχάκια ασφυκτιούν κάτω από καρό πουκάμισα χίλφιγκερ και
παντελόνια μάρλμπορο κλάσικ.

Ο Γρηγόρης με διορθώνει: «Καλά, μη φαντάζεσαι ότι αυτό ισχύει για όλους, μόνο
για τα στελέχη. Βέβαια στις περισσότερες εταιρείες όλο και λιγότεροι
αποκαλούνται υπάλληλοι, οι πιο πολλοί είναι στελέχη. Πώς ξεχωρίζεις τους
ορίτζιναλ; Μα, από το ντύσιμο! Όσο πιο “χαμηλά” είσαι στην ιεραρχία τόσο πιο
καλά ντύνεσαι».

Η συνταγή είναι καλά μελετημένη. Η εταιρεία πληρώνει αδρά, αλλά τα στελέχη
δουλεύουν περισσότερες ώρες, περισσότερο παραγωγικά και είναι κι ευχαριστημένα
αφού μένουν στο σινιέ ξενοδοχείο.

Μόνο με μια λεπτομέρεια: όλα τα παραπάνω είναι υποχρεωτικά.