«Οι βομβαρδισμοί και η φτώχεια δεν είναι κάτι καινούργιο για τους Αφγανούς»

ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΠΑΚΙΣΤΑΝ.

Ο Mahmood Sham, κορυφαίος δημοσιογράφος του Πακιστάν, διευθυντής του Ομίλου
Εφημερίδων «Jang» (πάνω από 1 εκατομμύριο φύλλα κυκλοφορίας έχει μόνον η
«Jang» στα ουρντού) έχει ζήσει και ταξιδέψει στην περιοχή όσο λίγοι. Πριν από
τη βόλτα και το δείπνο που μου προσέφερε σε μια καταπληκτική τοποθεσία στα
«Margalla Hills» δέχθηκε να απαντήσει σε ορισμένες ερωτήσεις και να αποκαλύψει
το… παρασκήνιο, την… αιτία των συνεχιζόμενων βομβαρδισμών.

ΕΡ.: Η εμπειρία σας, 40 χρόνια δημοσιογράφος…

ΑΠ.: Οι πόλεμοι Ινδίας – Πακιστάν, δολοφονίες προέδρων, αλλά και πολλές
προσπάθειες των λαών της περιοχής να ξεφύγουν από την υπανάπτυξη. Αλλά, εσείς
ζείτε μέσα από μια άνιση ανταλλαγή οικονομικών μεγεθών της Δύσης εις βάρος
αυτού που λέμε «Τρίτος Κόσμος». Δεν είναι εύκολο να καταλάβετε τι γίνεται εδώ.

ΕΡ.: Κύριε Sham, έχω την αίσθηση πως οι δυσκολίες στις χώρες αυτές
οδηγούν σε υπερβολές…

ΑΠ.: Να σας θυμίσω τι έχει γίνει στην περιοχή. Οι Ινδίες, όταν κέρδισαν την
ανεξαρτησία τους το ’47, δεν έμειναν ενιαίο κράτος. Ουσιαστικά με τη «βοήθεια»
της Βρετανίας και του δόγματός της «διαίρει και βασίλευε», ο Νεχρού προχώρησε
στην Ινδία και ο Τζίνα στο Πακιστάν. Το Πακιστάν τότε περιελάμβανε και το
σημερινό Μπαγκλαντές. Ήταν ένα κράτος. Δύο, δηλαδή, τεράστιες περιοχές του
κόσμου, που τις χώριζε η μεγάλη Ινδία, αποτέλεσαν μια χώρα, μέχρι τις αρχές
του ’70, όταν χώρισε και αυτό το κράτος στα δύο.

Θέλω να πω ότι η περιοχή πέρασε τόσες περιπέτειες… Και μέσα στην «καρδιά»
της έχει το Αφγανιστάν, μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας χώρα, αφού 2 αγωγοί
(πετρελαίου και αερίου) πρέπει να περάσουν από εκεί. Ανεξάρτητα από την 11η
Σεπτεμβρίου, ο πόλεμος θα γινόταν, τα συμφέροντα είναι πολλά…

ΕΡ.: Ωστόσο, οι Ταλιμπάν είναι ακραίοι, με την έννοια ότι
έφτιαξαν ένα θεοκρατικό καθεστώς, όπου το υπουργείο Αρετής κανονίζει τα
πάντα, τη γυναίκα την περιθωριοποίησε, την τηλεόραση και τη
μουσική τα απαγόρευσε...

ΑΠ.: Αυτό δεν σημαίνει πως ο μουλάς Ομάρ και οι Ταλιμπάν βρίσκονται πίσω από
την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ… Ξέρετε, είναι εύκολο να
κατηγορείς χωρίς στοιχεία για να δικαιολογήσεις εκ των υστέρων μια επίθεση,
έναν βομβαρδισμό.

ΕΡ.: Η χώρα σας, όμως, ο στρατηγός Μουσάραφ, παρέχει
μέχρι στιγμής πολλές διευκολύνσεις…

ΑΠ.: Η Αμερική δεν είναι μία χθεσινή χώρα. Διάδοχος, στην περιοχή, της
Αγγλίας, μπόρεσε αυτά τα χρόνια να χρησιμοποιήσει το Πακιστάν για να εδραιώσει
τη θέση της.

ΕΡ.: Πώς έγινε αυτό;

ΑΠ.: Να σας θυμίσω ότι την εποχή που ο κόσμος εμφανιζόταν μοιρασμένος σε
Ανατολή και Δύση, το Αφγανιστάν είχε «γείρει» προς την πλευρά τής τότε ΕΣΣΔ.
Είχε, τότε η Μόσχα και καλές σχέσεις με την Ινδία, οπότε έπαιζε έναν
«κεντρικό» ρόλο στην Ασία.

Η Αμερική, λοιπόν, ανακάλυψε τους μουτζαχεντίν, πατέρες των Ταλιμπάν. Τους
χρηματοδότησε, το ίδιο έκανε και σε άλλες χώρες, όπως και στην περιοχή της
Μέσης Ανατολής. Αυτοί όχι απλά πολέμησαν με πάθος, αλλά καθήλωσαν, έφθειραν
την ΕΣΣΔ. Έγιναν η πληγή της.

Όταν νίκησαν στο Αφγανιστάν, ο κόσμος είχε πλέον αλλάξει. Η ΕΣΣΔ έχασε τη
δύναμή της, διαλύθηκε. Η Ινδία στράφηκε ­ για θέματα τεχνολογίας, ανάπτυξης ­
προς την Αμερική. Οπότε το Πακιστάν δεν έπαιζε, πλέον, τόσο σημαντικό ρόλο για
την Αμερική, όπως παλιά…

ΕΡ.: Τώρα, όμως, οι ΗΠΑ, σας το είπε και ο Κόλιν
Πάουελ, δίνουν προβάδισμα σε σας…

ΑΠ.: Σας θυμίζω πως το ταξίδι Πάουελ συνοδεύθηκε και με επίσκεψη στην Ινδία.
Απλά τώρα η Αμερική χρειάζεται το Πακιστάν ως «προγεφύρωμα» για το Αφγανιστάν,
αυτά τα βουνά που αξίζουν χρυσάφι!

Τι πληρώνουμε σήμερα; Ουσιαστικά, πληρώνουμε τα λάθη μας, αλλά και την
πολιτική των ΗΠΑ που δημιούργησαν, στήριξαν και χρηματοδότησαν τους
μουτζαχεντίν, τους Ταλιμπάν, ακόμα και τον Μπιν Λάντεν…

ΕΡ.: Δεν βλέπω να αισιοδοξείτε…

ΑΠ.: Ξέρετε πόσο θα τραβήξει όλη αυτή ιστορία; Αν νομίζετε ότι οι Αφγανοί
μπορούν να ηττηθούν αν καταληφθεί η Καμπούλ, κάνετε λάθος. Γι’ αυτούς οι
βομβαρδισμοί, η μιζέρια, η φτώχεια δεν είναι κάτι το καινούργιο.

Θα σας έλεγα να μελετήσετε, θα πρόσθετα να μελετήσουμε, κι άλλο την περιοχή.
Έχουν να γίνουν ακόμα πολλά, που μπορεί να αλλάξουν τους διεθνείς συσχετισμούς
­ προοπτικά ­ πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι αρχικά υπολόγισαν οι ΗΠΑ.