Ο εσπρέσο του απολογισμού

Η συντροφιά στο κατώφλι των σαράντα. (Λίγο πριν, λίγο μετά). Παλιές
συμμαθήτριες. Καθιστικό γεμάτο καπνούς, εσπρέσο, χρώματα, αρώματα κι άπειρες
ανταύγειες σε χρυσά μαλλιά. Μέικ απ ασάλευτο. Η μάσκαρα έντρομη, στέκει στις
βλεφαρίδες εφ’ ενός ζυγού. Στα τασάκια φουλ τα αποτσίγαρα και τα συναινετικά
διαζύγια.

Τέσσερις γυναίκες. Απολύτως πετυχημένες στον επαγγελματικό τομέα. Εκθαμβωτικά
αποτυχημένες στον προσωπικό. Με συζύγους στον παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα
χρόνο. Κυρίως στον παρελθόντα. Κυριαρχούν οι πρώην. Εκείνοι που ήλθον και
παρήλθον.

Εκείνοι που, από εραστές του ονείρου, έγιναν μπαμπάδες του Σαββατοκύριακου. Το
«σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς» μετατράπηκε σε «το παιδί εξήμισι το αργότερο να το
φέρεις πίσω. Κι αν σηκώσει ψύχρα να του βάλεις το φούτερ του, όλα εγώ πρέπει
να στα λέω;». Παλιές συμμαθήτριες. Παλιές αμαρτίες. Νέες εκμυστηρεύσεις ­
επώδυνες σαν νυστέρι χωρίς αναισθητικό. Όλες διαβάσανε το βιβλίο. Όλες
αναζητούν την περίληψη. Το κυρίως θέμα. Το ηθικό δίδαγμα.

Η Μελίνα ­ πρώην Αβραμίδου, κατόπιν Παπαδάκη, κατόπιν Στεφανή και μετά πάλι
Αβραμίδου ­ μίλησε πρώτη:

­ Γιατί όλες οι έξυπνες γυναίκες μπλέκουν με σπαστικούς άνδρες; Τι είναι αυτό
το πράγμα, αυτή η σχιζοφρένεια, αυτό το κατ’ επιλογήν καρακιτσαριό, γιατί το
κάνουνε; Γιατί το κάνουμε;

­ Το κακό αρχίζει κάπου εκεί. Στις παρυφές του Πανεπιστημίου. Πρωτοετείς
εμείς, στο πτυχίο ο άλλος, αμφιθέατρο στο αμφιθέατρο ­ πολύ θέλει ο άνθρωπος;
Πέφτουν οι ομηρικοί καβγάδες στο σπίτι, παθαίνει η μαμά την ενδεδειγμένη
υστερία «πού πας με τον ξεβράκωτο, εσύ μια κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά»…

­ Πάντα για τη μάνα μας σαν τα κρύα τα νερά είμαστε. «Όχι που είσαι παιδί μου,
αλλά θα σε συγκρίνω εγώ με τις άλλες;».

­ Για τη δικιά μου μάνα κανένας άνδρας δεν ήταν ποτέ αρκετά καλός για μένα.
Πάντα υπήρχε ο καλύτερος. Πάντα!

­ Υπήρχε, πού;

­ Στο κεφάλι της. Τον είχε κατασκευάσει ως γκράφιτι. Είχε αγκιστρωθεί πάνω του
και δεν την ξεκόλλαγες ούτε με βίντσι. Ο τέλειος άνδρας…

­ Ψηλός, μελαχρινός, πλούσιος…

­ Και να πηγαίνει και κάθε Τρίτη στη λαϊκή. Ο Κροίσος με το ζαρζαβατικό υπό
μάλης. Ένας σουρεαλιστικός συνδυασμός, απολύτως συμβατός με τη λογική της.

­ Μα, υφίσταται το είδος;

­ Στη φαντασία της υφίσταται έκτακτα. Και ό,τι υφίσταται για τη μαμά, είναι εξ
αντικειμένου υπαρκτό. Δεν το συζητάει, δεν το διαπραγματεύεται. Απλώς,
καταλήγει στο συμπέρασμα ότι εγώ είμαι η ηλίθια που δεν κατάφερα να τον
ανακαλύψω.

­ Τον Λάτση με το μπρόκολο;

­ Αυτοπροσώπως. Άντε τώρα εσύ να τους πεις για τις λαμπρές προοπτικές του
Δημήτρη που μοιραζόταν τότε το τριάρι στην Πετρούπολη με άλλους δύο
συμφοιτητές του.

­ Κι εμένα η μάνα μου όσο έβριζε τον Θοδωρή τόσο εγώ στρίτζωνα. Μέχρι που
στραβώθηκα και τον πήρα.

­ Ενώ αν αντιδρούσε πιο χαλαρά, το πράγμα θα έκανε τον κύκλο του. Σαν την
ίωση.

­ Και η πλάκα δεν είναι αυτή. Η πλάκα είναι ότι, είκοσι χρόνια αργότερα,
αποδεικνύεται ότι εκείνη είχε δίκιο κι εγώ άδικο.

­ Κάτι προβλέπουν αυτές. Κάτι διαισθάνονται. Έχουν το χάρισμα. Το γκιφτ. Σαν
αυγομαντεία χωρίς το αυγό.

­ Πώς το μυρίζονται από πριν; Πώς το ψυλλιάζονται;

­ Ποιος θες να το ψυλλιαστεί; Εσύ; Που είσαι μέσα στη σούπα; Στον κόσμο σου;
Τον ερωτεύεσαι, τον παντρεύεσαι, λαμπάδα αναμμένη στα πρώτα του βήματα…

­ Και στα δεύτερα και στα τρίτα…

­ Αφήνεις καριέρες και διπλώματα στην μπάντα. Κάνεις παιδιά και ξεφυλλίζεις
Τσελεμεντέδες. Από Πολιτικές Επιστήμες στη Σχολή Οικοκυρικής. Ποιον είχατε
πρύτανη; Τη Χρύσα Παραδείση!

­ Από το ντοκτορά, στις συνταγές της κυρίας Βέφας.

­ Και περνάνε τα χρόνια. Κι αρχίζουμε να «γιαπίζουμε»…

­ Να σαπίζουμε…

­ Και μια ωραία πρωία, αυτός γυρίζει, σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει
«ξέρεις πόσο σε εκτιμώ και πόσα σου χρωστάω, αλλά αυτή η σχέση έκανε τον κύκλο
της»…

­ Που σημαίνει «βρήκα γκόμενα δέκα χρόνια μικρότερή σου».

­ Καινούργιο μοντέλο. Το Σμαρτ το διθέσιο σε τιρκουάζ.

­ Και φεύγει. Και μένεις. Μετράς χρόνια, λάθη, πάθη, αλήθειες, ψεύδη, όνειρα.
Μετράς, ξαναμετράς και το άθροισμα σού σκαλώνει μονίμως.

­ Εκεί κάπου στη δεκαετία του ’90 άρχισε να κόβει η μαγιονέζα. Αλλά κάναμε κι
οι δυο πως δεν το βλέπαμε.

­ Αυτοί φταίνε; Που απέκτησαν εν ριπή οφθαλμού μπάκα ψυχικώς; Φαλάκρα στον
εγκέφαλο;

­ Εμείς φταίμε; Που από την Αριστερά περάσαμε στις Φιλιππινέζες;

­ Επανέρχομαι. Γιατί οι έξυπνες γυναίκες, κατά παράδοση, μπλέκουν με
σπαστικούς άνδρες;

­ Μήπως γιατί δεν είμαστε τόσο έξυπνες όσο νομίζουμε;

­ Μήπως;

Αμίλητες ήπιανε την ύστατη γουλιά από τον εσπρέσο του απολογισμού.

Ή ενός «απολογισμού-εσπρέσο»!