ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Χριστόδουλος

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δημ. Παπαδημητρίου, Παντοκράτορος, 48100, Πρέβεζα, γράφει:

«Δεν έχω την οποιαδήποτε σχέση με την πανέμορφη Σύρο και ούτε γνώριζα
προσωπικώς τον μακαριστό Ιεράρχη και Μητροπολίτη Σύρου κυρό Δωρόθεο.
Παρακολουθώντας, όμως, στην τηλεόραση την εξόδιο Ακολουθία του πρεσβύτη
Μητροπολίτη, στην οποία χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος,
ενοχλήθηκα ως απλός πολίτης, άνθρωπος και χριστιανός. Ούτε λίγο ούτε πολύ
άκουσα τον Αρχιεπίσκοπο (σε μια έξαρση πρωτοφανούς εγωισμού και μικροψυχίας)
να αποκαλεί τον εκλιπόντα Δεσπότη Δωρόθεο ”αθεολόγητο” (”… δεν είχεν
θεολογικήν παιδείαν” ­ που φυσικά ο ίδιος έχει), ”απαίδευτο” (”… ούτε
συγγραφικόν έργον έχει” ­ ο ίδιος έχει), ”αμόρφωτο” και άξεστο μουζίκο
(”… λαϊκός άνθρωπος με πολλές ιδιαιτερότητες”).

Έτρεφα θαυμασμό και σεβασμό για τον κεκοιμημένο Μητροπολίτη Δωρόθεο, διότι επί
τριάντα έξι (36) ολόκληρα χρόνια, υπήρξε μια διαρκής αντίσταση σε ό,τι
ολοκληρωτικό, φασιστικό και χουντικό-αντιδραστικό εκδηλώθηκε σ’ αυτόν τον
ταλαίπωρο τόπο, τη στιγμή που κάποιοι άλλοι (μεγαλόσχημοι σήμερα)
”θεολόγοι”, ”συγγραφείς”, ”μορφωμένοι” και ”χαρτούχοι” κληρικοί δεν…
”κατάλαβαν” χούντες και… φούντες, διότι ”ήσαν απησχολημένοι με τας
σπουδάς των”!

Να τελειώσω με κάτι παρεμφερές: Στην κηδεία του μακαρίτη Αρχιεπισκόπου
Σεραφείμ και ενώ δεν είχεν ολοκληρωθεί η ταφή, θυμάμαι τον τότε Μητροπολίτη
Δημητριάδος κ. Χριστόδουλο, να συνομιλεί με τον Μητροπολίτη Έβρου κ. Άνθιμο.
Το ύφος και των δύο μαρτυρούσε οτιδήποτε άλλο συναίσθημα εκτός απ’ αυτό της
λύπης για την αρχιεπισκοπική απώλεια!!!

Αυτά τα ολίγα για όλους εκείνους που θέλουν, επιμένουν και αγωνίζονται να
θυμούνται».

Ο κ. Παπανδρέου, Φαρές Πατρών, γράφει:

«Στην ουσία ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν άρεσε απλώς μόνο γιατί έλεγε καλά
τραγούδια ή γιατί ήταν ένας καλός τραγουδιστής. Πολλοί είναι καλοί
τραγουδιστές. Αλλά γιατί η φωνή του – καμπάνα είχε ένα χρώμα στιβαρού
ανδρισμού κι αυτό φαίνεται ιδιαίτερα, αν προσέξει κανείς, στην εισαγωγή που
κάνει στο τραγούδι ”Αυτή η νύχτα μένει”.

Είχε λοιπόν τέτοια ποιότητα η φωνή του που δεν την έχουν άλλοι τραγουδιστές.
Κι αυτό γιατί τραγουδάνε σχεδόν με τη μύτη για να προσδώσουν στη φωνή τους
τάχα ευαισθησία, ενώ ακούγεται όπως το ποντίκι που το έχει πιάσει η φάκα.

Κατά τη διάρκεια του πένθους διαπίστωσα ότι αυτοί που επέλεξαν να βάλουν
κάποια τραγούδια του Καζαντζίδη, δεν ξέρουν ότι εκείνα τα τραγούδια που
ξάφνιασαν τον κόσμο όταν πρωτοβγήκε στο τραγούδι, ήταν ”Θέλω να πεθάνω”,
”Μαντουμπάλα”, ”Αυτή η νύχτα μένει”, ”Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια”
και έκπληκτοι έλεγαν γι’ αυτόν: ”τι φωνή είναι αυτή!”, ”ποιος είναι
αυτός!”. Το δε τραγούδι ”Αυτή η νύχτα μένει” το χόρευαν αδιάκοπα εκείνο τον
καιρό σε όλα τα κέντρα διασκεδάσεως».