ΓΝΩΜΗ Η αγγλο-αμερικανική συμμαχία

Για να θυμηθούμε τον Όργουελ, όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ είναι σύμμαχοι, μερικά όμως
είναι περισσότερο σύμμαχοι από τα άλλα. Η διαπίστωση προκύπτει αβίαστα από τη
θεαματική επιβεβαίωση και περαιτέρω ενδυνάμωση της ειδικής αγγλοαμερικανικής
σχέσης μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Καθώς ευθύς μετά την τρομοκρατική επίθεση, ο
Βρετανός πρωθυπουργός αναδείχθηκε ­ όπως και για το Γιουγκοσλαβικό, αν και
στην παρούσα περίπτωση με πειστικότερη επιχειρηματολογία ­ σε διαπρύσιο κήρυκα
των αμερικανικών θέσεων (η υπεράνω υποψίας «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» τον αποκάλεσε
«αυτόκλητο περιοδεύοντα πρέσβη της κυβέρνησης Μπους). Ενώ, παραλλήλως, έθεσε
κατ’ ουσίαν τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του στη διάθεση της Ουάσιγκτον.
Πέρα και πάνω από ΝΑΤΟϊκές και ευρωενωσιακές εκδηλώσεις αλληλεγγύης ­ που
άλλωστε οφείλονται εν πολλοίς σε δικές του πρωτοβουλίες. Με επακόλουθο ο κ.
Μπλερ να απολαύει προνομιακής πρόσβασης στην αμερικανική ηγεσία. Αλλά ­ το και
σημαντικότερο για εμάς τους λοιπούς ­ και να χρησιμοποιεί την αναβαθμισμένη
αυτή διεθνή παρουσία για να προωθήσει την ευρωπαϊκή του πολιτική. Η οποία, ναι
μεν τάσσεται υπέρ της ΟΝΕ και μιας διακρατικής πολιτικοστρατιωτικής
συνεργασίας, πλην απορρίπτει διαρρήδην τους ομοσπονδιακούς οραματισμούς και
αποσκοπεί στη διατήρηση του ΝΑΤΟ ως του κύριου φορέα της κοινοτικής άμυνας και
ασφάλειας. Όλα δε δείχνουν ότι η χαλαρή αυτή βρετανική εκδοχή της ευρωπαϊκής
ενοποίησης θα επικρατήσει. Με τις «ηγέτιδες ευρωπαϊκές δυνάμεις» ­ όπως
επισημαίνει ο ανταποκριτής της «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» στο Παρίσι
(ΙΗΤ, 12-10) ­ να προσπαθούν να αξιοποιήσουν το νέο διεθνές κλίμα σε εθνική
βάση «για να ενισχύσουν το στάτους των στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος». Και
συνακόλουθα με τα συλλογικά ευρωενωσιακά όργανα να περιθωριοποιούνται σε
επίπεδο μειζόνων αποφάσεων, καταδικασμένα σε ρόλο περιστασιακό και επικουρικό.

Μέχρι πρότινος η Κοινοτική Ευρώπη προβληματιζόταν για τη χρονική σχέση μεταξύ
«εμβάθυνσης» και «διεύρυνσης». Καθίσταται τώρα σαφές ότι, ανεξάρτητα από την
τύχη της τελευταίας ­ που πιθανότατα απλώς θα καθυστερήσει ­ η οικοδόμηση μιας
γνήσιας ευρωπαϊκής συμπολιτείας αναβάλλεται επ’ αόριστον.