30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΖΩΗ ΛΕΙΒΑΔΙΤΟΥ

ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην ωραία Μυτιλήνη.

ΖΕΙ: Στη Λέσβο του Ελύτη.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Σε όλον τον κόσμο.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τις κακές παρέες.

ΠΡΟΤΙΜΑ: Τα παιδιά.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στον Θεό.

Η Ζωή Λειβαδίτου, πρόεδρος του παραρτήματος Λέσβου της μη κυβερνητικής
οργάνωσης Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, είναι η μόνη Ελληνίδα γυναίκα ­ από
διπλωμάτες, δημοσιογράφους, στελέχη οργανώσεων ­ που ήρθε μέσα στον πόλεμο να
βοηθήσει τους Αφγανούς πρόσφυγες. Το κάνει από πίστη στον άνθρωπο. Αναζητεί
την αλήθεια με τα μάτια της αλλά και τα μάτια της ψυχής της. Νοσηλεύτρια, έχει
μάθει να υπηρετεί κάθε αδύναμη ύπαρξη. Και πιστεύει στον Θεό!

ΕΡ.: Μυτιληνιά στα σύνορα Πακιστάν – Αφγανιστάν;

ΑΠ.: Έχουμε Αφγανούς στη Μυτιλήνη!

ΕΡ.: Πώς;

ΑΠ.: Έχουμε φτιάξει έναν καταυλισμό.

ΕΡ.: Πόσοι Αφγανοί;

ΑΠ.: Καμιά εκατοστή.

ΕΡ.: Ήρθαν;

ΑΠ.: Με ταλαιπωρία 2,5 μηνών, περπατώντας!

ΕΡ.: Τους βοηθάτε;

ΑΠ.: Με αποκαλούν «μαματσούκ», μάνα τους δηλαδή.

ΕΡ.: Γυναίκες;

ΑΠ.: Κάπου 22, ακόμα και με μικρά!

ΕΡ.: Γιατί έφυγαν;

ΑΠ.: Είτε γιατί τους κυνηγούν είτε για ένα καλύτερο αύριο…

ΕΡ.: Τι αισθάνονται;

ΑΠ.: Είναι φοβισμένοι.

ΕΡ.: Τόσο πολύ…

ΑΠ.: Μέχρι που φοβούνται όταν τους πρωτοακουμπάς!

ΕΡ.: Τι λένε για τους βομβαρδισμούς;

ΑΠ.: Κλαίνε.

ΕΡ.: Πώς το έμαθαν;

ΑΠ.: Έκανα ένα λάθος.

ΕΡ.: Δηλαδή;

ΑΠ.: Τους έβαλα τηλεόραση και το είδαν.

ΕΡ.: Διαφωνούσαν με τους Ταλιμπάν;

ΑΠ.: Είχαν σχέσεις με τη Βόρεια Συμμαχία.

ΕΡ.: Τώρα τι θα κάνετε εδώ που ήρθατε;

ΑΠ.: Θα πάω στα σύνορα. Θέλω να βοηθήσω.

ΕΡ.: Δεν είναι εύκολο…

ΑΠ.: Χρειάζονται βοήθεια οι άνθρωποι.

ΕΡ.: Πώς φτιάξατε την ομάδα σας;

ΑΠ.: Από το 1987 υπάρχει η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης.

ΕΡ.: Την ίδρυσε;

ΑΠ.: Ο Ζαφείρης Τρόμπακας, επαγγελματίας διασώστης ορειβάτης.

ΕΡ.: Έδρα…

ΑΠ.: Η Θεσσαλονίκη, με πρόεδρο τον Χρήστο Νικολαΐδη.

ΕΡ.: Αποστολές…

ΑΠ.: Πολλές, με υπεύθυνο τον Στέφανο Καλαϊντίδη.

ΕΡ.: Παραρτήματα;

ΑΠ.: Είκοσι δύο σε όλη την Ελλάδα, με δυναμικό αυτό της Λέσβου.

ΕΡ.: Εμπειρίες;

ΑΠ.: Σε όλον τον κόσμο.

ΕΡ.: Πού;

ΑΠ.: Σε Τουρκία, Σερβία, Ρουάντα, Αρμενία και στο Αίγιο…

ΕΡ.: Στο Αίγιο;

ΑΠ.: Στους σεισμούς του ’95.

ΕΡ.: Σας γεμίζει αυτό που κάνετε;

ΑΠ.: Το έχω έμφυτο, ως νοσηλεύτρια.

ΕΡ.: Από μικρή…

ΑΠ.: Από παιδί με τη μάνα μου…

ΕΡ.: Η μητέρα σας;

ΑΠ.: Ήταν διευθύντρια σε παιδικό σταθμό. Ίδρυσε τον 1ο σταθμό στο
Πλωμάρι.

ΕΡ.: Ρισκάρετε;

ΑΠ.: Αξίζει τον κόπο.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Ό,τι, δίνουν τα μάτια…

ΕΡ.: Και όχι μόνον…

ΑΠ.: Και της ψυχής και του μυαλού…

ΕΡ.: Έτσι ησυχάζετε…

ΑΠ.: Κοιμάμαι εύκολα.