ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τραγούδια

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Κ. Παπανδρέου, από τις Φαρές Πατρών, γράφει:

«Δεν παραδέχομαι τους τραγουδιστές, αλλά το ωραίο τραγούδι το οποίο βγαίνει
μέσα από την ψυχή των δημιουργών του (στιχουργός, συνθέτης), κι αυτούς πρέπει
να θαυμάζουμε. Οι τραγουδιστές, απλώς διασκεδαστές είναι και τίποτα παραπάνω.
Και είναι βλασφημία να λένε οι τραγουδιστές ότι το τραγούδι βγαίνει μέσα από
την ψυχή τους. Το σωστό για έναν τραγουδιστή θα ‘ταν να λέει, όχι ότι βγαίνει
απ’ την ψυχή του, αλλά ότι το λέει με την ψυχή του. Ο κάθε φτασμένος
τραγουδιστής την επιτυχία του δεν την οφείλει στη φωνή του ­ αφού δεν υπάρχει
ανώτερη και κατώτερη φωνή ­ αλλά στο ότι είχε την τύχη να του δώσουν να πει
ωραίο τραγούδι, οπότε αυτόματα καθιερώθηκε ως κάποιος, αδιάφορο αν στη
συνέχεια λέει και τραγούδια πρώτης διαλογής.

Επομένως, την επιτυχία του σ’ ένα 60% την οφείλει στο ωραίο τραγούδι που έτυχε
να πει και το άλλο 40% στα ΜΜΕ, που τον προβάλλουν έπειτα από αυτή την
επιτυχία, και στα κέντρα διασκεδάσεως, που τον διαφημίζουν για επαγγελματικούς
λόγους. Κι επειδή η φωνή του τραγουδιστή αποτελεί στοιχείο επαφής με το αυτί
του καθένα, αυτό οι περισσότεροι απ’ το κοινό το μπερδεύουν μέσα τους και
νομίζουν πως αυτόν αξίζει να θαυμάζουν αντί των δημιουργών του τραγουδιού,
τους οποίους σκόπιμα αγνοούν, προφανώς από φθόνο. Κι όμως, μέσα στον φθόνο
υπάρχει κρυφός θαυμασμός γι’ αυτόν που φθονείται, εξαιτίας του ότι είναι άξιος
για κάτι που δεν μπορούν να είναι αυτοί που τον φθονούν.

Η ατυχία για τους δημιουργούς είναι ότι δεν έχουν ζωντανή παρουσία όπως οι
τραγουδιστές, ώστε να γίνεται αισθητή η καλλιτεχνική τους αξία και ιδιαίτερα
αυτή των συναισθημάτων τους που εκφράζουν μέσα από τα τραγούδια τους, τα οποία
συναισθήματά τους αδίκως οικειοποιούνται οι τραγουδιστές, πράγμα που θυμίζει
την περίπτωση του Σιρανό ντε Μπερζεράκ.

Σε μια υπαίθρια συναυλία, ένας τραγουδιστής έπειτα από κάθε τραγούδι αποσπά
έντονες επιδοκιμασίες καταχειροκροτούμενος. Όταν όμως σε κάποια στιγμή αρχίσει
να λέει ένα πολύ ωραίο τραγούδι, παράδειγμα, ”Πού ‘ναι τα χρόνια”, γίνεται
χαμός και το πλήθος τον συνοδεύει στο τραγούδι. Σημαίνει, ότι η φωνή του
άλλαξε απότομα και έγινε καλύτερη; Όχι, βέβαια. Άρα, σημασία έχει το ωραίο
τραγούδι και όχι η φωνή του τραγουδιστή. Ακόμα και μια ελαφρά απόχρωση
βραχνάδας να έχει η φωνή ενός τραγουδιστή, όταν λέει ωραίο τραγούδι, ωραία θα
ακούγεται και η φωνή του, με αποτέλεσμα το συγκεκριμένο τραγούδι να ταυτίζεται
με τον ερμηνευτή, λες και είναι δικής του έμπνευσης και όχι των δημιουργών
του.

Και για να τονισθεί το πόση σημασία έχει η δύναμη της ταύτισης, αναφέρω το
εξής παράδειγμα: Ένα επιτυχημένο τραγούδι μας αρέσει όταν το ακούμε απ’ αυτόν
που πρώτος το έχει τραγουδήσει, παρά από κάποιον άλλον, κι αν ακόμα πρόκειται
για φτασμένο. Άρα, απ’ αυτό διαπιστώνεται το στοιχείο της πλάνης, να νομίζουν
κάποιοι πως η φωνή του τραγουδιστή αξίζει αντί το ίδιο το τραγούδι.

Εκτός από το ωραίο τραγούδι που κάνει τη φωνή του τραγουδιστή να ακούγεται
ωραία, επίσης συμβάλλουν σ’ αυτό και τα ηλεκτρονικά εφέ που την πλαισιώνουν,
οπότε αν το πει χωρίς μικρόφωνο, η φωνή του προκαλεί αποκαρδιωτική αίσθηση.
Γι’ αυτό, αποφεύγει να τραγουδήσει χωρίς μικρόφωνο, οπότε αν τύχει να του το
ζητήσουν, προβάλλει τη δικαιολογία πως τάχα ο λαιμός του έχει κρυώσει. Των
δημιουργών όμως των καλών τραγουδιών, η αξία ούτε ακυρώνεται, ούτε μειώνεται.
Επιτέλους, ας μάθουν κάποιοι απ’ το κοινό να ξεχωρίζουν αξίες, αν ο καθένας
απ’ αυτούς θέλει να είναι ο εαυτός του και όχι να παρασύρεται από τη
σκυλοδιαφήμιση που τον εξαπατά και τον καθιστά άβουλο πλάσμα χωρίς κρίση.

Ένα άλλο ζήτημα: Οι ασφαλιστικές εταιρείες, τακτικές πελάτισσες του
πορτοφολιού μας, επωφελούμενες από την ταραγμένη εποχή μας, απεφάσισαν να μας
κάνουν και νέα επιδρομή: να αυξήσουν τα ασφάλιστρα των Ι.Χ. με 10% έως 12%,
πέραν του ότι κάποιες μεγάλες εταιρείες ήδη έχουν κάνει αύξηση από τον
περασμένο Ιούλιο της τάξεως 40% μέχρι 50%.

Τι κάνουν οι κυβερνώντες που κρατούν μόνιμα τα μάτια τους κλειστά στα διάφορα
τεχνάσματα των ασφαλιστικών εταιρειών; Θα αφήσουν να πραγματοποιηθεί και η νέα
επίθεση στους κατόχους των Ι.Χ.;».