ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η υποκρισία

Είμαστε καμιά φορά ποιητικοί, δραματικοί, μάς προσβάλλουν οι πολιτικά ορθές
διατυπώσεις, οι νόμοι. Βλέπουμε νεκρούς κι από τις δυο πλευρές, έχει σημασία
το πώς πεθαίνουν, το αν πέφτουν από το παράθυρο του εκατοστού ορόφου για να
μην καούν, ή αν τους πετυχαίνει κατά λάθος η έξυπνη βόμβα; Υποκρισία των
ανεπτυγμένων, οι έξυπνες βόμβες. Η ανθρωπιστική βοήθεια δεν γλιτώνει από την
πείνα έναν πληθυσμό που δεν μπορεί να σπείρει και να θερίσει. Οι παράπλευρες
απώλειες, το άκρον άωτον της ειρωνείας. Ωστόσο έτσι έχουν τα πράγματα. Ως εδώ
έφτασε ο πολιτισμός. Αυτά τα λιγοστά έχουμε. Δεν είναι πολύς καιρός. Στον
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο βομβαρδιζόταν ο Πειραιάς, το Λονδίνο, η Δρέσδη, η
Χιροσίμα. Έτσι πολεμούσαν τότε. Οι άμαχοι ήταν ακόμα τότε, υλικό κατάκτησης,
εκμετάλλευσης, οι πόλεις ήταν στόχος. Τα αρχαία είχαν λυπηθεί στην Αθήνα και
στη Χαϊδελβέργη, και δεν τις βομβάρδισαν, όχι τους ανθρώπους. Οι γονείς μας τα
θυμούνται αυτά. Τώρα το χτύπημα στην πόλη γυρίζει πίσω την Ιστορία, πίσω από
τους Παγκόσμιους Πολέμους, σε αιώνες που δεν υπήρχε ούτε ΟΗΕ, ούτε Κοινωνία
των Εθνών, ούτε Ερυθρός Σταυρός. Μπορεί να μην είναι και πολύ σπουδαία όλ’
αυτά, αλλά δεν έχει τίποτα καλύτερο εφευρεθεί ως προς το θέμα. Λένε πως η
δύναμη του Μπιν Λάντεν είναι οι αποφασισμένοι να γίνουν μάρτυρες καμικάζι του,
ενώ οι ΗΠΑ έχουν απλώς καλύτερα όπλα, μεγάλη ισχύ, πλούτο κ.λπ. Όμως έχουν και
κάτι άλλο, οι ισχυροί, υπερόπτες κ.ά. Αμερικανοί. Έχουν αυτή την υποκρισία,
κανόνα και αξία ολονών μας. Κάποιοι το θεωρούν και αδυναμία, να μη σκοτώνεις
αμάχους, τι μπελάς. Και είναι. Αυτός ο μπελάς όμως, αυτή η υποκρισία, είναι η
αληθινή υπεροπλία.