Οι μικρές ιδιωτικές κλινικές

Το θέμα των ιδιωτικών κλινικών απασχο-λεί τον κ. Χ. Παπαγεωργίου:

«Το υπουργείο Υγείας εξέδωσε ένα Προεδρικό Διάταγμα, το 235/2000, “περί
ιδιωτικών κλινικών”, πολύ φιλόδοξο, αλλά εκτός πραγματικότητος. Μακάρι να
μπορούσε να εφαρμοσθεί, αλλά θα έπρεπε το νοσήλιο να είναι ανάλογο των
απαιτήσεων του Διατάγματος και των πραγματικών αναγκών για ποιοτική παροχή
υπηρεσιών υγείας και όχι αυτό που είναι σήμερα (8.000. Τι να καλύψεις με αυτό
το ποσό). Το νοσήλιο των 8.000 δραχμών ημερησίως για τη Γ’ θέση, στην οποία
υπάγεται η πλειονότης των ασφαλισμένων, παραμένει το ίδιο από το 1992 μέχρι
σήμερα. Το 235 Π.Δ. όριζε ως προθεσμία την 14/3/2001 για να συμπληρωθεί το
προσωπικό βάσει των νέων συνθέσεων και την 14/3/2002 για να προσαρμοσθούν ως
προς τα τεχνικά θέματα. Προ της 14/3/2001 εξεδόθη έγγραφο από το υπουργείο
Υγείας, που ανέβαλε τη διαδικασία αυτή για την 14/6/2001, με τη δικαιολογία
ότι θα απαιτείτο χρόνος για να διευθετηθεί το θέμα της αυξήσεως του νοσηλίου.
Να σημειωθεί ότι η αύξηση ανέρχεται στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 2.000
δραχμών ημερησίως! Την 14/6/2001 εξεδόθη νέα διαταγή που όριζε τελική
ημερομηνία την 14/9/2001, αλλά ουδεμία πλέον νύξη για την αύξηση του νοσηλίου.
Τέλος, την 14/9/2001 εξεδόθη νέα διαταγή με τελική ημερομηνία την 14/3/2002
για την προσαρμογή των κλινικών σε όλα τα θέματα προσωπικού και τα τεχνικά
θέματα. Το τι θα γίνει τότε κανείς δεν γνωρίζει, αφού, όπως φαίνεται, το
νομοσχέδιο και γενικά το θέμα με τις ιδιωτικές κλινικές, όπου νοσηλεύονται
άνθρωποι από τα πολύ χαμηλά στρώματα της κοινωνίας μας, δεν τους ενδιαφέρει
και ιδιαίτερα. Μήπως είναι, λέω μήπως, ένας τρόπος για να εξαναγκάσουν τους
ιδιοκτήτες των μικρών κλινικών να κλείσουν και να πουλήσουν τις κλινικές τους
στους δύο-τρεις μεγάλους ομίλους, που αυτήν τη στιγμή κυριαρχούν στον χώρο της
υγείας. Στα καρδιοχειρουργικά πακέτα έδωσαν αύξηση 50% αμέσως. Βέβαια, διότι
εκεί τα μεγάλα συμφέροντα δεν αφήνουν και πολύ περιθώριο για αναβολή».