Κωνσταντίνος ο Μικρός

Κόψτε. Ράψτε. Σφίξτε. Δέστε. Λύστε. Περάστε το προϊόν από την πρέσα. Βάλτε το.
Βγάλτε το. Χώστε το στο κουτί. Συσκευάστε το. Δειγματίστε το. Κοστολογήστε το.
Κι αμέσως μετά, κατ’ ευθείαν διανομή στην αγορά.

Μόνο προσέξτε. Το ένα πρέπει να είναι ίδιο με το άλλο. Ίδιο. Απαράλλαχτο.
Φτυστό. Περιτύλιγμα, γραμμάρια, γεύση ­ όλα ίδια. Καμία διαφορά.
Κλωνοποιημένο. Τυποποιημένο. Το προϊόν. Το παιδί. Το προϊόν που είναι παιδί.
Το παιδί που είναι προϊόν. Το παιδί που είναι φέτα Δωδώνης.

Κόψτε. Ράψτε. Σφίξτε. Δέστε. Λύστε. Μαζική βιομηχανία. Κανένα αγοράκι, κανένα
κοριτσάκι να μη διαφέρει από το άλλο. Μια νέα, λιλιπούτεια γενιά που ­ αν
θέλει να επιβιώσει ­ πρέπει να μεταλλαχθεί σε φαστ φουντ. Το κάθε παιδί να
χωράει στο πολύχρωμο κουτί. Στην προσφορά – πακέτο: Χάμπουργκερ – πατάτες –
αναψυκτικό. Η μονάδα πρέπει να γίνει ομάδα. Γιατί ποιος θέλει να είναι ο
παρίας της παρέας; Ποιος θέλει να τον δείχνουν με το δάχτυλο;

Καταργήθηκε η στολή στα σχολεία. Βέβαια, υπάρχουν ορισμένες ευλογημένες
εξαιρέσεις που την επαναφέρουν. Στην πλειοψηφία όμως; Καταργήθηκε. Καταργήθηκε
εξωτερικά και επιβλήθηκε εσωτερικά. Τώρα πια, η στολή δεν φοριέται στο σώμα.
Φοριέται στην ψυχή. Στην ψυχούλα, κατάσαρκα. Και πονάει. Πολύ. Περισσότερο από
την μπλε ποδιά των δικών μας αναδρομών.

Κόψτε. Ράψτε. Σφίξτε. Δέστε. Λύστε. Με έναν προκρούστειο σουρεαλισμό, όποια
ταυτότητα έχει το παιδί ­ τσεκουρώστε την. Χαρίσματα, ιδιαιτερότητες,
προσωπικότητες. Βαρέστε τα στο δόξα πατρί. Κάντε τα όλα ίδια. Πανομοιότυπα.
Λεξιλόγιο, αντιδράσεις, συμπεριφορά.

Πες με τρελή, αλλά πώς έχω την αίσθηση ότι τα σημερινά παιδιά αρχίζουν να
μοιάζουν και φυσιογνωμικά μεταξύ τους; Πάει ο γονιός στις γυμναστικές
επιδείξεις. Και μέσα στο μπούγιο τρομάζει να αναγνωρίσει το βλαστάρι του.
Αυτός είναι ο Κωνσταντίνος; Όχι, αυτός δεν είναι ο Κωνσταντίνος. Ο
Κωνσταντίνος είναι αυτός που στέκεται πίσω από τον Κωνσταντίνο και δεξιά από
τον Κωνσταντίνο. Τον βλέπεις εκείνο τον Κωνσταντίνο; Θα μετρήσεις άλλους οκτώ
Κωνσταντίνους και δώδεκα Αλέξανδρους και νάτος ο δικός μας ο Κωνσταντίνος. Ή
δεν είναι ο δικός μας ο Κωνσταντίνος και είναι ο Κωνσταντίνος της Έφης;
Κωνσταντίνε! Γεια σου, εδώ είμαστε με τον μπαμπά. Όχι εσύ Κωνσταντίνε, στον
Κωνσταντίνο μιλάμε.

Οι Κωνσταντίνοι. Που λέγονται Γιώργος, Γιάννης, Περικλής, Μαρία, Ελένη Λουίζα.
Οι Κωνσταντίνοι που ξυπνάνε όλοι την ίδια ώρα. Τρώνε το ίδιο πρωινό. Πάνε στις
ίδιες στάσεις. Παίρνουν το ίδιο σχολικό. Μαθαίνουν τα ίδια γράμματα. Κάνουν τα
ίδια ιδιαίτερα. Κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι.

Οι Κωνσταντίνοι. Που δουλεύουν πιο σκληρά από κάθε ενήλικο. Που μελετάνε
περισσότερο από ό,τι εμείς ­ για να μορφωθούν λιγότερο απ’ ό,τι εμείς. Που
στουμπώνουν τα κεφαλάκια τους με το άχρηστο. Το περιττό. Για να το ξεχάσουν
την επομένη. Να το στείλουν στον κάδο ανακύκλωσης. (Που κι αυτό είναι σχετικό:
Γιατί η ηλίθια γνώση δεν ανακυκλώνεται).

Κόψτε. Ράψτε. Σφίξτε. Δέστε. Λύστε. Ακόμα και στις ελεύθερες ώρες τους οι
Κωνσταντίνοι πρέπει να συμπεριφέρονται ίδια. Ίδια γούστα. Ίδιες προτιμήσεις.
Ίδια πάρτι. Ίδιοι κλόουν. Ίδιοι ταχυδακτυλουργοί. Ίδιο κουνέλι από το ίδιο
καπέλο. Ίδια παιχνίδια. Ένας Κωνσταντίνος τσινάει με τα πλέι στέισιον, τα
γκέιμ μπόι και τα ηλεκτρονικά; Να κόψει τον λαιμό του να τα μάθει. Διά
ροπάλου, να το εμπεδώσει το αντικείμενο. Να το κάνει φύλλο και φτερό. Αλλιώς
οι άλλοι Κωνσταντίνοι θα τον πάρουν στο ψιλό.

Ένας άλλος Κωνσταντίνος δεν γουστάρει την μπάλα; Δεν κολλάει στην τηλεόραση
όποτε παίζει η ομάδα του μπαμπά; Δεν έχει αποστηθίσει την ομάδα του
Παναθηναϊκού σαν να είναι το Δωδεκάθεο ­ άντε Ενδεκάθεο; Δεν έχει αυτό το
δικαίωμα;

Όχι. Δεν το έχει. Αλλά καθόλου. Πρέπει. Οφείλει. Υποχρεούται. Αλλιώς στο
διάλειμμα θα βρεθεί χαλκομανία στον τοίχο του προαυλίου. Να μην τον παίζει
κανένας. Οι άλλοι Κωνσταντίνοι θα κλωτσάνε την μπάλα κι αυτός μια ζωή στον
πάγκο. Αναπληρωματικός. Μοναξιά. Ερημιά. Απόρριψη. Απορία και τα μυαλά στα
κάγκελα. Γιατί αυτός ο Κωνσταντίνος δεν είναι σαν τους άλλους Κωνσταντίνους;

Γιατί αυτή η Κωνσταντίνα δεν είναι σαν τις άλλες Κωνσταντίνες; Αντί να ντύνει
τις Μπάρμπι της με στρας και πούλιες, προτιμάει το κυνηγητό. Το κρυφτό. Τα
πυργάκια από λάσπη. Τι έγινε, παιδιά; Τι τρέχει; Χάλασε το μηχάνημα; Στράβωσε
η κατασκευή της στο εργοστάσιο; Κάτι δεν πάει καλά με τη συγκεκριμένη
Κωνσταντίνα; Να διορθωθεί πάραυτα. Διά της βίας κλειδώστε την σε ένα δωμάτιο
με χιλιάδες Μπάρμπι. Μέχρι να συμμορφωθεί. Να βάλει μυαλό. Για το καλό της.
Για το συμφέρον της. Για το μέλλον της.

Κόψτε. Ράψτε. Σφίξτε. Δέστε. Λύστε. Προσοχή. Προσοχή, μη σας μπατάρει από
πουθενά αυτή η γενιά. Αυτοί οι Κωνσταντίνοι έχουν να αντιμετωπίσουν λούκια και
παλούκια. Κι η μόνη αποσκευή τους είναι η ομοιομορφία. Το μόνο αντίσωμα, η
στολή της ψυχής. Ανατροφή προκάτ. Σπουδές προκάτ. Έρωτα προκάτ. Γάμος,
οικογένεια προκάτ. Όχι, αυτό δεν λέγεται «φασισμός». Αυτό λέγεται «ένταξη».
Προκάτ.

Κόψτε. Ράψτε. Σφίξτε. Δέστε. Λύστε. Το υπαγορεύει η εποχή. Οι συνθήκες. Τα νέα
δεδομένα. Τα χρόνια που θα ‘ρθουν.

Τα χρόνια που θα ‘ρθουν. Που δεν χρειάζονται κανένα Κωνσταντίνο τον Μέγα.
Χρειάζονται τον Κωνσταντίνο τον Μικρό.

Γιατί τα Μικρά τα χρόνια θέλουν και Μικρούς ανθρώπους. Πολλούς, Μικρούς
Κωνσταντίνους.