Τρομοκράτες με χορηγούς!

Κατά τη διάρκεια των εβδομάδων που ακολούθησαν το τρομοκρατικό χτύπημα της
11ης Σεπτεμβρίου, η αμερικανική κοινή γνώμη συνειδητοποίησε ότι ορισμένοι από
τους υποτιθέμενους φίλους της Δύσης, όπως είναι η Σαουδική Αραβία, υποθάλπουν
τη βία εναντίον της. Μια γενιά ακραίων Αράβων εθνικιστών έχει τώρα
αντικατασταθεί από ζηλωτές που θέλουν έναν «εντεταλμένο από τον Αλλάχ» πόλεμο
εναντίον κάθε δυτικής αξίας.

Η διοίκηση Μπους αντιλαμβάνεται ότι ο αγώνας για την καταπολέμηση της
τρομοκρατίας θα είναι δύσκολος και σύνθετος. Γι’ αυτόν τον λόγο και με
πειράζει όταν ακούω αυτούς που τόσο εύκολα απορρίπτουν τον πόλεμο κατά της
τρομοκρατίας που έχει εξαγγείλει ο πρόεδρος Μπους.

Βέβαια η ψυχολογική ανάλυση της λέξης αυτής έχει λειτουργήσει ως εργαλείο για
εκείνους τους σχολιαστές που επιχειρούν να τοποθετήσουν τις ΗΠΑ στο ίδιο ηθικό
επίπεδο με τους παγκόσμιους εχθρούς της. Είναι επίσης χρήσιμη για εκείνους που
δεν προλαβαίνουν να εισάγουν στη συζήτηση μία ακόμα λέξη, Ισραήλ.

Ο φανατισμός. Πακιστανός ισλαμιστής διαδηλώνει στην πόλη Κουέτα

Είναι πολύ εύκολο να ισχυριστεί κανείς ότι η αμερικανική υποστήριξη για το
Ισραήλ παίζει κεντρικό ρόλο στο θέμα της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης κατά
της Αμερικής. Αλλά ας είμαι ξεκάθαρος.

Οι περισσότεροι από τους ξένους ανταποκριτές στη Μέση Ανατολή πιστεύουν ότι
έχει γίνει πολύ μεγάλη αδικία στον παλαιστινιακό λαό, ο οποίος αναγκάστηκε να
πληρώσει το τίμημα για τα εγκλήματα της σύγχρονης Ευρώπης.

Και φυσικά η ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει
σαν το φιτίλι που θα ανάψει φωτιές σε όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αλλά
αυτό δεν εξηγεί καθόλου το γιατί «ισλαμιστές» μαχητές έκοψαν τα λαρύγγια από
μουσουλμάνους χωρικούς στην Αλγερία.

Στην Ινδονησία

Ούτε εξηγεί το γιατί, πέρυσι το καλοκαίρι, στο Σουλαγουέζι, ένα από τα νησιά
Σπάις της Ινδονησίας, λευκοντυμένοι φονιάδες που έψελναν από το Κοράνι,
άρχισαν, χωρίς την παραμικρή αφορμή, να σφάζουν τους κατοίκους του νησιού –
απλούς χωρικούς, οι οποίοι πιστεύουν στον χριστιανισμό, με μία μεγάλη δόση
ανιμισμού.

Η ομάδα που ξεκίνησε τις σφαγές αυτές στα νησιά αυτά – στα οποία κατοικούν
τόσο χριστιανοί όσο και μουσουλμάνοι, ονομάζονταν Λάσκαρ Τζιχάντ, και σκοπός
της ήταν να ξεκινήσει έναν ιερό πόλεμο στα νησιά Σπάις, προκειμένου να
«καθαριστεί» το νησιωτικό αυτό σύμπλεγμα από τους «απίστους».

Χορηγοί της Λάσκαρ Τζιχάντ ήταν πλούσιοι Άραβες από τα αραβικά κράτη του
Κόλπου, ενώ η ομάδα αυτή κατάστρωνε τα σχέδιά της με τη βοήθεια πολιτικών από
την Τζακάρτα, ενώ αντλούσε «στρατιώτες» από τους πολεμιστές των αφγανικών
πολέμων.

Πρόκειται δηλαδή για το ίδιο σχέδιο του κακού που εφαρμόστηκε στα Βαλκάνια,
την Τσετσενία, την Αλγερία, το Κασμίρ, και σε άλλα «εργαστήρια» όπου
εδραιώθηκε και αναπτύχθηκε το σχέδιο των ισλαμιστών μαχητών.

Όλες αυτές οι ομάδες των ισλαμιστών μαχητών δεν νοιάζονται ποσώς για τους
κατοίκους των περιοχών αυτών όπου δραστηριοποιούνται.

Όπως όλοι εξάλλου οι ακραίοι αυτού του είδους, το μόνο που τους ενδιαφέρει
είναι να βρουν ακόμα ένα πεδίο μάχης σε έναν παγκόσμιο πόλεμο κατά της Δύσης.