ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα φιστίκια της ντροπής

Στο Μετρό στέκεται ο φρουρός με μπλε στολή-φόρμα, τα πόδια ανοιχτά, το όπλο,
βαρύ αυτόματο, στα δυο χέρια μπροστά. Το θέαμα μας αναστάτωνε λιγάκι, τώρα
μάλλον θα το συνηθίσαμε. Τις προάλλες τον είδα να σηκώνει το όπλο ψηλά, με τα
δυο χέρια πάνω από το κεφάλι του, σα να έκανε γυμναστικές ασκήσεις, και
βάζοντας τη φωνή «Τι κάνεις εκεί!», ν’ αρχίσει να ανεβαίνει τη σκάλα με
βροντερά πατήματα προς το μέρος μου. Ο φόβος με πλημμύρισε μαζί με ανεξέλεγκτη
ενοχή, τι κακό έκανα, που δεν είχα καταλάβει; Το εισιτήριο το είχα ακυρώσει
και τα φιστίκια που είχα αγοράσει τα κρατούσα στη σακούλα τους, είχε διακρίνει
ο οπλοφόρος κάποια πρόθεση να φάω τον απαγορευμένο καρπό μέσα στους
απαστράπτοντες διαδρόμους του Μετρό, σκορπίζοντας κάτω τριμματάκια από το
τσόφλι; Με το στομάχι διαλυμένο τον είδα να με προσπερνά, πήγαινε σε κάποιον
που κάπνιζε, λίγο πίσω μου. Ουφ! Προχώρησα τρεχάλα, έκρυψα και τα φιστίκια
στην τσάντα, καλού κακού. Το σοκ της μετάβασης, από την πενταβρώμικη πόλη, με
τα σιχαμερά ρείθρα, τα σπαρμένα σκουπίδια πεζοδρόμια και την παντελή αδιαφορία
κάθε διερχομένου οργάνου της τάξεως για καθαριότητα ή τήρηση κανόνων οδικής
κυκλοφορίας, στο άσπιλο υπόγειο με τα γυαλισμένα μάρμαρα και τους οπλισμένους
φρουρούς, σε κατάσταση νοικοκυρίστικης εγρήγορσης για το παραμικρό σκουπιδάκι,
είναι πολύ δυνατό για τα κουρασμένα νεύρα μας. Αυτό μας αξίζει άραγε ως
πολιτών; Από τη μία πλήρης ασυδοσία, από την άλλη αυτόματο πολυβόλο για
τσιγάρα και σάντουιτς (έστω και φιστίκια); Ανάμεσα στο πάνω και στο κάτω της
πόλης καραδοκεί η σχιζοφρένεια. Πρέπει να εγκαταστήσουν ειδικούς για
ψυχολογική υποστήριξη στα γκισέ των εισιτηρίων.