ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τα σχολεία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο κ. Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Στη σημερινή εποχή, η ζωή των μαθητών του Λυκείου είναι ένας απέραντος
μαραθώνιος πνευματικών, ψυχολογικών και σωματικών μαρτυρίων: Σχολείο,
φροντιστήριο, διάβασμα, εξετάσεις, άγχος, κούραση, βαρεμάρα. Ο ελεύθερος
χρόνος απαγορεύεται!! Όποιος πάνω στην εφηβεία του αποτολμήσει να πάει ένα
σινεμά, μια βόλτα με τη φίλη του ή απλώς να χαζολογήσει, τιμωρείται αυστηρά
από το σύστημα: Εάν, π.χ., την επόμενη μέρα του πέσει διαγώνισμα και δώσει
λευκή κόλλα, αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για την είσοδό του στα ΑΕΙ!!
Σύμφωνα με την περίφημη “μεταρρύθμιση” του συστήματος, τα πάντα, σχεδόν,
“μετράνε”: Δεκάδες διαγωνίσματα και προφορικές εξετάσεις στα περισσότερα
μαθήματα παίζουν τον ρόλο τους για την εισαγωγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Δεν
θα μπορούσε να υπάρξει αποτελεσματικότερη καταδίκη του σχολείου σε διαρκές και
απέραντο εξεταστικό κέντρο και προθάλαμο του πανεπιστημίου, χάριν ασφαλώς των
φροντιστηρίων που θησαυρίζουν.

Αυτή η “αναγκαστική απαλλοτρίωση” του ανέμελου ελεύθερου χρόνου των
εφήβων δημιουργεί τέλειους υποψήφιους σκλάβους, που δεν μπορούν να
αναπτύξουν ελεύθερα και δημιουργικά την προσωπικότητά τους και να διαθέσουν
τον εαυτό τους σε δραστηριότητες που να επιλέγουν οι ίδιοι. Μάλιστα, λόγω της
ψυχολογικής βίας που ασκούν στα παιδιά η πολιτεία και οι γονείς, δεν
έχουν τη δυνατότητα τα ίδια να συνειδητοποιήσουν την κατάστασή τους. Η
αντιδημοκρατική αυτή στάση απέναντι στους μαθητές αποκρυσταλλώνεται, βέβαια,
στις ίδιες τις δομές της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και δεν αναφέρομαι
απλώς στο περιεχόμενο των μαθημάτων, που είναι συνήθως ανούσιο και παρωχημένο.
Αναφέρομαι στην αθλιότητα της αποστήθισης, η οποία επιβάλλεται μέσα στη
σχολική αίθουσα και, φυσικά, στο φροντιστήριο. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια
συστηματική δολιοφθορά της σκέψης, αφού ο μαθητής καλείται να απαρνηθεί
την κριτική του ικανότητα και να υποβιβαστεί σε μηχανή, δηλαδή να
μεταφέρει φωτογραφικά τη σελίδα του σχολικού βιβλίου μέσα στο κεφάλι του, λες
και είναι φωτοτυπικό μηχάνημα!! Η καλλιέργεια ενός μοντέλου ανθρώπου που
επαναλαμβάνει κατά λέξη αυτό που του σερβίρεται, είναι η ακραία
συνέπεια της αυταρχικής αντίληψης περί εκπαίδευσης που υιοθετεί το
ελληνικό σχολείο. Σύμφωνα με αυτήν, η μάθηση είναι μονόδρομη μετάδοση
της γνώσης από τον καθηγητή στον μαθητή-υποδοχέα. Ο δογματικός χαρακτήρας
αυτής της αντίληψης είναι ασυμβίβαστος προς την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, αλλά
και προς το δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο πρέπει να εναντιώνεται σε
κάθε “αυθεντία” και να καταφάσκει στον πλουραλισμό και την κριτική. Μια
σύγχρονη παιδεία θέλει τον μαθητή να είναι συνδημιουργός της γνώσης και τον
δάσκαλο να είναι αρωγός και όχι στυγνός επιτηρητής. Ο στόχος δεν είναι η
στείρα παπαγαλία της “ύλης” (χρονολογίες, ονόματα, γεγονότα), αλλά η επί της
ουσίας συζήτηση με τον δάσκαλο-συντονιστή, ώστε να προκαλείται το ενδιαφέρον
των μαθητών. Αναγκαίος όρος για όλα αυτά είναι η κατάργηση του “κλειστού
αριθμού” των εισακτέων, ώστε να μαραζώσουν τα φροντιστήρια και να
σταματήσει η οικονομική αιμορραγία των οικογενειών».