Για θυμήσου…

Στους κορυφαίους Έλληνες επιθετικούς ποδοσφαιριστές κατατάσσεται ο Στέλιος
Ψύχος, που είχε λαμπρή σταδιοδρομία στον Ολυμπιακό και στις εθνικές ομάδες
Νέων, Ενόπλων και Ανδρών. Φόρεσε τη γαλανόλευκη φανέλα 16 φορές.

Ο Στέλιος Ψύχος γεννήθηκε το 1936 στην Καλλιθέα. Στις αλάνες της γειτονιάς του
έπαιζε τόπι με τους μικρούς συμμαθητές του όταν πήγαινε στο δημοτικό σχολείο.
Σε ηλικία 15 χρόνων έπαιξε στον Έσπερο Καλλιθέας που αγωνιζόταν τότε στο
πρωτάθλημα Α2 Κατηγορίας Αθηνών.

Το περίτεχνο παιχνίδι του και η ταχύτητα που διέθετε «τράβηξαν» κοντά του τους
μεγάλους «κυνηγούς» ταλέντων και ύστερα από προτάσεις και διαπραγματεύσεις το
1956 κατέληξε στον Ολυμπιακό. Ήταν η εποχή που το όνειρο των περισσότερων
νεαρών ποδοσφαιριστών ήταν να παίξουν στην ομάδα-θρύλο, έστω και αν δεν
μπορούσαν αμέσως να πιάσουν θέση στην α’ ομάδα. Πρώτα οι αδελφοί Χέλμη
(Γιάννης και Βαγγέλης), μετά ο Γιουγκοσλάβος Ντραγίτσεβιτς και αργότερα ο
καλύτερος προπονητής που πέρασε από τον Ολυμπιακό, ο Ούγγρος Κέμενι Τίμπορ,
χρησιμοποίησαν τον νεαρό ­ τότε ­ Ψύχο σε όλες τις θέσεις της επιθετικής
πεντάδας του Ολυμπιακού. Σταθεροποιήθηκε ως αριστερός εξτρέμ στην α’ ομάδα,
όταν αποχωρούσε ένας άλλος διάσημος κυνηγός των «ερυθρολεύκων», ο Μπάμπης
Δρόσος. Εκτός από τη σπουδαία τεχνική του κατάρτιση ο Στέλιος Ψύχος υπήρξε
δυνατός σουτέρ και από τους γκολτζήδες του Ολυμπιακού, τη «χρυσή εποχή» της
ομάδας του Πειραιά.

Οι τραυματισμοί του στα πρώτα του χρόνια και η εγχείρηση μηνίσκου φρέναραν την
απόδοσή του, ενώ στα τέλη του 1959, σ’ ένα ατύχημα με αυτοκίνητο, έπαθε
εγκαύματα στα πόδια του, με αποτέλεσμα να μείνει στο νοσοκομείο τέσσερις
μήνες. Ο Στέλιος Ψύχος αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό μέχρι το 1964. Τότε η ομάδα
του τον παραχώρησε στον Παναιγιάλειο ως αντάλλαγμα για τον Γρηγόρη Αγανιάν,
μαζί με τους συμπαίκτες του: Γκαβέτσο, Κ. Παπάζογλου, Τσαναντή, Θαν. Λουκανίδη
και Γιαννούζη. Ο Ψύχος σήμερα ανήκει στους παλαιμάχους του Ολυμπιακού,
παρακολουθεί ανελλιπώς τους αγώνες της ομάδας του και στην επαγγελματική του
πορεία είναι χορδιστής πιάνων.