Πρόσωπα «Ο καγκελάριος» στην πρωθυπουργία

Λέζεκ Μίλλερ. Ο υποψήφιος της πολωνικής αριστεράς

«Κύριε πρωθυπουργέ, ένα αυτόγραφο παρακαλώ», είπε τις προάλλες ένας φοιτητής
στον Λέζεκ Μίλλερ.

Οι βουλευτικές εκλογές διεξάγονται αύριο στην Πολωνία, αλλά οι οπαδοί του
Μίλλερ είναι από καιρό πεπεισμένοι πως η πολωνική μετακομμουνιστική αριστερά
θα είναι αναμφίβολα ο νικητής. Αν πιστέψει κανείς τις σφυγμομετρήσεις, ένας
Πολωνός στους δύο θα ψηφίσει τον συνασπισμό Συμμαχία της Δημοκρατικής
Αριστεράς (SLD), στον οποίο μετέχουν οι σοσιαλδημοκράτες και οι σοσιαλιστές με
αρχηγό τον 55χρονο Μίλλερ. Κανένα κόμμα της δεξιάς δεν φαίνεται ικανό να του
κλείσει το δρόμο.

Ο Μίλλερ είναι παλιός «απαράτσικ» του πολωνικού κομμουνιστικού κόμματος που
διαλύθηκε το 1990, αλλά οι νέοι, στους οποίους κυρίως βασίζεται η πολωνική
αριστερά, δεν μπορούν να θυμούνται τον Μίλλερ ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου,
και μάλιστα εκ των πλέον «σκληρών». «Τι σημασία έχει σήμερα, δεν είμαστε
υπεύθυνοι για το παρελθόν! Μας φέρονται σαν να είμαστε κομμουνιστές και
δολοφόνοι, αλλά είναι γελοίο: δεν είχα καν γεννηθεί εκείνη την εποχή», λέει
ένας 23χρονος. Σημασία γι’ αυτόν έχει ότι η SLD ευαγγελίζεται τη δωρεάν
παιδεία και τον αγώνα κατά της ανεργίας και θέλει να εντάξει την Πολωνία στην
Ευρωπαϊκή Ένωση. «Επιστροφή στην ομαλότητα» είναι το σύνθημά της. «Αρκετά με
τις αδέξιες μεταρρυθμίσεις, πρέπει να ρίξουμε ένα σωσίβιο στα θύματα της
δεξιάς», τονίζει ο Μίλλερ. Και όσο περισσότερο επιτίθεται στη δεξιά, τόσο
περισσότερα είναι τα χειροκροτήματα. Τα φάρμακα που προτείνει δεν είναι
σίγουρο ότι θα συνεφέρουν την ταλαίπωρη οικονομία, αλλά αρέσουν στο κοινό: «Αν
πρέπει να σφίξουμε τη ζώνη, δεν θα αδειάσουμε την τσέπη των πιο στερημένων,
αλλά θα κάνουμε οικονομίες στη δική μας τσέπη, σ’ αυτή της κυβέρνησης»,
υπόσχεται.

Γόνος εργατικής οικογένειας, ο Λέζεκ Μίλλερ ξεκίνησε την καριέρα του ως
εργάτης σε υφαντουργία και εντάχθηκε στο κόμμα σε ηλικία 23 ετών. Φιλόδοξος
και εργατικός, σπούδασε πολιτικές επιστήμες και το 1989 έγινε γραμματέας της
Κεντρικής Επιτροπής ­ είχε συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις της «στρογγυλής
τραπέζης» με την Αλληλεγγύη. Όταν οι πρώην κομμουνιστές επέστρεψαν το 1993
στην εξουσία ως σοσιαλδημοκράτες, έγινε διαδοχικά υπουργός Εργασίας και
Εσωτερικών. Είναι καλός ρήτορας και γοητεύει τα πλήθη, αλλά ο αυταρχικός
τρόπος με τον οποίο διοικεί την SLD από το 1999, οπότε εξελέγη πρόεδρός της,
του χάρισε το παρατσούκλι «ο καγκελάριος». Το στυλ και το πρόγραμμά του τον
κάνουν να πλησιάζει στον Μπλαιρ και τον Σρέντερ μάλλον, παρά στον Ζοσπέν. Και
ένα σχόλιό του, όταν ήταν υπουργός Εργασίας, έχει πλέον καταγραφεί στα
πολωνικά πολιτικά χρονικά: «τον πραγματικό άνδρα», είχε πει το 1996, «τον
αναγνωρίζεις όχι από τον τρόπο που αρχίζει, αλλά από τον τρόπο που ολοκληρώνει
το έργο του».