Δρόμοι

Αν ο Μπιν Λάντεν…

… δεν υπήρχε, σίγουρα οι Αμερικανοί θα τον είχαν επινοήσει. Εδώ και
τέσσερα χρόνια πιάνουν κάθε τόσο στο στόμα τους το όνομά του κάθε φορά που ο
πρόεδρος των ΗΠΑ θέλει να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες ή να ξεφορτωθεί μια
συνθήκη για τον περιορισμό των εξοπλισμών. Ο Μπιν Λάντεν υπήρξε πολλαπλώς
χρήσιμος στους Αμερικανούς. Με τον Μπιν Λάντεν η απρόσωπη τρομοκρατία αποκτά
πρόσωπο, ο Σαουδάραβας ξαναγίνεται η ενσάρκωση του «κακού», που είναι
απαραίτητο για να εξαπολυθεί μια σταυροφορία του «καλού».

Το κενό…

… που άφησαν πέφτοντας οι Δίδυμοι Πύργοι της Νέας Υόρκης σπεύδουν να
το καταλάβουν οι πιο αντιδραστικοί κύκλοι του κόσμου. Οι ατομικές ελευθερίες
μας έγιναν ξαφνικά διαπραγματεύσιμες. Η CIA θα ξαναπάρει το «πράσινο φως» για
να δολοφονεί εχθρικούς ξένους ηγέτες και να στρατολογεί και να χρηματοδοτεί
παρακρατικούς, ετοιμάζοντας έτσι μια νέα γενιά από Μπιν Λάντεν. Η Βρετανία
σκέφτεται να υιοθετήσει τις αστυνομικές ταυτότητες. Ρατσιστές σκοτώνουν
μουσουλμάνους και Άραβες. Το άσυλο πάει να καταργηθεί. Ο αυταρχισμός που
κρυβόταν στον «εξελιγμένο» καπιταλισμό αρχίζει να βγαίνει στην επιφάνεια
διαπιστώνει ο Τζορτζ Μόνμπιοτ στην εφημερίδα «Γκάρντιαν». «Τώρα είμαστε όλοι
Αμερικανοί», ακούγονται κραυγές που μας θυμίζουν τη γνωστή ρήση του δικτάτορα
Πινοσέτ «Τώρα είμαστε όλοι Χιλιανοί», με την οποία εννοούσε πως δεν θα
ανεχόταν καμιά πολιτιστική διαφορά και δεν θα αναγνώριζε κανένα δικαίωμα
έγγειας ιδιοκτησίας στους ιθαγενείς. Μια άλλη παραλλαγή αυτών των κραυγών
είναι η εξής: «Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας». Και μια άλλη,
πιο εκβιαστική: «Όποιος αμφισβητεί την Αμερική, είναι εχθρός της δημοκρατίας».

Εφημερίδες…

… ξοδεύουν τα κύρια άρθρα τους για να μιλήσουν για «ανόητους», εννοώντας
με αυτό όλους εκείνους που είναι αντίθετοι σε μια στρατιωτική επέμβαση. Όμως,
σε αυτόν τον «τιμητικό» χαρακτηρισμό θα πρέπει να συμπεριλάβουν και μερικούς
συγγενείς των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου, που παρ’ όλη την οδύνη τους είναι
σε θέση να δείχνουν περισσότερη αυτοσυγκράτηση από τους «οργισμένους
συμπαραστάτες». Ένας από αυτούς τους συγγενείς είναι ο Μαρκ Νιούτον-Κάρτερ.
«Πιστεύω πως τον Μπους πρέπει να τον κλείσουν μέσα», λέει. «Είναι επικίνδυνος.
Μαζεύει στρατό και ετοιμάζει στρατιωτικό πλήγμα. Δεν είναι αυτή η απάντηση. Ο
Γκάντι είχε πει “Η πολιτική του οφθαλμόν αντί οφθαλμού κάνει τυφλό όλο τον
κόσμο” και ποτέ κανείς δεν είπε μεγαλύτερη αλήθεια».

Σε λίγο καιρό…

… όσο περισσότερες νέες συγκρούσεις και νέα παράδοξα θα προκαλούν την
κοινή λογική μας και τις παραδεδεγμένες ιδέες μας, τόσο δυσκολότερα θα
μπορούμε να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στο καλό και το κακό. Όμως πρέπει να
την κάνουμε αυτή τη διάκριση. Διαφορετικά, θα είναι σαν να δίνουμε στον Μπους
το ελεύθερο να υπερασπιστεί τον «πολιτισμό» με τη βαρβαρότητα. Οι αντίθετες
φωνές, τόσο πιο πολύ είναι απαραίτητες, όσο είναι δυσκολότερο να ακουστούν.
Γιατί αυτός που χτυπάει τώρα την πόρτα μας δεν είναι ο γαλατάς, αλλά ο Μεγάλος
Αδελφός.