ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η Αριστερά

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Δημ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111,
Καλογρέζα, γράφει:

«Υπάρχουν δημιουργοί (λογοτέχνες, μουσικοί, σκηνοθέτες, εικαστικοί) και
επιστήμονες, που σήμερα η πολιτεία και ο λαός μας, ανεξάρτητα από τις
πολιτικοϊδεολογικές απόψεις του καθενός, αναγνωρίζουν, τιμούν και προβάλλουν
διεθνώς, ως δείγμα του υψηλού πολιτιστικού επιπέδου της χώρας μας. Για τη
στάση αυτή, αξίζει έπαινος στην κοινωνία μας.

Εκείνος, όμως, που αποσιωπάται, δεν τονίζεται ισάξια με τους δημιουργούς και
δεν είναι πάντα ”παρών”, ως θα έπρεπε, είναι ο λαός που εκκόλαψε, στήριξε,
δημιούργησε τις προϋποθέσεις για ν’ ανοίξουν τα φτερά τους αυτοί οι
δημιουργοί. Εννοώ τον προοδευτικό λαό, τον λαό της Αριστεράς, που διεξήγαγε
τους αγώνες, δημιούργησε το έργο, ενέπνευσε τους δημιουργούς και το εκφράσανε.
Εννοώ τους δημιουργούς, που εγκολπωθήκανε την κοσμοθεωρία της Αριστεράς,
μετείχαν στους αγώνες της ή, απλά, επηρεαστήκανε από αυτή.

Αυτό το έργο είναι το σοβαρότερο πολιτιστικό έργο της πατρίδας μας: αν έλειπε,
το πολιτιστικό της οικοδόμημα θα ήτανε, όχι ανύπαρκτο, αλλά πολύ πολύ
χαμηλότερο. (Δεν θα καταγράψω ονόματα και έργα, γιατί θα απαιτούνταν πολλές
σελίδες). Γιατί το αντι-προοδευτικό κατεστημένο, προσπαθούσε να αφανίσει ακόμα
και με φυσική εξόντωση (φυλακές, εξορίες, καταδιώξεις…) κάθε δημιουργό που
υπήρχε και υποψία ότι παρεξέκκλινε από την ιδεολογία του. Οι παλιότεροι,
θυμούνται το υβρεολόγιο, την επίθεση κατά του μέγιστου μαέστρου Δημ.
Μητρόπουλου, γιατί αρνήθηκε να εκδηλωθεί ανοιχτά υπέρ της Δεξιάς κατά τον
εμφύλιο πόλεμο! Και στέρησαν την Ελλάδα από ένα σίγουρο Νόμπελ, στον
Καζαντζάκη. Στείλανε στη σουηδική πρωτεύουσα τον Σπ. Μελά και εκεί,
βυσσοδομώντας με τον Έλληνα πρεσβευτή, καταφέρανε τη Σουηδική Ακαδημία να μην
του το απονείμει… Και το ιερατείο, συμπορευόμενο πάντα με την άκρα,
σκοταδιστική Δεξιά, τον αφόρισε κι αποπάνω… Αν υπήρχε μια ”φιλελληνική”
ελληνική κυβέρνηση και ο Σικελιανός θα μπορούσε να τιμηθεί με το Νόμπελ,
τιμώντας την Ελλάδα».

Ο Στέλιος Καραντώνης, Μήθυμνα Λέσβου, γράφει: «Το χωριό μου, από τα πιο
γραφικά της Ελλάδας, ενώ είναι χτισμένο στα ερείπια της αρχαίας Μήθυμνας,
εξακολουθεί να ονομάζεται Μόλυβος. Τώρα τελευταία, είναι η αλήθεια,
καταβάλλεται μια προσπάθεια, να ξαναγίνει ο Μόλυβος, Μήθυμνα. Δύσκολο πράγμα,
γιατί ο κόσμος έχει συνηθίσει το ”Μόλυβος”. Νομίζω, όμως ότι η προσπάθεια
πρέπει να συνεχισθεί. Να φύγει, απ’ όλους τους χάρτες, το όνομα Μόλυβος και
στη θέση του να μπει η Μήθυμνα. Μπορεί να βοηθήσει πολύ και ο Τύπος, σ’ αυτό
το σημείο. Αλλά και οι νέοι. Αναλαμβάνοντας μια σταυροφορία, ώστε το χωριό
τους να ξαναβρεί το χαμένο όνομά του».