Η ιατρική εκπαίδευση στην Ελλάδα

Με αφορμή τα τρία άρθρα του κ. Παπαδημητρίου στα «ΝΕΑ» (28, 29 και 30
Αυγούστου 2001) ο κ. Γιώργος Πατούλης, αντιπρόεδρος του ΙΣΑ, σημειώνει:

«Το “πλοίο” της ιατρικής εκπαίδευσης στον τόπο κάνει “νερά” από πολλά σημεία.
Και καθένα από αυτά είναι πολύ κρίσιμο για το τελικό του “ναυάγιο”, που δεν το
βλέπω να είναι και πολύ μακριά.

1. Η Πολιτεία δεν ξέρει ούτε θέλει να αποφασίσει πόσες Ιατρικές Σχολές
τελικά θα έχει ο τόπος (κάθε ένας που μπορεί να πιέσει, πιέζει και για μια νέα
Ιατρική Σχολή κάπου στη χώρα ή για “διχοτόμηση” της σημερινής “γιγάντιας”
Ιατρικής Σχολής Αθηνών).

2. Η Πολιτεία δεν ξέρει ούτε θέλει να αποφασίσει πόσοι θα σπουδάζουν
Ιατρική σε κάθε σχολή (ούτε πόσοι θα εισαχθούν με κανονικές εξετάσεις ούτε
πόσοι θα έλθουν με μετεγγραφή ούτε πόσοι “άρρωστοι” θα γίνουν τελικά δεκτοί να
σπουδάσουν γιατροί).

3. Το ίδιο το Πανεπιστήμιο δεν ξέρει ούτε αποφασίζει πώς γίνεται
κάποιος γιατρός. Δηλαδή αν θα γίνει γιατρός όπως στις σοβαρές χώρες του
κόσμου, εκεί που πηγαίνει η elite του τόπου μας όταν αρρωστήσει, ή αν θα γίνει
γιατρός με τον ελληνικό τρόπο (π.χ. να είσαι επί έξι έτη φοιτητής και να μην
έχεις προβιβασθεί στην Ανατομική του 2ου έτους ή στη Φυσική του 1ου έτους
κ.λπ.).

4. Το ίδιο το υπουργείο Υγείας δεν θέλει να αποφασίσει ποιος θα κάνει
τον γιατρό σε αυτή τη χώρα. Δηλαδή, ενώ θεωρεί κάθε πτυχιούχο ικανό να κάνει
(υποχρεωτικά παρακαλώ) τον αγροτικό γιατρό σε μια απομονωμένη περιοχή, όπου
τον αφήνει κυριολεκτικά μόνο του κ.λπ., εν τούτοις “επιθυμεί” να καθιερώσει
εξετάσεις “επιλογής” των ειδικευομένων ιατρών. Αποτέλεσμα: κλείσιμο επί ένα
έτος των Ιατρικών Σχολών που πέρυσι υπο-λειτούργησαν όπως στα χρόνια της
Κατοχής της προηγούμενης γενιάς.

5. Το υπουργείο Υγείας δεν έχει ουσιαστικά κανένα πρόγραμμα εκπαίδευσης
των ειδικευομένων. Δεν έχει κανένα standard για τα νοσοκομεία που αναγνωρίζει
ή δεν αναγνωρίζει για ειδικότητα, για τους εκπαιδευτές, για τις ώρες
εκπαίδευσης ­ τίποτε.

6. Η ίδια έλλειψη αρχών ισχύει και για τη διαδικασία απονομής του
τίτλου ειδίκευσης. Όλα επαφίενται στον “πατριωτισμό” της εξεταστικής
επιτροπής.

7. Έρχομαι στο αμαρτωλό κεφάλαιο “πτυχία Ιατρικής εξωτερικού”. Είναι
τόσα πολλά αναλογικώς, ώστε κάθε ρύθμιση που δεν τα λαβαίνει υπόψη να
αποτυχαίνει. Η αναγνώρισή τους (στα περισσότερα) από την ελληνική Πολιτεία
είναι μάλλον “ρευστή” για να το πω ευγενικά και μόνο τον Έλληνα άρρωστο δεν
διασφαλίζει. Φυσικά, δεν μιλάμε για την ελληνική αγορά ιατρικής εργασίας, την
οποία δυναμιτίζει…»

Στη συνέχεια αναφέρεται στους πανεπιστημιακούς γιατρούς και, μεταξύ άλλων,
σημειώνει:

«Το υπουργείο Υγείας αποφάσισε να τερματίσει μια απαράδεκτη κατάσταση με μια
άλλη απαράδεκτη κατάσταση: κατάργησε την υπαγωγή των γιατρών αυτών στο
Πανεπιστήμιο και τους υπήγαγε απροκάλυπτα στο ΕΣΥ με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Έφερε όμως τα πράγματα έτσι ώστε ουσιαστικά να τερματίσει και την εκπαιδευτική
τους αποστολή. Όλη η εργασία τους πλέον “ψυχή τε και σώματι” θα ανήκει στο
ΕΣΥ. Και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση; Πού θα πάει η εκπαίδευση; Ουσιαστικά δεν
υπήρχε, γιατί ήσαν όλοι “αφιερωμένοι στο επάγγελμα”, μας λένε τώρα στο
υπουργείο Υγείας.

Ναι, αλλά κι έτσι αν είναι και εκπαίδευση αν δεν υπήρχε, έπρεπε να τη
δημιουργήσουμε όχι να θεσμοθετούμε την κατάργησή της ­ όπως τώρα…

… Η άσκηση του ιδιωτικού επαγγέλματος μέσα στο ίδιο το δημόσιο νοσοκομείο
δεν εξασφαλίζει την παροχή υπηρεσιών στον ανώνυμο άρρωστο (τον μη-πελάτη).

Φορτώνει το νοσοκομείο με περισσότερους αρρώστους, πολλοί από τους οποίους θα
μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημά τους σε ένα ιδιωτικό ιατρείο. Ακόμη
δυναμιτίζει τον ελεύθερο επαγγελματία που δεν έχει ο ίδιος θέση σε νοσοκομείο
και ανταγωνιστικά θα “μειονεκτεί”».

Και καταλήγει ο κ. Γ. Πατούλης: «Όλο το εγχείρημα έγινε με πλήρη απουσία του
ιατρικού σώματος, όπως αυτό εκφράζεται με τους ιατρικούς συλλόγους. Η γνώμη
της εκπροσώπησης του συνόλου των Ελλήνων γιατρών αγνοήθηκε επίσημα και
πανηγυρικά».