Γλίτωσαν από τον εφιάλτη της βροχής

![]() |
|
Αριστερά: Λίμνη Άνω Λιοσίων. Ιανουάριος 1994-Οκτώβριος 1998. Μια θάλασσα |
Μάρτιος του 1998. Ο τρίχρονος Θοδωρής Μαραντίδης βγαίνει με βάρκα από το σπίτι
του, τρομοκρατημένος, στην αγκαλιά των ανδρών της ειδικής μονάδας
αντιμετώπισης καταστροφών. Έμενε τότε στην περιοχή Λίμνη των Άνω Λιοσίων και
τα νερά από τη σφοδρή καταιγίδα είχαν πλημμυρίσει το σπίτι του. Αύγουστος
2001. Ο Θοδωρής, 6 ετών σήμερα, παίζει χαμογελώντας στην αυλή του νέου του
σπιτιού στον οικισμό «Γεώργιος Γεννηματάς 1» στα Άνω Λιόσια. Ο ίδιος και η
οικογένειά του δεν έχουν λόγο πλέον να φοβούνται κάθε φορά που οι βροχοπτώσεις
δυναμώνουν.
Το ίδιο αισθάνονται και οι περισσότερες από 200 οικογένειες που ζούσαν μέχρι
και πρόσφατα στη Λίμνη, στην περιοχή που τα τελευταία 50 χρόνια οι καταιγίδες
είχαν στοιχίσει ακόμη και ανθρώπινες ζωές. Στη Λίμνη, η οποία τρία χρόνια μετά
τις καταστροφές άλλαξε όψη. «Επιτέλους, ξεσκλαβωθήκαμε! Τριάντα χρόνια ζούσαμε
στη Λίμνη. Πριν από ένα μήνα πήραμε το κλειδί για το καινούργιο σπίτι που μας
έδωσε ο δήμος. Εδώ που είμαστε τώρα δεν συγκρίνεται με την προηγούμενη
κατάσταση», λέει η 74χρονη Θεοδώρα Τσιώτου, που ζει σήμερα στην περιοχή
Τσουκλίδη στα Άνω Λιόσια, σε έναν οικισμό με ολοκαίνουργα σπίτια που
εγκαινιάστηκε πριν από ένα μήνα.
![]() |
|
Ο εξάχρονος Θοδωρής Μαραντίδης έξω από το νέο του σπίτι στον οικισμό |
Τότε: σκόρπια σπίτια, κτισμένα αυθαίρετα, ανάμεσα σε δένδρα και χώματα, δίπλα
στο ρέμα, σε μία περιοχή 350 στρεμμάτων, χωρίς δρόμους, εκτός σχεδίου πόλεως,
όπου οι άνθρωποι ζούσαν με το φόβο της βροχής κάτω από άθλιες συνθήκες.
Άνθρωποι φτωχοί που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή με το μεγάλο κύμα της
εσωτερικής μετανάστευσης πριν από 50 χρόνια και από τον Πόντο. Σήμερα στη
Λίμνη έχει ήδη ξεκινήσει η κατασκευή του υπερτοπικού Πάρκου Πόλις. Ένα πάρκο
με κολυμβητήριο, χώρους πρασίνου και αναψυχής, γήπεδα, ελεύθερους χώρους, το
οποίο θα είναι έτοιμο σε δύο χρόνια. Παράλληλα, το 1999 ολοκληρώθηκε η
κατασκευή του αγωγού αποχέτευσης. Ένα έργο, που αν και τα σχέδια για την
εκπόνησή του υπήρχαν, οι πλημμύρες του Ιανουαρίου του 1994 επέβαλαν την
αποπεράτωσή του.
«Αν δεν είχαν γίνει οι πλημμύρες, αν δεν είχαν πληγεί άνθρωποι στην περιοχή
δεν θα υπήρχε η πίεση να γίνουν ουσιαστικά έργα, απαραίτητα για την περιοχή»,
σημειώνει ο δήμαρχος Άνω Λιοσίων, κ. Νίκος Παπαδήμας. Από τις πλημμύρες του
1994, ο δήμος σε συνεργασία με την πολιτεία και τον Οργανισμό Εργατικής
Κατοικίας ξεκίνησε την κατασκευή 32 σπιτιών και ένα χρόνο αργότερα οι πρώτες
οικογένειες έφυγαν από τη Λίμνη για να ζήσουν σε ένα οικισμό με δρόμους,
γήπεδα, σχολείο και σύγχρονες κατοικίες. «Ζούσαμε στη Λίμνη από το 1990. Στις
μεγάλες πλημμύρες το νερό κατέστρεψε σχεδόν τα πάντα μέσα στο σπίτι μας.
Σήμερα, δεν φοβόμαστε πια. Εδώ είναι πολύ καλύτερα», λέει η κ. Ελπίδα
Ταϊνγιλίδη, που μαζί με την οικογένειά της ήταν από τους πρώτους
πλημμυροπαθείς που έφυγαν από τη Λίμνη για να ζήσουν μακριά από το φόβο των
καταιγίδων.















