ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ολυμπιακοί

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό,
γράφει:

«Κάθε προσπάθεια να συνδεθούν οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες με το
λεγόμενο αρχαίο ολυμπιακό πνεύμα, έχει κατά κανόνα ως αποτέλεσμα την επέλευση
μιας άνευ προηγουμένου κακογουστιάς. Το ζητούμενο σήμερα είναι το θέαμα
και τα ρεκόρ. Επειδή όμως οι ανθρώπινες δυνατότητες είναι ­ λίγο έως
πολύ ­ πεπερασμένες, η ανάγκη για ρεκόρ έχει οδηγήσει σε μια τρομακτική
έξαρση της χρήσης αναβολικών φαρμάκων, δηλαδή ουσιών εξαιρετικά
επικίνδυνων για τον αθλητή. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες απομακρύνονται ολοένα και
περισσότερο από τη λογική της αρχαίας διοργάνωσης (όπου οι
“πόλεις-κράτη” παρέτασσαν ό,τι καλύτερο διέθεταν από το ανθρώπινο δυναμικό
τους) και πλησιάζουν πλέον ταχύτατα προς το πνεύμα των περιβόητων μονομαχιών
της Ρώμης, όπου κυριαρχούσε το άγριο θέαμα και η εξουθένωση των
συμμετεχόντων προς μαζική τέρψη του κοινού που παρακολουθούσε ακόρεστα από τις
κερκίδες!!!

Οι πραγματικοί νικητές των αγώνων δεν είναι οι αθλητές, που
διακινδυνεύουν κάποια βλάβη υγείας στα 40 τους, όταν πια δεν θα τους θυμάται
κανένας. Οι αγώνες γίνονται για να τους κερδίσουν οι μεγάλες εταιρείες.
Για τη διεξαγωγή τους απαιτείται μία μυθικής κλίμακας υποδομή, μία
κολοσσιαία επένδυση σε μπετόν και ακριβή τεχνολογία, που κατά το
μεγαλύτερο μέρος της είναι άχρηστη και ανορθολογικά σχεδιασμένη. Η μετάδοση
των Αγώνων είναι μία τεράστια διαφημιστική επιχείρηση, μέσω της οποίας
προωθούνται χάμπουργκερ, αναψυκτικά, αθλητικά είδη και φωτογραφικά φιλμ.
Μπροστά στο εμπορικό μέγεθος της όλης υπόθεσης κανένα ιδεώδες,
κανένα μήνυμα και καμία αξία δεν μπορεί να σταθεί όρθια χωρίς να
κινδυνεύσει με γελοιοποίηση και εξευτελισμό. Και βέβαια, όλο το
σχετικό διεθνές “πανηγύρι” δεν διευθύνεται από αφοσιωμένους σταυροφόρους της
ολυμπιακής ιδέας αλλά από τη μαφία της ΔΟΕ, ένα συνονθύλευμα “ευγενούς
καταγωγής” μεγαλομιζαδόρων και τοκογλύφων, που από τη Λωζάννη έχουν βρει τον
τρόπο να επιβάλλουν τους όρους τους σε κράτη και λαούς, χωρίς να εκπροσωπούν
κανέναν, χωρίς να εκλέγονται από πουθενά και χωρίς να λογοδοτούν πουθενά,
αντλώντας την ισχύ τους μόνο από το “κοπιράιτ” της Αρχαίας Ολυμπιάδας, που
εμείς αφελώς τους έχουμε “παραχωρήσει”. Ας θυμηθούμε την “αφή της Φλόγας”,
όπου γέλασε και το παρδαλό κατσίκι, σε μία εκ των προτέρων καταδικασμένη
απόπειρα να επενδυθούν με χλαμύδες τα συμφέροντα των ραδιοτηλεοπτικών κολοσσών
και των πολυεθνικών εταιρειών.

Τέλος, αυτές οι διοργανώσεις υποθάλπουν τον εθνικισμό, διότι
καλλιεργούν στους λαούς την ψευδαίσθηση ότι ανταγωνίζονται μεταξύ τους
ολόκληρα “εθνικά σύνολα”, αφού οι αθλητές εκπροσωπούν έθνη-κράτη, ενώ θα
έπρεπε να εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους, καθώς η προπόνηση και η προσπάθεια
είναι ατομικά δικές τους και άρα δεν υφίσταται λόγος να πανηγυρίζει ένα
ολόκληρο έθνος για αξιέπαινες ατομικές επιτυχίες».