ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Υγρές στιγμές

Είχα ξεχάσει πώς είναι αυτή η αίσθηση. Να είσαι σχεδόν όλη τη μέρα μέσα στο
νερό. Περισσότερο βρεγμένος παρά στεγνός. Περισσότερο ψάρι παρά άνθρωπος.

Αυτή η σχεδόν μεταφυσική αίσθηση πως είσαι ένα από τα πρώτα όντα που βγήκαν
από το νερό και ξάπλωσαν στη στεριά. Που έχουν ακόμη βράγχια πλάι στα
πνευμόνια τους και η θάλασσα είναι ακόμη το λίκνο τους, η μάνα-αγκαλιά απ’
όπου όλοι, μάλλον, ξεκινήσαμε για το μακρύ ταξίδι.

Είχα να τη ζήσω από τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια. Τότε που μια παρέα παιδιών
κάναμε βουτιές χωρίς σταματημό, χωρίς κούραση, ώς να φύγει ο ήλιος και ν’
ακουστεί η φωνή της μάνας μας που μας υποχρέωνε να επιστρέψουμε στο ανθρώπινο
στοιχείο μας.

Κι ήταν έτσι και φέτος. Θάλασσα μπλέ και πράσινη, φίλοι αγαπημένοι να ηρεμούν
την ψυχή κι εγώ ένα ψάρι στο σπίτι του. Τα σκυλιά κοντά μου, μπαίνουν
διστακτικά στο νερό κοιτώντας με στα μάτια, λες για να καταλάβουν τι είναι
αυτό το μαγικό που με τραβάει συνέχεια μακριά από τη στεριά μέσα σ’ αυτό το
απέραντο γαλάζιο. Κι ύστερα κάθονται ήσυχα για ώρα πολλή πλάι στους ανθρώπους
την ώρα που οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου βάφουν πορφυρά τα βότσαλα. Ο
παράδεισος του υγρού στοιχείου. Η αίσθηση ­ μέσα στα ίδια σου τα κύτταρα ­ ότι
μπορεί να είσαι ένα απειροελάχιστο σημαδάκι στο απέραντο σύμπαν, αλλά εκείνη
την υγρή στιγμή είσαι ένα σημαδάκι σημαντικό στην ισορροπία του.

Μια θάλασσα γνώριμη, τοπία γεμάτα μνήμες.

… «Βαδίζουμε στην ακρογιαλιά κρατώντας στέρεα στα χέρια τις δυο άκρες ενός
πανάρχαιου διαλόγου:

– μ’ αγαπάς;

– σ’ αγαπώ

… Αργά αργά το νερό γεμίζει τα αχνάρια των ποδιών που χάθηκαν…».