ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το χρήμα είναι χρόνος

Τι αναζητάμε ταξιδεύοντας συνέχεια, από μέρος σε μέρος, μέσα σε ζεστά
αυτοκίνητα, με ακατάστατα πορτ μπαγκάζ; Τι ψάχνουμε στα νησιά και στα
καινούργια μέρη; Σαν κυνη-γημένοι, να μην έχουμε σταματημό, τι προσδοκάμε;
Ακουμπώ για λίγο στον φράχτη ενός μικρού κήπου, σούρουπο σε μια κωμόπολη που
πρώτη φορά βλέπω, μπροστά σ’ ένα σπίτι διώροφο, με σκαλιά από μωσαϊκό γκρίζο
κι απρόσμενα χύνεται μέσα μου η γλύκα της ανάμνησης του πρώτου σπιτιού της
γιαγιάς μου, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Στέκομαι εκεί, ενώ με περιμένουν να φύγουμε
γι’ αλλού και σκέφτομαι ας με άφηναν εδώ εμένα. Λες και θα ξαναγινόμουνα
παιδί. Μ’ όλες αυτές τις μετακινήσεις μήπως ονειρευόμαστε ταξίδια στον χρόνο,
να βρούμε στα καινούργια κάτι παλιό, να ανακαλύψουμε το σπάνιο μέρος που δεν
πρόφτασε ν’ αλλάξει με τον τρελό ρυθμό που κάνει τα πάντα αγνώριστα; Σκύβω να
ρουφήξω αυτή την τόσο θαυμάσια, ας είναι απατηλή, αίσθηση μεταφοράς, καταγράφω
λεπτομέρειες μήπως βρω τη συνταγή. Παρτεράκια στον κήπο, κεραμίδια χωμένα στο
χώμα για σύνορο, γείσο καμπυλωτό στα σκαλοπάτια, τοίχοι βαμμένοι σε ξεχασμένα
χρώματα μέσα στο δωμάτιο που αχνοφαίνεται. Αν κάνω ένα βήμα, θ’ ακούσω τη φωνή
της γιαγιάς μου, θα δω τη σκιά της στο τζάμι της πόρτας. Βρήκα αυτό που
γύρευα, έφτασα επιτέλους! Πλησιάζω στην καγκελόπορτα, πίσω από το άλλο
παράθυρο εμφανίζεται μια τηλεόραση ασπρόμαυρη να παίζει. Από έλλειψη χρημάτων
προφανώς δεν αγοράστηκε έγχρωμη. Δεν είναι μαγικό το σπίτι, φτωχικό είναι
απλώς. Το χρόνο τον κράτησε το χρήμα, η έλλειψη μάλλον του χρήματος. Φεύγω
απρόθυμα. Η φτώχεια των άλλων να μου χαρίζει τέτοια δώρα πλούσια; Πολλά ζητάω.