ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο κακομοίρης ο αστακός…

«Έλα, τι κάνεις; Καλά». «Καλά κι εγώ. Μόλις ξεκοκάλισα έναν αστακό. ΜΟΛΙΣ
ΞΕΚΟΚΑΛΙΣΑ ΕΝΑΝ ΑΣΤΑΚΟ, λέω. Ναι, ο Ερμής Παρείδης είμαι. Τώρα μ’ ακούς; Μόλις
ξεκοκάλισα έναν αστακό. Είναι υπέροχα στο νησί, περνάμε πολύ ωραία».

Δεν τολμώ να γυρίσω να κοιτάξω προς το μέρος απ’ όπου έρχονται απειλητικά τα
κύματα της φωνής. Φοβάμαι μήπως υποστώ ξεκοκαλισμό, σαν τον δυστυχή αστακό που
από μια συγκυρία κακής τύχης τον έπιασε στο στόμα του ο «δεν-τρώω-ποτέ-μαρίδα»
κάτοχος κινητού.

Μέσα από έξοχους λαρυγγισμούς της φωνής ο ήρωας της βραδιάς συνομιλεί με τον
φίλο του που δεν έχει καλό σήμα και του παραθέτει λεπτομερώς τις κρυφές και
φανερές χάρες του αστακού. Βάρος, χρώμα και μέγεθος. Ζώντας στον δικό του
υπέροχο κόσμο δεν αντελήφθη ποτέ ότι γίνεται κεντρικό πρόσωπο σ’ αυτήν την
ταπεινή, κατά τ’ άλλα, παραθαλάσσια ταβέρνα που έγινε διάσημη από το πέρασμα
κυρίως πολιτικών.

Το φαινόμενο ενδημεί και στις διακοπές.

Μόνο που εκεί λόγω ησυχίας «ακούγεται» περισσότερο. Ο καημένος ο αστακός
συνήθως δεν είναι παρά η αφορμή για να βγει στην επιφάνεια η… «επιφάνεια»
(όπου επιπλέουν οι φελλοί;). Αυτός που τον παραγγέλνει συνήθως κάνει τα πάντα
για να το μάθουν και οι διπλανοί του. Φωνάζει ­δήθεν αθώα ­ «μα πάρε λίγο πιο
‘κει τις πατάτες, που θα βάλουμε τον αστακό»; Ή, (παραλλαγή) «θυμάμαι εκείνη
την αστακομακαρονάδα τότε στο νησί…». Στη χειρότερη περίπτωση το κινητό
δίνει τη λύση. «Τι κάνω τώρα; Μόλις ξεκοκάλισα έναν αστακό».

Το κοκκινωπό θαλασσινό αναγορεύεται σε υπέρτατο σύμβολο ευημερίας. Από
νόστιμος μεζές μεταβαπτίζεται σε αξεσουάρ του τραπεζιού που κάνει παρέα στην
χωριάτικη χάριν του καλοκαιρινού λάιφ στάιλ. Τοποθετείται ο κακόμοιρος ο
αστακός ως ακριβοθώρητο Γκούτσι στο επίκεντρο των αναμνήσεων και έτσι γεμίζουν
κάποιοι τις θαλασσινές τους διηγήσεις τις κρύες νύχτες του χειμώνα.