Καραμπίνες, φασιανοί και… ερωτήματα

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι και οι 250.000, κυνηγοί βρίσκονται ήδη μακριά. Η
κηνηγετική περίοδος άνοιξε χθες και, ταυτόχρονα, βγήκαν τα όπλα κ σε μια μάχη
που μαίνεται αδυσώπητη εδώ και χρόνια μεταξύ οικολόγων και κυνηγών.
Παραδοσιακή η κόντρα, αναπάντητο ακόμη το ερώτημα… «Οι κυνηγοί έχουν
μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία από τους ονομαζόμενους «οικολόγους», τηρούν
με αυστηρότητα τους νόμους για την προστασία της πανίδας», λένε οι εκπρόσωποι
της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος. Τα μέλη των οικολογικών οργανώσεων,
από την άλλη, απαντούν σταθερά πως «οι κυνηγοί πυροβολούν ό, τι βρεθεί μπροστά
τους, απο μαγκιά ή αδιαφορία, σκοτώνουν προστατευόμενα είδη, επιβαρύνουν το
φυσικό περιβάλλον σκορπώντας σκάγια από μόλυβδο παντού».

Μια σειρά από νομοθετήματα, πάντως, όπως επίσης η συνθήκη Ramsar για την
προστασία των υδροβιοτόπων και το δίκτυο Natura 2.000 για την προστασία των
φυσικών οικοτόπων θέτουν τα όρια και τους κανόνες για την προστασία του
περιβάλλοντος και της άγριας ζωής. Η εθνική νομοθεσία, με την υιοθέτηση της
σύμβασης της Βέρνης και με μια σειρά από προεδρικά διατάγματα και νόμους,
ορίζει με σαφήνεια ποια είναι τα προστατευόμενα είδη, ποια κινδυνεύουν με
εξαφάνιση και συνεπώς χαρακτηρίζονται ως μη θηρεύσιμα, ωφέλιμα είδη.

«Μπαμ και κάτω»

Βάσει νόμου, οι κυνηγοί επιτρέπεται να πυροβολούν μόνο 27 είδη ζώων και
πουλιών. Οι κυνηγετικοί σύλλογοι δηλώνουν ότι τηρούν με αυστηρότητα τον νόμο.
Οι οικολογικές οργανώσεις, από την άλλη, φωνάζουν πως οι κυνηγοί δεν
πυροβολούν μονάχα τα είδη αυτά.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Άρτεμις», που καταγράφει κάθε χρόνο τα κυνηγετικά
θηράματα για λογαριασμό της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας Ελλλάδος, το 20,5% των
εξορμήσεων Αθηναίων και Πειραιωτών κυνηγών γίνεται στην Αττική και το 26,5%
στους όμορους δήμους της.

Με βάση τα στοιχεία από το ίδιο πρόγραμμα, τα τελευταία χρόνια οι
πληθυσμοί του λαγού έχουν αυξηθεί, της πετροπέρδικας διατηρούνται σε σταθερά
επίπεδα, ενώ τα ορτύκια εμφανίζονται σε αφθονία.

Σύμφωνα με στοιχεία από το Κέντρο Περίθαλψης της Αίγινας, το 60% των
πουλιών και των ζώων που φτάνουν εκεί, μέσα σε ένα χρόνο είναι πυροβολημένα,
ενώ τον χειμώνα, το ποσοστό αυτό φτάνει το 90%.

Ο απολογισμός του ΕΚΠΑΖΠ για την περσινή κυνηγετική περίοδο αναφέρει πως
στο χρονικό διάστημα από 21 Αυγούστου μέχρι 20 Σεπτεμβρίου του 2000, έφτασαν
εκεί 134 πυροβολημένα πουλιά και όλα ανήκαν σε είδη που προστατεύονται και
έχουν χαρακτηριστεί ως «μη θηρεύσιμα».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

«Αυστηροί όροι και προστασία της άγριας ζωής»

Αν και το κυνήγι πολύ συχνά έχει κατηγορηθεί ως μια καταστροφική για το
περιβάλλον δραστηριότητα, στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Πώς γίνεται μια δραστηριότητα, που αναμφίβολα αφαιρεί ένα ποσοστό άγριων ζώων,
να συμβαδίζει με την προστασία της φύσης και να συμβάλλει σημαντικά στη
διατήρησή της; Η απάντηση προκύπτει εύκολα εάν σκεφθούμε για ποιον λόγο δεν
κινδύνεψε ποτέ ένα φυτό ή ένα ζώο το οποίο είχε οικονομικό ενδιαφέρον για τον
άνθρωπο. Αντίθετα, αυτά τα είδη ήταν πάντοτε τα πλέον άφθονα παρ’ όλο που ο
άνθρωπος πάντοτε καρπωνόταν ένα μεγάλο μέρος από αυτά.

Ο κυνηγός φροντίζει την άγρια ζωή με την ίδια αγάπη που ο γεωργός
καλλιεργεί τη γη του. Η έλλειψη άγριας ζωής σημαίνει στην ουσία κατάργηση της
θήρας και οι κυνηγοί είναι οι τελευταίοι άνθρωποι στον κόσμο που θα ήθελαν να
συμβεί κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό και υπερασπίζονται το κυνήγι μόνον ως μια
ανθρώπινη δραστηριότητα αυστηρά ελεγχόμενη που χρησιμοποιεί τη σύγχρονη
επιστημονική γνώση και ασκείται μέσα σε ακόμα αυστηρότερα πλαίσια, όρους και
δεσμεύσεις, που καθορίζει ξεκάθαρα ο νόμος.

Το κυνήγι στην Ελλάδα γίνεται κάτω από τους αυστηρότερους όρους και
προϋποθέσεις της Ευρώπης, όπως προκύπτει από επίσημη έκθεση της Ε.Ε. Οι
κυνηγοί επιζητούν την έρευνα και χρηματοδοτούν μελέτες όπως το πρόγραμμα
ΑΡΤΕΜΙΣ, που αποδεικνύει και στον πλέον κακόπιστο ότι το κυνήγι πράγματι
ασκείται αειφορικά και είναι απόλυτα συμβατό με την προστασία της φύσης.

Χρηματοδοτούν επίσης έναν μηχανισμό ελέγχου από 200 θηροφύλακες που
περιπολούν σε κάθε γωνιά της ελληνικής υπαίθρου και έχουν ήδη στον πρώτο χρόνο
υπηρεσίας τους πραγματοποιήσει 40.200 ελέγχους, ενώ εκκρεμούν στη Δικαιοσύνη
932 μηνύσεις για παραβάσεις που αφορούν, εκτός της παράνομης θήρας, και
καταπατήσεις δασικών εκτάσεων, παράνομη ρίψη σκουπιδιών, ρύπανση ποταμών,
κ.λπ. Μια σειρά από σοβαρές ανθρωπογενείς παρεμβάσεις δηλαδή, για τις οποίες
κανείς άλλος δεν κάνει πραγματικά κάτι. Ο εύκολος στόχος είναι το κυνήγι: μια
δραστηριότητα που αποτελεί το εξιλαστήριο θύμα και που, τα τελευταία χρόνια,
της αποδίδονται ευθύνες που δεν της ανήκουν. Όμως, όσο οι λεγόμενες
«οικολογικές» οργανώσεις διακατέχονται από συναισθηματισμούς και φιλοζωικά
σύνδρομα, όσο κινούνται εκτός κάθε επιστημονικής αλήθειας και μακριά από τα
πραγματικά προβλήματα του περιβάλλοντος, ο ουσιαστικός διάλογος θα είναι
αδύνατος και η «παραδοσιακή» πλέον κόντρα μεταξύ κυνηγετικών οργανώσεων και
οικολόγων θα συνεχίζεται.

ΜΑΡΙΑ ΓΑΝΩΤΗ

«Όχληση θηλαστικών, μολυβδίαση, κέρδος και λαθροθηρία»

Το κυνήγι με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί μέσο διαχείρισης της
φύσης. Πρόκειται για μια «χρήση γης», όπως π.χ. η γεωργία, η ορειβασία, το
ψάρεμα ή η παρατήρηση πουλιών, που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί απλώς να μην
προκαλεί βλάβη, ουδέποτε όμως ωφελεί.

Η πρόκληση βλάβης δεν είναι μόνο ο άμεσος φόνος ενός μεγάλου αριθμού
ζώων της άγριας πανίδας, που ίσως και να μην ανήκουν πάντα σε απειλούμενα
είδη, αλλά πολύ περισσότερο είναι η όχληση για όλα τα υπόλοιπα πουλιά και
θηλαστικά, που μοιράζονται τον ίδιο βιότοπο. Η όχληση είναι ένα σοβαρότατο
πρόβλημα, αιτία αύξησης της θνησιμότητας για τα πουλιά, ειδικά τον χειμώνα,
όταν οι ημέρες είναι μικρές και ο διαθέσιμος χρόνος για εξεύρεση τροφής είναι
περιορισμένος. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο μπορεί να οδηγήσει στην αποτυχία
της αναπαραγωγής, με αποτέλεσμα τη μείωση του πληθυσμού πολλών ειδών.

Επίσης, σοβαρή παρενέργεια της κυνηγετικής δραστηριότητας είναι και η
συνεχής διασπορά σκαγιών από μόλυβδο, που συσσωρεύονται στο φυσικό περιβάλλον.
Η μολυβδίαση παρατηρείται όλο και πιο συχνά, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε όλον
τον κόσμο και συγκαταλέγεται στις βασικές αιτίες εξαφάνισης πολύ σπάνιων
ειδών, όπως π.χ. ο κόνδορας της Καλιφόρνιας, που δηλητηριάζεται τρώγοντας
νεκρά ελάφια που είχαν πυροβοληθεί κάποτε στη ζωή τους και είχαν σκάγια στους
μύες τους.

Στη χώρα μας, σήμερα, η λαθροθηρία δεν αποτελεί περιστασιακό φαινόμενο.
Υπάρχει λαθροθηρία που ασκείται με σκοπό το κέρδος, όπως το κυνήγι μεγάλων
θηλαστικών ή μεγάλου αριθμού παπιών για πώληση σε μαγαζιά, αλλά ο κανόνας
είναι ο άσκοπος φόνος οποιουδήποτε πλάσματος κινείται ή πετάει, είτε διότι δεν
βρέθηκε κάτι άλλο να φονευθεί εκείνη την ημέρα, είτε από «μαγκιά» ή αδιαφορία.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει κυνηγετική παιδεία στους νεώτερους κυνηγούς. Πολλοί, όχι
μόνο δεν έχουν πραγματική επαφή με τη φύση, αλλά βλέπουν τα προστατευόμενα
είδη ως αντιπάλους, συμμάχους κάποιων περίεργων «οικολόγων», που μπορεί
μάλιστα ­ σύμφωνα με τις φημολογίες ­ να τα εξέθρεψαν για να τα «αμολήσουν»
προκειμένου να υπηρετήσουν τους σκοτεινούς τους στόχους… Το κλίμα αυτό
καλλιεργούν τα κυνηγετικά έντυπα, καθώς και η ηγεσία της ΚΣΕ, η οποία έχει
σοβαρές ευθύνες για τη διαιώνιση της κατάστασης.

LINKS:

* http: //www.alfa-omega.gr/

* http: //www.hunterscorner.com/

*
http: //www.ucalgary.ca/~powlesla/personal/hunting/text/index.html

* http: //www.ekpaz.gr/

* http: //www.ornithologiki.gr/gr/grmain.htm

* http: //www.forthnet.gr/arcturos/

Ο Γιάννης Πουλόπουλος είναι γενικός γραμματέας της Κυνηγετικής
Συνομοσπονδίας Ελλάδος.

Η Μαρία Γανωτή είναι μέλος του Εθνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων
και Πουλιών.