Δαυίδ και Γολιάθ

Η πινακίδα που χαιρετά τις αφίξεις στο αεροδρόμιο Τούλι της Γροιλανδίας γράφει
το εξής: «Πολεμική Αεροπορία, Διοίκηση Διαστήματος 12ης Διαστημικής
Προειδοποιητικής Μοίρας. Γεωγραφικό πλάτος 76 μοίρες 32Β, γεωγραφικό μήκος 68
μοίρες 42 Δ». Με απλά λόγια, είναι το τελευταίο σημείο της Γης που μπορείτε να
προσγειωθείτε με επιβατικό αεροσκάφος.

Όπως επισημαίνει η πινακίδα, εκεί φιλοξενείται η διοίκηση μιας διαστημικής
μοίρας, μια ομάδα γυναικών και ανδρών, η οποία εργάζεται για να παρέχει στις
Ηνωμένες Πολιτείες προειδοποίηση εξελιγμένης μορφής σε περίπτωση επίθεσης από
αέρος. Αν ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους λάβει το πράσινο φως, αυτή θα είναι η μία
από τις δύο βάσεις εκτός ΗΠΑ ­ η άλλη είναι στο Φάιλινγκντεϊλς του Βορείου
Γιορκσάιρ ­ στις οποίες θα στηριχθούν τα σχέδιά του για την εθνική
αντιπυραυλική άμυνα ­ κατά κόσμον του Υιού του Πολέμου των Άστρων.

Λόγω του απόμακρου της περιοχής ­ περίπου 800 μίλια βόρεια του Αρκτικού Κύκλου
­ συγχωρούμε τον Αμερικανό πρόεδρο που πιστεύει ότι θα είναι ο λιγότερο
προβληματικός από τους δύο ξένους σταθμούς, για τους οποίους χρειάζεται άδεια
χρήσης, αν πράγματι το σύστημά του εφαρμοστεί. Όμως, κάνει λάθος.

Η βάση, και το πιο σημαντικό, μια μικρή κοινότητα Ινουίτ (Εσκιμώοι), οι οποίοι
καλούνται να φύγουν, θα βρεθούν στο επίκεντρο της αμερικανικής εξωτερικής
πολιτικής.

Η ιστορία τους εμπεριέχει στοιχεία εκδίωξης, ένα αεροπορικό δυστύχημα
πυρηνικών διαστάσεων, περιβαλλοντική μόλυνση και εθνική προδοσία. Αφού τους
αγνόησαν 50 χρόνια, βλέπουν στις προτάσεις του προέδρου Μπους για τη συνέχεια
του Πολέμου των Άστρων την τελευταία τους ευκαιρία να αφυπνίσουν τον κόσμο για
την υπόθεσή τους.

Οι Αμερικανοί ενδιαφέρθηκαν αρχικά για το Τούλι το 1946, όταν κατέστη προφανές
ότι η νέα απειλή στα συμφέροντά τους θα προερχόταν από τη Σοβιετική Ένωση.
«Ήταν Απρίλιος του 1946», θυμάται ο Αρόν Κααβιγκάκ, 12 ετών τότε. «Ήρθε ένα
μαύρο, τεράστιο αεροσκάφος. Χαμήλωνε όλο και περισσότερο και προσθαλασσώθηκε.
Ήρθαν στις ακτές και μας έδωσαν μήλα. Μας είπαν ότι ερχόταν ένα πλοίο». Μέσα
σε μερικούς μήνες είχαν καταπλεύσει 36 πλοία, στήθηκε ένας διάδρομος
προσγείωσης και απογείωσης και ένα μετεωρολογικό κέντρο, με την άδεια του
Βασιλείου της Δανίας, τμήμα της οποίας είναι η Γροιλανδία.

Οι Ινουίτ συνέχιζαν να κυνηγούν φώκιες, θαλάσσιους ίππους, φάλαινες και
πουλιά, μέχρις ότου, ανάμεσα στο 1951 και το 1953, άρχισε η στρατιωτικοποίηση
της βάσης. Τον Μάιο του ’53 είπαν στις 27 οικογένειας που αποτελούσαν την
κοινότητα των Ινουίτ να φύγουν, για να εγκατασταθεί στην περιοχή το
αμερικανικό οπλοστάσιο πυραύλων εδάφους αέρος.

Τα ψέματα

To «Arctic Sunrise» της Γκρίνπις στα ανοιχτά των ακτών της Γροιλανδίας, όπου οι Ινουίτ, όπως ο Άρον Κααβιγκάκ, εκδιώχθηκαν για την εγκατάσταση αμερικανικής βάσης

«Μας είπαν ότι μας περίμεναν σπίτια στο Καναάκ (100 μίλια μακριά), αλλά όσοι
δεν έφευγαν εκούσια δεν θα έπαιρναν. Δεν είχαμε επιλογή. Όσοι έφτασαν στο
Καναάκ, τα σπίτια δεν είχαν χτιστεί ακόμη. Επί τρεις μήνες έζησαν σε σκηνές.
«Επί δεκαετίες η κυβέρνηση της Δανίας έλεγε ψέματα. Ισχυριζόταν ότι έφυγαν
εθελοντικά. Τους είχαν δώσει περιθώριο 48 ωρών να φύγουν». Στις 21 Ιανουαρίου
του 1968 ένα αμερικανικό Β-52 Στρατοφόρτρες, με τέσσερις βόμβες υδρογόνου,
συνετρίβη στον πάγο κοντά στη βάση Τούλι. Οι βόμβες θρυμματίστηκαν και τα
ραδιενεργά θραύσματα εξαπλώθηκαν στο χιόνι. Παρά τις προσπάθειες καθαρισμού,
Δανοί και Αμερικανοί παραδέχτηκαν ότι ποσότητα 500 γραμμ.-1,8 κιλού
πλουτωνίου, αρκετή για μια ολόκληρη βόμβα, δεν συγκεντρώθηκε ποτέ. «Σήμερα
βρίσκουμε παραμορφωμένα ζώα, φώκιες χωρίς τρίχωμα, για παράδειγμα», μονολογεί
ένας κάτοικος. Σήμερα οι δείκτες ανεργίας στο Καναάκ είναι υψηλοί, ο
αλκοολισμός κερδίζει συνεχώς θύματα, ο κόσμος είναι αγανακτισμένος. Τα τρία
τοπικά κόμματα αντιτίθενται στα αμερικανικά σχέδια. «Πρώτον, φοβούνται ότι
κάποια μέρα θα γίνει πόλεμος και ολόκληρη η περιοχή θα καταστραφεί από
πυρηνική επίθεση. Δεύτερον, μαχόμαστε, ώστε οι Αμερικανοί να καθαρίσουν το
Τούλι και να μας το επιστρέψουν.

Τον Αύγουστο του 1999 μια οργάνωση του Καναάκ, η «Χινγκιτάκ 53» ή αλλιώς
«Εξόριστοι», κατόρθωσαν μια νίκη ιστορικής σημασίας στο Ανώτατο Δικαστήριο της
Ανατολικής Περιφέρειας, όταν αναγνωρίστηκε το επιχείρημά τους, πως βάσει της
Συνθήκης του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα αυτοχθόνων και βάσει του ίδιου
του Συντάγματος της Δανίας, η κοινότητα του Καναάκ παράνομα μετακινήθηκε. Η
αποζημίωση που επιδικάστηκε, ήταν ασήμαντη.

Ο κ. Κααβιγκάκ ελπίζει ότι θα νικήσουν, όμως πιο βαθιά πιστεύει ότι ποτέ δεν
θα επιστρέψει στο σπίτι του ή σε ό,τι απέμεινε απ’ αυτό. «Δεν νιώθω πικρία
απέναντι στους Αμερικανούς», λέει, «όμως αν ο κ. Μπους ήταν εδώ, θα του έλεγα:
«Κύριε Μπους, αν ο Θεός ήθελε να καταστρέψει τον κόσμο, να γυρίσει ανάποδα τα
βουνά ώστε να καλυφθούν από τη θάλασσα, θα το έκανε. Δεν σας χρειάζεται να το
πράξετε αντ’ Αυτού».

LINKS:

*www.stopstarwars.org/html/intro.html

*www.greenpeace.org/