ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ασφαλιστικό

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Ι. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει:

«Όταν τελευταία η κυβέρνηση ανακίνησε το Ασφαλιστικό και, μετά τη
δικαιολογημένη γενική κατακραυγή των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αναγκάστηκε
σε τακτική υποχώρηση, πολλοί εκ των στελεχών της δικαιολόγησαν τη στάση της
και υπενθύμισαν την ανάγκη ασκήσεως κοινωνικής πολιτικής και τηρήσεως των
προεκλογικών δεσμεύσεων περί της ελάχιστης εγγυημένης σύνταξης, πλην ενός: του
κ. Παπαντωνίου, ο οποίος μίλησε για τους κινδύνους που εμπεριέχει μία πολιτική
παροχολογίας, που θα έφερνε πίσω την οικονομία, θα απομάκρυνε από την
πραγματική σύγκλιση και κάτι τέτοια παρόμοια κινδυνολογικά επιχειρήματα.

Προφανώς, ο κ. Παπαντωνίου θεωρεί ότι το ελληνικό οικονομικό θαύμα των
τελευταίων ετών ­ αν έγινε και σε όποιο βαθμό έγινε ­ και η βελτίωση των
οικονομικών μεγεθών που οδήγησε στην ονομαστική σύγκλιση και την είσοδο στην
ΟΝΕ, αποτελεί, αν όχι αποκλειστικό, εν πάση περιπτώσει κύριο ατομικό του
επίτευγμα, αγνοώντας ηθελημένα ότι όλα αυτά έγιναν κυρίως με τις θυσίες των
εργαζομένων και των συνταξιούχων, οι οποίοι, ανήμποροι να αντιδράσουν, έβλεπαν
τα αρνητικά φαινόμενα της φοροδιαφυγής, της καταλήστευσης των ασφαλιστικών
τους Ταμείων από την εισφοροδιαφυγή και την από παλαιοτάτων χρόνων άτοκη
δέσμευση των αποθεματικών τους. Ο κ. Παπαντωνίου, μακριά απ’ όλα αυτά,
περιορίζεται να θαυμάζει το “έργο” του και ανησυχεί, μήπως το θίξουν τα κάποια
απαραίτητα μέτρα κοινωνικής πολιτικής.

Με τη στάση του αυτή, ο κ. Παπαντωνίου μού θυμίζει από το έργο “Η γέφυρα του
ποταμού Κβάι”, την τραγική φιγούρα του Εγγλέζου συνταγματάρχη, αρχηγού των
αιχμαλώτων, ο οποίος προκειμένου να ταπεινώσει τον Ιάπωνα διοικητή του
στρατοπέδου και να αποδείξει την ανωτερότητα του ιδίου και της φυλής του,
έφθασε στο σημείο ν’ αναλάβει την έγκαιρη και άρτια κατασκευή της γέφυρας,
χρησιμοποιώντας ακόμη και αξιωματικούς και ασθενείς αιχμαλώτους,
παραγνωρίζοντας ότι έτσι βοηθούσε τα σχέδια των εχθρών του, αφού η γέφυρα θα
εχρησιμοποιείτο για τη μεταφορά στρατευμάτων και στρατιωτικού υλικού. Η άμετρη
αυτή ματαιοδοξία του τον οδήγησε στο σημείο, ώστε όταν κατά την τελική
επιθεώρηση, ναρκισσευόμενος για το έργο του, αντιλήφθηκε τα σύρματα που είχαν
τοποθετήσει οι συμπατριώτες του σαμποτέρ για την ανατίναξη της γέφυρας, να
επιχειρήσει την αποτροπή της ανατίναξης, με αποτέλεσμα να γίνει αντιληπτή από
τους Γιαπωνέζους η ύπαρξη των σαμποτέρ και να επακολουθήσει θανατηφόρα, για
ορισμένους σαμποτέρ, σύρραξη. Τότε, μόνος ο τραγικός συνταγματάρχης
“αφυπνίσθη” και αναφώνησε: “Θεέ μου, τι έκανα”.

Ελπίζω και εύχομαι, όταν έλθει η ώρα, ο κ. Παπαντωνίου να μη βρίσκεται
σ’ αυτό το πόστο, ή τουλάχιστον να μην υιοθετηθούν οι απόψεις του, γιατί
αλλιώς όταν θα έλθει το τραγικό αποτέλεσμα της εκλογικής καταβύθισης του
ΠΑΣΟΚ, ίσως βρεθεί στη θέση και αυτός και όσοι υιοθετήσουν τις θέσεις του, ν’
αναφωνήσουν: “Θεέ μου, τι κάναμε”. Αλλά θα είναι αργά, και… κρίμα».