Αν είχαμε δάσκαλο τον Κίσινγκερ

Έχουμε ενώπιόν μας τρεις «αναφορές» του γνωστού μας κ. Χ. Κίσινγκερ
αποκαλυπτικές φοβερών πληγών της εθνικής μας πολιτικής. Η νηφάλια ανάγνωσή
τους δικαιώνει όσους σ’ αυτή τη χώρα σε πείσμα του συρμού επιμένουν στην
άσκηση επιθετικής διπλωματίας και αποτρεπτικής στρατηγικής.

Τα πειστήρια:

α) Memorandum της συνάντησης Κίσινγκερ – Τσιάο Χούα (Κινέζου ΑνΥΠΕΞ)
στις 2/10/1974 στη Ν. Υόρκη. Ο Κινέζος «επικρίνει» τον Αμερικανό ότι ανέτρεψαν
τον Μακάριο. Ο Κίσινγκερ ισχυρίζεται ότι δεν έχουν ανάμειξη στο πραξικόπημα
και ο ίδιος δεν το γνώριζε από πριν, αλλά αφότου έγινε, η δουλειά τους ήταν να
κρατήσουν μακριά την ΕΣΣΔ η οποία παρότρυνε τους Τούρκους να επέμβουν. Όμως
«οι Σοβιετικοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για καμία πλευρά (…). Στην
πραγματικότητα το πρόβλημά μας είναι “να το βουλώσει ο ελληνικός πληθυσμός
στις ΗΠΑ”» (Πηγή: ΝΕΜΕΣΙΣ, Ιούνιος 2001, σ. 78).

β) Απόρρητο έγγραφο Στέιτ Ντιπάρτμεντ 20/11/1975. Συζήτηση Κίσινγκερ –
Ντενκτάς στο γραφείο του πρώτου (Πηγή: «Ποντίκι» 26/7/2001).

­ «Είμαστε τώρα σε αδιέξοδο. Ο εφιάλτης μου είναι ότι, αν δεν συμβεί κάτι, το
Κογκρέσο θα ψηφίσει περιοριστικά μέτρα εναντίον της Τουρκίας».

«Μπορείς να επιτύχεις ένα διζωνικό σύστημα και μια κεντρική κυβέρνηση με
περιορισμένες εξουσίες». ­ «Θα βρεθούμε στη θέση να άρουν το εμπάργκο στη βάση
μιας υποτιθέμενης προόδου στο Κυπριακό».

­ «Οι αντίπαλοί μας θα χρησιμοποιήσουν την έλλειψη προόδου για να υποστηρίξουν
τη θέση των Ελλήνων».

­ «Οι Έλληνες μπορεί να προκαλούν συνεχείς κρίσεις στο Αιγαίο αφήνοντας την
Τουρκία σε άμυνα».

­ «Αν δεν υπάρξει διευθέτηση στους προσεχείς μήνες, η λογική των γεγονότων
μπορεί να μας οδηγήσει στο πλευρό της Ελλάδος».

γ) Συνέντευξη Κίσινγκερ στον Γ. Γκίλσον, (Πηγή: BHMAgazino 22/7/2001).

­ «Οι Ελληνοκύπριοι έχουν σχεδόν συμβιβασθεί με την ισχύουσα κατάσταση των
πραγμάτων».

­ «Αυτό που έχω πει (και το επαναλαμβάνω ευχαρίστως) είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε
μακεδονικό κράτος ­ όταν ιστορικά υπήρξε ­ στη γεωγραφική θέση στην οποία
καταλαμβάνει αυτή η χώρα σήμερα. Με άλλα λόγια, η Μακεδονία ήταν η περιοχή
γύρω από τη Θεσσαλονίκη (στην Ελλάδα) και νοτίως αυτής. Ενώ η σημερινή
Μακεδονία είναι στα Σκόπια, που βρίσκονται εκατοντάδες μίλια βορειότερα. Ως εκ
τούτου, μπορώ να καταλάβω την ελληνική θέση που υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί
οικειοποίηση ενός ονόματος άρρηκτα συνδεδεμένου με την ιστορία της Ελλάδας και
τη μεταφορά του σε μια άλλη χώρα. Επιπλέον, αυτή η ονομασία χρησιμοποιήθηκε
κατά την προηγούμενη κομμουνιστική περίοδο ως βάση επιχειρήσεων ανταρτών κατά
της Ελλάδας. Οπότε έχω τη συμπάθεια για την ελληνική θέση…».

Είναι φανερό ότι όλες οι επισημάνσεις του «μάγου» υπόκεινται σε διπλή
ανάγνωση. Θα προσπαθήσω να τις αποκωδικοποιήσω:

Πρώτον: Η Αμερική δεν είναι μία, αλλά πολλές. Αυτό το πολυκεντρικό
ιδιότυπο σύστημα υπόκειται σε επηρεασμούς εσωτερικούς και εξωτερικούς. Ένα
ευρύ πεδίο ανταγωνισμών συμφερόντων και κύρους, αναπτύσσεται συνεχώς. Οι
«σύμμαχες» χώρες επιδιώκουν να αποδείξουν η κάθε μία ότι αυτή έχει το δίκαιο
και ασχέτως αυτού ότι η υιοθέτηση των διεκδικήσεών της εδραιώνει τα
γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στη συγκεκριμένη περιοχή.

Δεύτερον: Ο Ελληνισμός, αν και χωρίς κανένα μηχανισμό ανάλογο εκείνων
των αντιπάλων του, κατά περιόδους επηρέασε τα αμερικανικά κέντρα αποφάσεων
υπέρ των θέσεών του. Επειδή η δράση αυτή δεν έγινε συστηματικά και κατ’
εξακολούθηση όπως έπρεπε και μπορούσε, με τη λειτουργία μηχανισμών
ανταγωνιστικών του εχθρού, η επιρροή αναχαιτίσθηκε, εξανεμίσθηκε και
λησμονήθηκε. Θυμηθείτε ότι, ενώ ο Αμερικανός αναγνωρίζει την ελληνική θέση στο
σκοπιανό, οι εδώ διαχειριστές του μιλούν επισήμως για «χαμένη υπόθεση» και
εμφανίζονται έτοιμοι να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που να περιέχει τον
όρο Μακεδονία.

Τρίτον: Ο αρχιμάγειρος της εισβολής του Αττίλα αγωνιά για την εδραίωσή
του. Συμβουλεύει και καθοδηγεί απευθείας. Είναι ο τοποτηρητής του εισβολέα
μέσα στο αμερικανικό σύστημα. Παρά ταύτα, ζώνεται από εφιάλτες για το
ενδεχόμενο αποτυχίας του εγχειρήματός του. Τι τον ανησυχεί; Η Ομογένειά μας,
τεράστια εν αχρησία δύναμη του Ελληνισμού, τα εκεί νομοθετικά σώματα και ό,τι
μπορεί να δράσει εντός του συστήματος εναντίον των σχεδίων του. Έτσι
δαχτυλοδεικτεί τι έπρεπε, τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε.

Τέταρτον: Ξανά εμείς το πρόβλημα. Οι Ελλαδίτες και οι Κύπριοι. Η
υποχωρητικότητά μας, η αναποφασιστικότητά μας. Το βόλεμα «με την ισχύουσα
κατάσταση» στην Κύπρο, στα ελληνοτουρκικά, στο σκοπιανό, όπου όμως ο
αρχιτρίκλινος των περιπλοκών έρχεται απροσδόκητος σύμμαχος.

Μπορούμε να διδαχθούμε από τον κυνισμό του και τις φωτεινές στιγμές του.
Πρέπει όμως να θέλουμε.