ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εξωτερικά ιατρεία

Στον ζεστό διάδρομο των εξωτερικών ιατρείων, ένας ταλαίπωρος ηλικιωμένος
ψάχνει βοήθεια, μιλώντας χαμηλόφωνα, σαν να ντρέπεται: «Η κόρη μου πονάει»,
λέει σ’ όποιον τον συναντά, αλλά δεν πέφτει πάνω σε γιατρό ή νοσοκόμο.
Πηγαίνει στη γραμματέα, πίσω από ένα γυάλινο γκισέ, «περίμενε τον γιατρό», του
λέει εκείνη. Συνεχίζει την περιπλάνηση, όλο και πιο πανικόβλητος. Μερικοί
σηκώνονται να δουν την κόρη του, είναι σ’ ένα δωματιάκι, ξαπλωμένη με ορό και
βογγά, κοιτάζονται, τι να κάνουν; Λένε κάποιες απόψεις, αλλά χωρίς σιγουριά,
και μετά ξανακάθονται. Ο ανθρωπάκος αρχίζει να βλαστημά χαμηλόφωνα, πιο
χαμηλόφωνα απ’ όσο συνεχίζει να ψάχνει βοήθεια. Κάνει δύο φορές τον γύρο του
διαδρόμου, τέλος, σε απόγνωση, χτυπά ξανά το γκισέ. Η γραμματέας σηκώνεται
εκνευρισμένη, πάει στην πόρτα του δωματίου, ρίχνει μια ματιά, ύστερα του λέει
αυστηρά: «Δεν βλέπεις ότι τέλειωσε ο ορός;». Ο άλλος γουρλώνει τα μάτια. «Εσύ
έπρεπε να το δεις αυτό και να ειδοποιήσεις», συνεχίζει εκείνη. «Είναι δική σου
δουλειά!». Κανείς δεν της απαντάει, κανείς δεν την διορθώνει, να πει ότι ίσως
και να μην είναι δουλειά του πατέρα αυτή, αλλά των νοσοκόμων. Ποιων νοσοκόμων;
Δεν φάνηκε ούτε ένας, ούτε μία να περνά. Οι κουρασμένοι άνθρωποι στις
πλαστικές καρέκλες νιώθουν ένα είδος ευγνωμοσύνης για τη γυναίκα αυτή, η οποία
κάτι τους μαθαίνει τέλος πάντων, κάπως τους καθοδηγεί. Να ξέρουν τι να κάνουν,
όταν τελειώσει ο ορός. Είναι κάποια άκρη, μια πληροφορία πολύτιμη στην ασάφεια
που τους βασανίζει χειρότερα κι από τη ζέστη εκεί μέσα. Και καθώς τα
τακουνάκια της χτυπάνε αποφασιστικά το πλαστικό του διαδρόμου, όπως τρέχει να
φέρει τον ορό, οι περισσότεροι αναστενάζουν με ανακούφιση.