Τα ξένα σχολεία

Η κ. Μαρία Καραγεώργου, εκπαιδευτικός της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, γράφει
για τα ξένα σχολεία που λειτουργούν στη χώρα μας βάσει διακρατικών συμφωνιών:

«Εκτός από τα ελληνικά δημόσια ή ιδιωτικά σχολεία, στη χώρα μας, όπως
γνωρίζετε, λειτουργούν και κάποια σχολεία με ξένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Από
τα σχολεία αυτά, κάποια είναι ξένα δημόσια σχολεία που λειτουργούν βάσει
διακρατικών μορφωτικών συμφωνιών, άλλα ημικρατικά και άλλα τελείως ιδιωτικά.
Μερικά παραδείγματα είναι το Γαλλικό Σχολείο, η Ιταλική Σχολή, τα American
Community Schools, το Campion School, το Byron College κ.λπ.). Όλα αυτά τα
σχολεία, τα οποία υπάγονται εξίσου στο ελληνικό υπουργείο Παιδείας και μάλιστα
στη Διεύθυνση Ξένων και Μειονοτικών Σχολείων (προσέξτε τον συνδυασμό!), έχουν
το εξής κοινό γνώρισμα: Δεν μπορούν να δεχθούν στις βαθμίδες της υποχρεωτικής
εκπαίδευσης μαθητές με αμιγώς ελληνική υπηκοότητα! Και αυτό δεν είναι μια
πολιτική των σχολείων αυτών, αλλά μια πολιτική του ελληνικού κράτους, το
οποίο, Κύριος οίδε βάσει ποίου μεταξικού χουντικού νόμου, απαγορεύει στους
Έλληνες πολίτες να φοιτήσουν κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης σε
σχολεία που δεν ακολουθούν το ελληνικό αναλυτικό πρόγραμμα. Μόνο της
υποχρεωτικής, καταλαβαίνετε; Στο Νηπιαγωγείο ή στο Λύκειο, επιτρέπεται.

Δεν ξέρω πώς φαίνεται αυτό σ’ εσάς, αλλά σ’ εμένα φαίνεται απαράδεκτο από τη
μία να μιλάμε για Ενωμένη Ευρώπη και παγκοσμιοποίηση και μορφωτικές ανταλλαγές
και για ευρωπαϊκή διάσταση στην εκπαίδευση και συμμετοχή σε προγράμματα
“Σωκράτης” κ.λπ., να στέλνουμε τα παιδιά μας να σπουδάσουν δεν ξέρω σε ποια
γωνιά της Γης, και από την άλλη να μην έχω τη δυνατότητα, εγώ ως Έλληνας
γονιός, να στείλω το παιδί μου να φοιτήσει στο γαλλικό ή το γερμανικό ή το
όποιο σχολείο μου αρέσει τέλος πάντων, που βρίσκεται και λειτουργεί στην Αθήνα
ή σε κάποιο άλλο μέρος της ελληνικής επικράτειας. Υπ’ όψιν δε ότι στα σχολεία
αυτά διδάσκεται και η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός, αν και θα έπρεπε να
φροντίσει το υπουργείο Παιδείας και η προαναφερθείσα αρμόδια Διεύθυνση να
ασκείται πιο συστηματικός έλεγχος στο πώς και πόσο διδάσκονται τα μαθήματα
αυτά, και να μην τα αφήνει στον πατριωτισμό των Ελλήνων εκπαιδευτικών που
έχουν επωμισθεί αυτό το χρέος.

Απευθύνω έκκληση προς τον κύριο υπουργό Παιδείας, που φαίνεται αρκετά
ανοιχτόμυαλος, να εξετάσει το ζήτημα και να μας απαλλάξει από αυτόν τον
σίγουρα παμπάλαιο και αναχρονιστικό νόμο που εντείνει την εικόνα μιας
εθνικιστικής, συγκεντρωτικής και ξενόφοβης παιδείας, φροντίζοντας ταυτόχρονα
να υπάρξει καλύτερη οργάνωση στη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και του
πολιτισμού στα σχολεία αυτά και αυστηρότερη επιτήρηση από τις ελληνικές
αρχές».