ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όταν ο γιατρός είναι μακριά…

Στο χωριό μας καμία επίπτωση δεν υπάρχει από την απεργία των γιατρών του ΙΚΑ.
Ούτως ή άλλως, οι ηλικιωμένοι δεν είναι εύκολο να μετακινούνται και όταν το
κάνουν, είναι για να πάνε σε νοσοκομείο. Αγροτικός γιατρός περνάει, νομίζω,
μια φορά στο τόσο, και καλύτερος πελάτης του είναι ο πεθερός μου. Στα
εβδομήντα τόσα του χαίρει άκρας υγείας, ωστόσο εκείνος δεν συμμερίζεται αυτή
μου τη βεβαιότητα. Επειδή κάθε ψιλοπονάκι το μεταφράζει σε φοβερή και τρομερή
ασθένεια, φροντίζει να είναι εφοδιασμένος με κάθε λογής φάρμακα. Ένα ολόκληρο
καλάθι δεσπόζει στο σαλόνι του σπιτιού και είναι απορίας άξιον πώς καταφέρνει
να θυμάται ποιο είναι για πού, πότε και πόσο πρέπει να παίρνει από το καθένα.
Δεν μπερδεύεται, όμως, ποτέ. Μόνο μια φορά κατάφερε να πάθει έλκος από την
κατάχρηση, αλλά τα φάρμακα – φάρμακα. Στο βρόντο οι εκκλήσεις μας να
σταματήσει. Εκείνος έχει άποψη: επειδή παίρνω φάρμακα είμαι καλά, λέει με ύφος
που δεν σηκώνει αντιρρήσεις.

Τώρα τελευταία, όμως, συνειδητοποίησα πως έγινε ο «γιατρός» τής γειτονιάς.
Πονάει η μια θειά στο πόδι; «Βολταρέν», λέει αποφασιστικά εκείνος.

Πονάει η άλλη στο κεφάλι; «Λοναρίντ, να βρεις την υγειά σου», εκείνος. Νιώθει
κομμάρες και κάπως το στομάχι ο τρίτος; «Ζαντάκ, έχω όμως και αντιβίωση, μήπως
θέλεις αμοξίλ;», λέει ο δόκτωρ. Και οι θειάδες φεύγουν ευχαριστημένες, αφού
«σε όλους δίνει».

Όσες φορές κι αν τους λέμε εμείς ότι αυτό που κάνουν είναι επικίνδυνο, άλλο
τόσο εκείνοι μάς απαντούν πως ο γιατρός είναι μακριά απ’ το χωριό. Δυστυχώς.