Μ’ ενδιαφέρει μόνο η Αριστερά

Από την κ. Έλλη Παππά πήραμε την παρακάτω επιστολή:

«Με έκπληξη διάβασα το ρεπορτάζ στα «ΝΕΑ» της 28 – 29 Ιουλίου 2001, όπου με
αναφέρετε ως μέλλουσα συνομιλήτρια του Πρωθυπουργού κ. Σημίτη με θέμα της
υποτιθέμενης συνομιλίας “το μέλλον της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης της
σύγχρονης Κεντροαριστεράς”.

Δεν ξέρω πώς και τι σκέπτεται ο ­ πάντως ανώνυμος ­ «συνεργάτης του
πρωθυπουργού”, ως συνάδελφος, όμως, εν δημοσιογραφία θα συνιστούσα να μην
δίνετε βάση σε πληροφοριοδότες που δεν λένε το όνομά τους, γι’ αυτό και είναι
επικίνδυνοι για όποιον τους πιστεύει. Στο προκείμενο:

Πρώτον. Θεωρώ τον κ. Σημίτη έξυπνο άνθρωπο και ενημερωμένο. Θα γνωρίζει πολύ
καλά ότι ουδέποτε έδειξα κάποια κλίση ή το παραμικρό ενδιαφέρον για σχήματα
όπως η «κεντροαριστερά» ή άλλα, γι’ αυτό και είμαι βέβαιη πως δεν θα θεωρούσε
ούτε σκόπιμο, ούτε καν χρήσιμο να με καλέσει να μιλήσουμε για κάτι που δεν με
αφορά.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως δεν αναγνωρίζω το δικαίωμα σε κάθε κόμμα και σε
κάθε πολιτικό να επιλέγει τα σχήματα που θεωρεί πιο πρόσφορα, ούτε ποτέ
φιλοδόξησα να παίξω το ρόλο του συμβουλάτορα.

Δεύτερον. Έχω κάνει εδώ και πολλά χρόνια γνωστό πως το μοναδικό μου ενδιαφέρον
είναι το μέλλον της Αριστεράς. Πάλεψα και παλεύω για μια πραγματικά μαρξιστική
Αριστερά με το μόνο μέσο που η ηλικία μου μού επιτρέπει πλέον: την πέννα.

Στα Γιούρα είπα, άλλωστε, πως η μόνη μου επιθυμία ήταν να βρίσκομαι στη
Γένοβα. Κι αυτό, γιατί εκεί ανανεώθηκε το σύνθημα του Μαρξ «Προλετάριοι όλων
των χωρών ενωθείτε». Με μια ελαφρά, θα έλεγα, τροποποίηση: “Κολασμένοι όλων
των χωρών ενωθείτε”.

Τρίτον. Δέχτηκα ευχαρίστως την πρόσκληση του Πρωθυπουργού να πάω στα Γιούρα.
Καιρός ήταν να δει το πανελλήνιο τι ήταν εκείνο το κάτεργο που χτίστηκε ως
«μνημείο» της εμφυλιοπολεμικής μισαλλοδοξίας, για την οικοδόμηση του οποίου
μαρτύρησαν οι φυλακισμένοι σύντροφοί μας εκείνης της περιόδου και πώς το
«αξιοποίησε» η χούντα των εθνικών εγκλημάτων.

Αν μάλιστα μου ζητούσαν τη γνώμη μου, θα έλεγα να μην αναπαλαιωθεί. Να γίνουν
μόνο εργασίες στερέωσής του, έτσι όπως είναι τώρα. Στη σημερινή του κατάσταση.

Να πάνε να το κατοικήσουν οι σαύρες και τα φίδια της Γυάρου, οι μόνοι ένοικοι
που του αξίζουν».