ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κακομοιριές στο περιθώριο

Σάββατο απόγευμα στην Πάτρα, καμία κάμερα δεν κατέγραφε την αγανάκτηση των
επιβατών που περίμεναν από τις εξήμισι το Ιντερσίτι για Αθήνα. Ίσως γι’ αυτό
αγανάκτηση δεν υπήρχε, μοιρολατρικά οι νεαροί τουρίστες με τα εισιτήρια του
Interail είχαν στρωθεί στην αποβάθρα, μοιρολατρικά οι υπόλοιποι περίμεναν
κάποια εξήγηση. Μπαινόβγαιναν βλοσυροί οι υπάλληλοι και τους κοιτούσαμε στα
μάτια, ώσπου βρέθηκε εκείνος με τη σωστή δόση ελέους, αυστηρός οπωσδήποτε, να
μην παίρνουμε και αέρα, αλλά και μεγαλόψυχος ταυτοχρόνως, και εξήγησε ότι
χάλασε στον δρόμο ο συρμός και τον τραβάει ντιζελομηχανή. Μιάμιση ώρα μετά την
καθορισμένη μπήκαν στον σταθμό εν πομπή και θριάμβω, μπροστά το αρχαίο
μαστόδοντο ντίζελ αγκομαχώντας, πίσω σερνάμενο, βάρος άψυχο, το πάλαι ποτέ
καμάρι του ΟΣΕ, το αεροδυναμικό Ιντερσίτι, το τρένο που ανέτρεψε τα στάνταρ.
Τι να σου κάνει και το καμάρι άμα δεν το προσέχεις; Έτσι τραβώντας φτάσαμε
στην Αθήνα, στη μία μετά τα μεσάνυχτα, έχοντας γίνει μια ωραία παρέα, οι
νεαροί τουρίστες που γελούσαν, κι οι άλλοι που ίσως θα ήθελαν να κλάψουν, αλλά
γελούσαν κι αυτοί, διηγούμενοι ιστορίες ελληνικού παραλογισμού, που ήθελαν να
τις εμφανίσουν γραφικές. Στον σταθμό Πελοποννήσου οι ταξιτζήδες σε ρωτούσαν,
με ύφος κατασκόπου εν υπηρεσία, πού πήγαινες, κι άμα δεν τους άρεσε η
απάντηση, έστρεφαν απλώς την πλάτη, για οικονομία λέξεων και κινήσεων. Το
σακίδιό μου είχε ροδάκια, γύρισα με τα πόδια στο σπίτι μου. Πριν ξαναταξιδέψω
με τρένο, θα πρέπει να αγοράσω ένα με φτερά, που ξετυλίγονται από την πλάτη σε
ώρα ανάγκης. Τουλάχιστον βεβαιώνεται κανείς ότι οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι δεν
κινδυνεύουν από παγκοσμιοποίηση, ούτε από εκσυγχρονισμό. Είναι μοναδικής
αντοχής η αντίστασή τους.