Ένα ζευγάρι… Ροβινσώνων με καγιάκ

«Είχε περάσει ήδη ένας μήνας που είχαμε αφήσει τον Δούναβη και ταξιδεύαμε
πια στη Μαύρη Θάλασσα. Εκείνη την ημέρα τα κύματα έφθαναν τα τρία μέτρα. Το
καγιάκ μου είχε γεμίσει νερό και έπρεπε να το αδειάσω. Έπεσα στη θάλασσα. Δεν
μπορούσα όμως να ανεβώ ξανά ούτε να αδειάσω το καγιάκ μου από τα νερά. Τελικά,
ύστερα από δύο ώρες στη θάλασσα, τα κατάφερα».

Ο Ράινερ και η Φραντσέσκα Ουλμ, ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο και δύο μήνες
από τη Γερμανία και έφθασαν πριν από λίγες ημέρες στη μαρίνα Αλίμου. Μπήκαν
στα καγιάκ τους την 1η Μαΐου του 2000 ξεκινώντας από τη γερμανική πόλη Ουλμ,
την πόλη που έχει το όνομά τους. «Όταν βάλαμε τα καγιάκ στον Δούναβη και
μπήκαμε μέσα, οι δικοί μας άνθρωποι ήταν εκεί για να μας χαιρετήσουν», θυμάται
η Φραντσέσκα. «Σίγουρα φοβόνταν, πίστευαν όμως σ’ εμάς και γνώριζαν πόσο
θέλαμε να κάνουμε το ταξίδι αυτό». Ένα ταξίδι διαφορετικό από κάθε άλλο.
Διακοπές που δεν κρατούν απλώς δύο εβδομάδες και μετά επιστροφή στην
πραγματικότητα. Ο Ράινερ δούλευε στην Μπος και η Φραντσέσκα σε εκδοτικό οίκο.
Ολοκλήρωσαν τις δουλειές τους, έδωσαν το σπίτι τους σε ένα φιλικό ζευγάρι και
ξεκίνησαν για τις διακοπές τους, που αυτήν τη φορά θα κρατούσαν τρία ολόκληρα
χρόνια. «Όταν απομακρυνθήκαμε από την Ουλμ λίγα χιλιόμετρα έβαλα τα κλάματα.
Δεν πίστευα ότι αυτό που σχεδιάζαμε, το ζούσαμε επιτέλους. Τώρα πια δεν είχα
ανάγκη να κοιτάξω ξανά το ρολόι μου, ο χρόνος δεν είχε τόση σημασία για μένα».

«Ο Ράινερ ξυρίζεται με ένα μαχαίρι, πρωτόγονο, ενώ ψαρεύουμε για να φάμε»

Πάνω στα καγιάκ τους, οι δύο Γερμανοί έχουν πάντα τις σκηνές τους, υπνόσακους,
πανιά, ένα σύστημα μαγειρέματος, τρόφιμα, ρούχα, παπούτσια για κάθε εποχή και
τα λιγοστά προσωπικά τους είδη. Η ζωή τους συμβαδίζει πλέον απόλυτα με τους
κανόνες της φύσης. «Μας ξυπνάει η πρώτη ηλιαχτίδα και κοιμόμαστε νωρίς, αμέσως
μόλις νυχτώσει. Συχνά ψαρεύω για να φάμε. Τη σκηνή μας στήνουμε πάντα δίπλα
στις ακτές», περιγράφει ο Ράινερ. Έχουν έναν χρόνο να δουν τηλεόραση και άλλο
τόσο να κοιμηθούν σε κρεβάτι. Μαζί τους έχουν μόνο το κινητό τους και ένα
ραδιόφωνο, κυρίως για να ακούν τον καιρό.

Στο ταξίδι τους εκείνο γνώρισαν χώρες που δεν τις είχαν δει ποτέ και ένιωσαν
τη φιλοξενία άγνωστων ανθρώπων. Ο Δούναβης δεν ήταν «δύσκολος» ποταμός. Συχνά
οι δυσκολίες ήταν περισσότερες στην ξηρά. «Στη Ρουμανία, ένα πρωί ξυπνήσαμε
και βρήκαμε τους Ρουμάνους αστυνομικούς πάνω από το κεφάλι μας με όπλα.
Δύσκολο να συνεννοηθούμε, αλλά τελικά τα καταφέραμε». Κάνουν μπάνιο στα
ποτάμια και στη θάλασσα, εκεί πλένουν και τα ρούχα τους. Ο Ράινερ ξυρίζεται με
ένα μαχαίρι, πρωτόγονο. Κουρεύουν ο ένας τον άλλο, αν και κατά τα φαινόμενα η
29χρονη Γερμανίδα τα καταφέρνει καλύτερα. «Εγώ όμως μαγειρεύω πιο καλά από
εκείνη», σπεύδει να σημειώσει ο 36χρονος Γερμανός.

Η Μαύρη Θάλασσα και το Αιγαίο ήταν αληθινή περιπέτεια. «Ταξιδεύαμε δύο ημέρες
συνεχόμενες στη Μαύρη Θάλασσα. Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε πουθενά. Γύρω
ήταν όλο βράχοι και αν πλησιάζαμε θα χτυπούσαμε», περιγράφει ο Ράινερ.

Έμειναν στην Κωνσταντινούπολη τρεις εβδομάδες και αφού πέρασαν τα στενά των
Δαρδανελλίων βρέθηκαν στις τουρκικές ακτές. «Η φιλοξενία των ανθρώπων ήταν
πραγματικά εκπληκτική. Τα βράδια μικρά παιδιά έρχονταν και μας προσέφεραν τσάι
και φαγητό από τα σπίτια τους. Πραγματικά συγκινητικό», θυμάται η Φραντσέσκα.

Ο Ράινερ και η Φραντσέσκα σχεδιάζουν ήδη το επόμενο ταξίδι τους, ελπίζοντας ότι σε δύο χρόνια θα καταφέρουν να επιστρέψουν στο Αμβούργο

Σε ένα από τα ταξίδια τους: «Εκεί που πλησιάζαμε στην ακτή, ξαφνικά άρχισε να
φυσά πολύ δυνατός άνεμος που μας έσπρωχνε προς το πέλαγος. Παλεύαμε με όλες
μας τις δυνάμεις να φθάσουμε στη στεριά», λέει ο Ράινερ. Η Φραντσέσκα θυμάται
ότι αν εκείνη τη στιγμή δεν τον είχε κοντά της, ίσως και να μην τα είχε
καταφέρει. Ο Ράινερ τελικά κατάφερε να φθάσει στην ακτή ύστερα από δύο ώρες
ώστε να σηκώσει τα πανιά και να πάει να τη βοηθήσει. «Εκείνος είναι πιο
δυνατός και στις δυσκολίες πάντα σκέπτεται κι εμένα. Όμως είναι γεγονός ότι σε
καταστάσεις επικίνδυνες ο καθένας πρέπει να σώσει τον εαυτό του».

Τα μελτέμια του Αιγαίου έκαναν το ελληνικό πέλαγος να μοιάζει αφιλόξενο για τα
δύο μικρά καγιάκ. «Θεέ μου!», αναφωνεί ο Ράινερ, «τέτοιος αέρας, δεν σταμάτησε
ούτε μία μέρα».

Μπροστά στα μεγάλα πλοία, τα καγιάκ πολλές φορές δεν φαίνονται. «Συχνά όταν
παλεύουμε με τα κύματα και έρχονται και τα πλοία η κατάσταση είναι πολύ
δύσκολη», περιγράφει η Φραντσέσκα. Και συνεχίζει: «Αλλά και όταν μας δουν,
θέλουν να έρθουν κοντά να δουν τι είμαστε. Τότε εμείς φοβόμαστε και παλεύουμε
ακόμα περισσότερο να απομακρυνθούμε. Όταν δούμε ότι δεν τα καταφέρνουμε,
ρίχνουμε μ’ ένα ειδικό πιστόλι που έχουμε για να μας ακούσουν και να
σταματήσουν να κατευθύνονται προς εμάς». Οι ψαράδες στα νησιά του Αιγαίου δεν
πίστευαν στα μάτια τους όταν τους έβλεπαν. «Μας έλεγαν ότι με τέτοιο καιρό
ούτε εκείνοι που ξέρουν τις θάλασσες δεν θα ταξίδευαν».

Στον έναν χρόνο που βρίσκονται στα νερά έχουν ήδη γράψει πέντε ημερολόγια, ενώ
στα ανοιχτά του Αιγαίου άρχισαν και το έκτο. Όταν θα επιστρέψουν στο Αμβούργο,
αφού θα έχουν περάσει από Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, τα στενά του Γιβραλτάρ και
τον Ατλαντικό, θα γράψουν το πρώτο τους βιβλίο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι το
όνομά τους θα γραφεί στο βιβλίο Γκίνες. Είναι οι πρώτοι άνθρωποι που κάνουν
τον γύρο της Ευρώπης με καγιάκ. «Φυσικά δεν το κάνουμε γι’ αυτό. Σημασία για
εμάς έχει το ίδιο το ταξίδι και η επαφή με τόσους και διαφορετικούς
ανθρώπους», συμφωνούν και οι δύο. Άλλωστε κανένας από τους δύο δεν είναι
αθλητής.

Ζητείται και Έλληνας χορηγός

Άρχισαν να ασχολούνται με το καγιάκ το 1996 χωρίς να έχουν πάει σε κάποια
σχολή. «Αν και γνωρίζαμε καλά τους κινδύνους για ένα τέτοιο ταξίδι, το θέλαμε
τόσο πολύ που αποφασίσαμε να το τολμήσουμε προτού να είναι αργά». Τώρα, ύστερα
από τόσους μήνες στις θάλασσες, η εμπειρία έχει μειώσει τον φόβο. Αλλά και τα
χρήματα δεν ήταν πάντα εύκολη υπόθεση. Τον εξοπλισμό τους τον οφείλουν στους
Γερμανούς σπόνσορες. Όμως το υπόλοιπο ταξίδι γίνεται με δικές τους οικονομίες
και με σπόνσορες που βρίσκουν στις πόλεις όπου πηγαίνουν. «Τώρα αναζητούμε
οικονομική ενίσχυση και από κάποιον Έλληνα», λένε οι δύο νέοι.