ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην… κόψη του φόβου

Τι φοβάσαι περισσότερο; ρώτησα τον φίλο. Παύση. Ζύγιαζε τους φόβους της
καθημερινότητας με τους άλλους, αυτούς που σπάνια αγγίζουμε, εκείνους που και
η απλή αναφορά τους προκαλεί δέος. Να μην αλλάξουν οι ισορροπίες της ζωής μου,
μουρμούρισε. Αλλά το σκεφτόταν ακόμα. Παύση. Μην τυχόν και αλλοιωθεί η εικόνα
που θέλω να έχουν οι άλλοι για μένα, πρόσθεσε. Παύση και πάλι. Ανάσα βαριά.
Μπα, τελικά εκείνο που με φοβίζει περισσότερο απ’ όλα είναι ο ίδιος ο φόβος,
κατέληξε. Η παράλυση που νιώθω όταν σκέφτομαι αυτά που φοβάμαι…

Ο Λίχας, όταν ο Ηρακλής τον εκσφενδόνισε στα νερά, άφησε τον φόβο να
στραγγίσει τη ζωή από μέσα του και μεταμορφώθηκε σε πέτρα. Αυτοί είναι οι
φόβοι μας ­ εκείνο που μας στραγγίζει λίγο-λίγο τη ζωή, δημιουργώντας μικρές
πέτρες μέσα μας, τραβώντας μας ακόμα πιο κάτω, πιο κοντά στη γη, πιο μακριά
απο τον ουρανό.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν πολύ καιρό κανακεύοντας όσα τους τρομάζουν,
αποφεύγοντας όχι μόνο τα κύματα αλλά ακόμα και τους μικρούς παφλασμούς. Άλλοι,
πάλι, προσπαθούν να τους κοιτάξουν κατάματα για να ξεφύγουν απο τη μέγγενη,
για να δουν τι υπάρχει παρακάτω, για να ανακαλύψουν ίσως ακόμα πιο βαθιά
αισθήματα και μαζί τους ακόμα μεγαλύτερες φουρτούνες.

Πόσο κοντά είναι ο άνθρωπος που βλέπουμε καθημερινά στον καθρέφτη μας, στον
πραγματικό του εαυτό; «Μόνο κάτω από μεγάλη πίεση», λέει ένας διάσημος
συγγραφέας, «μπορούμε ν’ αλλάξουμε και να πάρουμε τη μορφή που είναι βαθιά
κρυμμένη μέσα μας». Οι επιλογές μας ­ το αν θα παραδοθούμε δηλαδή στους φόβους
μας ή θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον να δώσουμε τη μάχη ­ μας θέτουν καθημερινά
το ίδιο βαθύ, υπαρξιακό ερώτημα. Στο οποίο ο Φρίντριχ Χέγκελ έχει δώσει τη
δική του απάντηση: «Ο άνθρωπος δεν γεννιέται ελεύθερος, γεννιέται για να ελευθερωθεί».