ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ένα Τσιγγανάκι κλαίει

Συνήθως δεν κλαίνε τα Τσιγγανάκια. Ακολουθούν ήσυχα τους γονείς. Ίσως η ζωή
που κάνουν, χωρίς τη βασανιστική πειθαρχία της τάξης και της καθαριότητας, να
είναι εύκολη για την ηλικία τους. Και η ζητιανιά ακόμα να έρχεται εύκολη σε
τόσο μικρά ανθρωπάκια. Εκ φύσεως τα μικρά παιδιά απαιτούν. Το σίγουρο είναι
ότι τα Τσιγγανάκια φαίνονται ανέμελα στους δρόμους που ξεροσταλιάζουν, γι’
αυτό και όλοι γύριζαν να το κοιτάξουν εκείνο το τρίχρονο που ούρλιαζε στην
αγκαλιά της μάνας του, στα σκαλιά της καθολικής εκκλησίας του Αγίου Διονυσίου.
Με άλλο ένα μωρό στην αγκαλιά η μάνα, θα ήταν δεν θα ήταν δεκαεξάχρονη,
προσπαθούσε αμήχανα να το ησυχάσει, να το καθήσει στη στάση ζητιανιάς,
υποταγμένο, πλαγιασμένο στα πόδια της, κι εκείνο κατόρθωνε και σηκωνόταν,
γεμίζοντας ολόκληρη την Πανεπιστημίου με τη διαμαρτυρία του. Δεν στρωνόταν στη
δουλειά το νήπιο, ήθελε να παίξει στο πεζοδρόμιο, ήθελε να πάει σχολείο, βόλτα
στον Εθνικό Κήπο, να ρίξει κουλούρι στα παπάκια, να γραφτεί στο φροντιστήριο
ξένων γλωσσών της γειτονιάς του, να διαβάσει τον Χάρι Πότερ, ακόμα κι αν θα
χρειαζόταν για όλα αυτά να πλένεται κάθε πρωί και να φοράει κάλτσες το
καλοκαίρι. Ολόκληρη τη μοίρα του την τίναζε στο πεζοδρόμιο. Δεν ήθελε Τσιγγάνα
καρδιά, ήθελε ζωή ανθρώπινη. Έσκυψε το κορίτσι-μάνα ταραγμένο στις τσέπες του,
το σκέπασαν τα μακριά μαλλιά της, νεανικό ξανθό χρώμα, βρήκε κάτι καρτούλες κι
έδωσε στον γιο της να σωπάσει. Τον ξεγέλασε. Η τάξη επανήλθε. Μάζεψε τα μαλλιά
της πίσω από το αυτί, φάνηκε το χρυσό της σκουλαρίκι, ζούπηξε στην ποδιά της
το παιδί, άπλωσε και το χέρι.