Διαστάσεις Η άρνηση δεν είναι αρκετή

Κομαντάντε Μάρκος ­ και το εξώφυλλο του «Linus», με τους «Οκτώ ισχυρούς της Γένοβας και τους νάνους του Σηάτλ»

Όλα ξεκίνησαν την Πρωτοχρονιά του 1994, όταν ο κομαντάντε Μάρκος και οι
Ζαπατίστας ξεσηκώθηκαν ζητώντας περισσότερα δικαιώματα για τους ιθαγενείς του
Τσιάπας. Στην πραγματικότητα, αυτό που παρουσίαζαν ήταν ένα όραμα για μια άλλη
κοινωνία. Αλλά το κατεστημένο δεν τους έλαβε σοβαρά υπόψη του. Η κοινωνία που
οραματίζονται οι Ζαπατίστας δεν υπάρχει, σκέφτηκαν, αφού λείπει το πολιτικό
υποκείμενο. Λείπει το κόμμα, η οργάνωση, η έδρα, ο μηχανισμός. Αυτοί οι
ξυπόλητοι δεν μπορούσαν να έχουν μέλλον.

Κι ύστερα ήλθαν το Σηάτλ, η Πράγα, η Νίκαια, το Νταβός, η Κανκούν, η Τεργέστη,
και τώρα η Γένοβα. «Όταν ξεκινήσαμε», λέει ο Μάρκος σε συνέντευξή του που
δημοσιεύτηκε χθες στο ιταλικό περιοδικό «Linus», «σκεπτόμασταν αποκλειστικά
και μόνο τον δικό μας ορίζοντα. Ήμασταν σεμνοί, απορρίπταμε πάντα την ιδέα ότι
οι προτάσεις των Ζαπατίστας θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον νέο δεκάλογο της
Αριστεράς ή των προοδευτικών δυνάμεων. Επιμέναμε στο γεγονός ότι το μοντέλο
εκείνο μπορούσε να αποβεί χρήσιμο για την καθημερινότητά μας, την καθημερινή
ζωή του ιθαγενούς πληθυσμού και άλλων περιοχών του Μεξικού. Θεωρούσαμε άλλωστε
τον εαυτό μας ένα σύμπτωμα, όπως συμπτώματα και εκδηλώσεις φαινομένων με
βαθιές ρίζες ήταν το Σηάτλ, η Νίκαια και ό,τι ακολούθησε. Πιστεύω ειλικρινά
ότι σε παγκόσμιο επίπεδο τα δικά μας «όχι» προστέθηκαν σε όλα τα άλλα «όχι»
από τον υπόλοιπο πλανήτη».

Αλλά το «όχι» δεν είναι πλέον αρκετό. Η άρνηση πρέπει να συνοδευτεί επειγόντως
από προτάσεις, στη σημερινή πολιτική της παγκοσμιοποίησης πρέπει να
αντιταχθούν άλλες πολιτικές, ρεαλιστικές και δημιουργικές. Στην κατεύθυνση
αυτή, λέει ο Μεξικάνος επαναστάτης, κινήθηκε για παράδειγμα το Φόρουμ του
Πόρτο Αλέγκρε. Τον τελευταίο καιρό έχουν αρχίσει να αρθρώνονται κι άλλα «ναι»,
τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Προσοχή, όμως: όλα αυτά τα
«ναι» δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να αποτελέσουν έναν ενιαίο πολιτικό λόγο.
Ο κόσμος μας δεν σηκώνει άλλη μία Διεθνή.

Όπως δεν σηκώνει και άλλους πολιτικάντικους συμβιβασμούς. Η ιταλική Αριστερά
δεν μπορεί να είναι υπερήφανη για το αποτέλεσμα δύο ψηφοφοριών που έγιναν
προχθές στη Βουλή. Η πρόταση της πλειοψηφίας για τη διάσκεψη της Γένοβας
εγκρίθηκε με 273 ψήφους υπέρ, 90 κατά και 254 αποχές, αφού ο Μπερλουσκόνι
δέχθηκε να απαλειφθεί η αναφορά στην πυρηνική ενέργεια. Η πρόταση της Ελιάς
για τη διάσκεψη της Γένοβας εγκρίθηκε κι αυτή με 238 ψήφους υπέρ, 11 κατά και
254 αποχές, αφού ο Φραντσέσκο Ρουτέλλι δέχθηκε να απαλειφθεί η αναφορά στη
φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών (φόρος Τόμπιν). Σύμφωνα με τον
υπουργό Εξωτερικών, η κυβέρνηση πηγαίνει τώρα πιο ισχυρή στη Γένοβα, τόσο
απέναντι στους αρχηγούς κρατών όσο και απέναντι στους διαδηλωτές. Αλλά 80
βουλευτές της Ελιάς ψήφισαν κατά της γραμμής της αμοιβαίας αποχής. Το σύνθημα
«Δεξιά, Αριστερά, κοινός αγώνας» δεν τους καλύπτει.