Δύο δημοφιλείς… ανταγωνιστές

Άκης Τσοχατζόπουλος. Όσο περνάει ο καιρός αποκτά συμμάχους στο κυβερνών κόμμα. Πολλοί, πλέον, θέλουν να πάρει μεγαλύτερο ρόλο

Εάν προ ημερών έβλεπε κανείς τη θερμή χειραψία και τον εναγκαλισμό του
υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου και της συζύγου του Άντας με τον
υπουργό Εθνικής Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλο, στον κήπο ενός ιστορικού στελέχους
του ΠΑΣΟΚ, στην Κηφισιά, θα νόμιζε ότι περίπου «τα ‘χουν βρει», εν όψει του
Συνεδρίου.

Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική και κυρίως πιο σύνθετη απ’ ό,τι
φαίνεται. Γιατί; Οι δύο υπουργοί, οι οποίοι συγκέντρωσαν στην τελευταία
δημοσκόπηση ίδια ποσοστά δημοτικότητας, 24% ο καθένας και σε μεγάλη απόσταση
από όλα τα άλλα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, διαμορφώνουν αυτό τον καιρό
τις δικές τους προσωπικές στρατηγικές.

Από μία πρώτη ματιά αυτές οι στρατηγικές δείχνουν να είναι παράλληλες. Ωστόσο,
μία δεύτερη, πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει ότι υποβόσκει ανταγωνισμός.

Υπάρχει ασφαλώς και η προϊστορία.

Ο υπουργός Εξωτερικών διατηρούσε πάντα καλές σχέσεις με τον υπουργό Εθνικής
Άμυνας, αν και αυτές οι σχέσεις δεν έγιναν ποτέ «αδελφικές».

Η προσέγγιση

Πριν από πέντε χρόνια, περίπου τέτοια εποχή, όταν γινόταν το Συνέδριο του
ΠΑΣΟΚ είχε προταθεί από πολλές πλευρές στους δύο υπουργούς να συνεννοηθούν
μεταξύ τους. Φίλος μάλιστα της οικογένειας Παπανδρέου επιχείρησε μία ημέρα
πριν από την εκλογή νέου προέδρου στο κυβερνών κόμμα να πείσει τον κ. Γιώργο
Παπανδρέου να στηρίξει τον κ. Τσοχατζόπουλο στη θέση του προέδρου του
κόμματος, ώστε «να μη συγκεντρώσει ο κ. Κ. Σημίτης όλες τις εξουσίες στα χέρια
του».

Η πολύ πρωινή εκείνη τηλεφωνική συνομιλία κράτησε περίπου μισή ώρα. Ο κ.
Παπανδρέου, ο οποίος έπρεπε να ανέβει στο βήμα του Συνεδρίου τρεις ώρες
αργότερα, εξήγησε ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο γιατί, όπως είπε, «αν
ψηφίσω Άκη Τσοχατζόπουλο και οδηγηθούν κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ σε διαρχία, τότε η
επόμενη εκλογική μάχη θα είναι αβέβαιη».

Η αλήθεια είναι ότι τότε, το ’96, οι σχέσεις των δύο ανδρών δεν ήταν και τόσο
καλές. Είχε φορτισθεί το κλίμα από το τέλος του ’95, όταν ο κ. Τσοχατζόπουλος
αντικαθιστούσε, ως πρώτος τη τάξει υπουργός, τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος
ήταν στο Ωνάσειο.

Η επιλογή

Γιώργος Παπανδρέου. Αρκετοί, πλέον, στο ΠΑΣΟΚ σκέπτονται ότι την κατάλληλη ώρα θα μπορούσε να αποτελέσει τον διάδοχο

Συνεργάτες τού τότε υπουργού Προεδρίας υποστήριζαν ότι «ο κ. Παπανδρέου
ακολούθησε εκείνη την πορεία, να μη συμπορευθεί δηλαδή με τον Άκη
Τσοχατζόπουλο, ύστερα από τη σκέψη ότι η “πρόσδεσή” του στο άρμα του κ.
Σημίτη, όπως τον συμβούλευαν πολλοί, μεταξύ αυτών η μητέρα του και τα αδέλφια
του, θα του άνοιγε τον δρόμο ­αργότερα­ στη διαδοχή».

Από την άλλη, οι συνεργάτες του κ. Παπανδρέου έλεγαν, τότε, πως «το προφίλ του
Γιώργου δεν μπορεί να συνδεθεί με τον Άκη, ο οποίος άκριτα στήριξε επιλογές
του Ανδρέα και της Δήμητρας και ήθελε να είναι γραμματέας του κόμματος και
υπουργός ταυτοχρόνως».

Πέρασαν βεβαίως αρκετά χρόνια από τότε και ασφαλώς πολλά άλλαξαν. Σήμερα, ο
Άκης Τσοχατζόπουλος επηρεάζει ένα σημαντικό μέρος της Κεντρικής Επιτροπής και
της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Και, ταυτόχρονα, προβάλλει σε όλες τις
δημοσκοπήσεις να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα.

Όλα αυτά μάλιστα συμβαίνουν σε μία εποχή κατά την οποία ο κ. Κώστας Σημίτης
δείχνει να μην απολαμβάνει της ίδιας δημοτικότητας με αυτήν που είχε το ’96,
αλλά και να αντιμετωπίζει την έντονη κριτική ορισμένων κορυφαίων υπουργών του.
Ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ έχουν δει, τον τελευταίο καιρό, πως θα μπορούσε να
προχωρήσει ένα σενάριο συνεργασίας Τσοχατζόπουλου – Παπανδρέου.

Και προβάλλουν ως επιχείρημα ότι ο πρώτος έχει γερές ρίζες στον κομματικό
μηχανισμό, και ο δεύτερος ότι έχει μία «καλή εικόνα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη
και την Αμερική».

Ο κ. Παπανδρέου, μάλιστα, παρά το ότι οι θέσεις του για την Τουρκία και τα
Βαλκάνια αντιμετωπίζουν την έντονη κριτική τμήματος της «Αριστεράς» του ΠΑΣΟΚ,
αλλά και της ιστορικής Αριστεράς, δείχνει να διατηρεί την υψηλή δημοτικότητά
του. Συνεργάτης του εξηγεί το φαινόμενο και στο ότι αυτές ακριβώς οι
«αιρετικές» θέσεις για τα εθνικά θέματα τον διαχώρισαν από άλλα στελέχη και
τον έκαναν να είναι ιδιαίτερα «διακριτός».

Πόλος

Φυσικά, ο κ. Τσοχατζόπουλος παραμένει ένας πόλος στο ΠΑΣΟΚ. Πολλοί του
αναγνωρίζουν ότι «είναι ένας ζεστός άνθρωπος, ότι υπήρξε στενός και έμπιστος
συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, και ότι θα μπορούσε να δώσει μία συνέχεια
στο κυβερνών κόμμα, χωρίς άλλες αβαρίες στο κοινωνικό του πρόγραμμα».

Ο ίδιος ζητάει να αλλάξει πολιτική και στρατηγική το ΠΑΣΟΚ. Και αυτό προωθεί
σε πρώτο επίπεδο. Ωστόσο, όπως σημειώνει στέλεχος της κυβέρνησης, «ο Άκης
Τσοχατζόπουλος έχει και ένα δεύτερο επίπεδο σκέψης, που αφορά την ηγεσία
τουλάχιστον του κόμματος».

Και προσθέτει: «Είναι κάτι που θα το δει τον Σεπτέμβριο, όταν θα έχουν
διαμορφωθεί οι συσχετισμοί για το Συνέδριο και όταν ασφαλώς θα έχει
συγκεκριμενοποιηθεί και σταθεροποιηθεί η κατάσταση στη χώρα και τον περίγυρό
της. Όλα μέχρι τότε είναι ανοιχτά».

Προ καιρού διέρρευσε στο περιβάλλον του κ. Ά. Τσοχατζόπουλου ­ θεωρούν ότι
αυτό έγινε σκοπίμως από συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου ­ πως οι δύο πολιτικοί
θα συμμαχήσουν στο Συνέδριο. Πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα γι’ αυτό
το ζήτημα; Όταν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ρωτήθηκε από την πατρινή εφημερίδα
«Πελοπόννησος» για το αν αποτελεί με τον υπουργό Εξωτερικών, λόγω και υψηλής
δημοτικότητάς τους, «το δίδυμο της επιτυχίας του ΠΑΣΟΚ», απάντησε σιβυλλικά:
«Θα μας δοθεί η ευκαιρία σε μένα και στον Γιώργο Παπανδρέου στην πορεία προς
το Συνέδριο να στηρίξουμε συνειδητά την ενότητα, την προοπτική και τη νίκη του
ΠΑΣΟΚ».

Κινήσεις

Μέχρι τότε, όμως, τι σχεδιάζουν; Τον τελευταίο καιρό, τόσο ο κ. Τσοχατζόπουλος
όσο και ο κ. Παπανδρέου με διάφορες κινήσεις τους ενισχύουν τις συμμαχίες τους
εν όψει του Συνεδρίου. Ο πρώτος, πραγματοποιεί συνεχώς συναντήσεις με
βουλευτές και στελέχη του κόμματος. Το ίδιο κάνει και ο δεύτερος, ο οποίος
πέραν της προώθησης νέων παραρτημάτων του Ιδρύματος Ανδρέας Παπανδρέου σε
επαρχιακές πόλεις πέτυχε όχι απλά να βελτιώσει τις σχέσεις του και με την κ.
Δήμητρα Παπανδρέου, αλλά και να καταγραφεί αυτή η αλλαγή μέσα και από την
χειραψία της μητέρας του με την τελευταία σύζυγο του πατέρα του.

«Το βέβαιον είναι», παρατηρεί υψηλή κοινοβουλευτική πηγή, «ότι κανείς από τους
δύο δεν μπορεί να αγνοήσει τον άλλον. Ίσως ­ προσθέτει ­ να περνάει και από το
μυαλό τους μία συνεργασία στο Συνέδριο. Όμως, καταλήγει, η πικρή αλήθεια είναι
ότι η σχέση τους είναι από τη φύση της ανταγωνιστική».