ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ «Δεν το πιστεύω!»

«Δεν το πιστεύω», μου λέει με φωνή σοπράνο και γυρίζουν και την κοιτάζουν σε
ακτίνα δέκα μέτρων, να δουν τι είναι αυτό που δεν πιστεύει. Και βλέπουν εμένα,
το απίστευτο. Ναι, έχει δίκιο. Ανοίγει τα χέρια, γουρλώνει τα μάτια, δεν το
πιστεύω, ξαναλέει. Κι εδώ που τα λέμε, ούτε κι εγώ το πιστεύω. Ότι βρίσκομαι
εδώ που με αντίκρυσε ανύποπτη, τη στιγμή που πήγαινα στον μανάβη. Βέβαια έχω
συνηθίσει, δεν δίνω προσοχή σ’ αυτό που καθημερινά μου συμβαίνει, που με έφερε
στην απίστευτη κατάσταση σιγά σιγά, όχι απότομα και βίαια, αλλά αργά,
ανεπαισθήτως. Σειρές από πρωινά, που ξυπνούσα έτοιμη ν’ αγωνιστώ για το
καλύτερο, σειρές από μεσημέρια που μάζευα τα κάπως αποσυναρμολογημένα κομμάτια
μου, για να τα συντονίσω από την αρχή, σειρές από βράδια που ετοιμάστηκα για
σπουδαίες γιορτές, αλλά δεν κατάφερα να γιορτάσω. Κι άλλες σειρές, από άλλα
βράδια, όπου η γιορτή συνέβαινε δίπλα ή λίγο μακρύτερα και ανέβαλα την
εμφάνισή μου, κουρασμένη. Σειρές από αναβολές άλλων πραγμάτων επίσης. Δεν το
πιστεύει κανείς, δεν το πιστεύω εγώ, κυρίως, αλλά αυτές οι αναβολές πλήθυναν
υπερβολικά. Αυτές τις αναβολές είναι που δεν πιστεύει, καθώς τις διακρίνει
τώρα, έτσι απροειδοποίητα που με πέτυχε, σαν ματαιώσεις πλέον. Προδίνονται οι
άτιμες, τις καταλαβαίνει εκείνη, φαίνονται, μικρές βεντάλιες ρυτίδων στις
γωνιές των ματιών. Σίγουρα είναι απίστευτο και επί σειρά ετών υπήρξα σίγουρη
ότι πρόκειται περί προσωρινότητας, αλλά ύπουλα η κατάσταση εγκαταστάθηκε,
χάθηκε κάπου στον δρόμο ο αληθινός μου εαυτός, έγινα αυτό το απίστευτο που
αντικρύζει η παλιά φίλη και θριαμβολογεί. Ας την κοιτάξω κι εγώ καλά, να δω με
τη σειρά μου, το πιστεύω;