ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είμαστε μια παραγκούπολη…

Αγαπημένε μου Διονύση,

Σε ευχαριστώ ιδιαίτερα για το φροντιστήριο που μου έκανες το τελευταίο διήμερο
για τα τεκταινόμενα στον χώρο του ποδοσφαίρου κι έτσι μπόρεσα να παρακολουθήσω
και να καταλάβω τι συνέβαινε.

Το κλειδί της υπόθεσης ήταν οι λεξούλες «παράγκα» και «καλύβα». Και να σου πω
τι κατάλαβα. Η «παράγκα», αργά αργά αλλά σταθερά, μέσα σε μια δεκαετία έγινε
βίλα. Η «καλύβα» έγινε κότερο. Και οι ιδιοκτήτες της πανίσχυροι.

Η ιστορία μού ήταν γνώριμη. Ακόμα και τα πρόσωπα μού ήταν γνωστά. Άλλαζαν μόνο
τα πιόνια. Μπορείς να φανταστείς πόσες «παράγκες» υπάρχουν; Γύρω από τη
Σοφοκλέους.

Κατά μήκος της Ηρώδου Αττικού. Στη Χαριλάου Τρικούπη και στη Ρηγίλλης.

Γύρω και μέσα στα υπουργεία. Στα εργοτάξια. Στο αεροδρόμιο. Στα νοσοκομεία.
Ακόμη και στα Πανεπιστήμια. Μήπως δεν ξέρουμε τις «παράγκες» στα κρατικά
κανάλια; Ή δεν βλέπουμε τις παράγκες στις συντεταγμένες εξουσίες; Τίποτα δεν
μπορεί να τις κρύψει.

Ούτε το μάρμαρο Πεντέλης ούτε τα κόκκινα χαλιά ούτε τα γυάλινα κτίρια τις
καλύπτουν. Ωστόσο, η αξία τους είναι ανυπολόγιστη. Όποιος την κατέχει, την
διαπραγματεύεται.

Όποιος την ορίζει, την εκμεταλλεύεται.

Όποιος τη διαχειρίζεται, την αξιοποιεί. Οι απέξω την καταγγέλλουν ως αυθαίρετη
και παράνομη.

Και σαν τέτοια επιδιώκουν να την κατεδαφίσουν.

Μόνο που δεν ξέρουν από πού να αρχίσουν.

Αναρίθμητες. Δυσπρόσιτες. Και καλά οχυρωμένες, συνθέτουν αυτό που είμαστε: Μια παραγκούπολη…