ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αγωνιστές

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Παν. Γριζιώτης, Κ. Παλαιολόγου 21-23, Ν. Σμύρνη, γράφει:

«Επανέρχομαι από τη φιλόξενη αυτή στήλη για άλλη μια φορά, και ίσως τελευταία,
στο θέμα των Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Στον εμπαιγμό όλων ­ κυβέρνησης
– αντιπολίτευσης – κομμάτων – αριστερών και μη ­ στους λίγους πια
εναπομείναντες αγωνιστές. Ανήκω σ’ αυτή την κατηγορία. Είμαι συνταξιούχος
τραπεζικός και είχα συμπεριληφθεί στο ευεργετικό μέτρο με ένα 15% επί της
συντάξεώς μου.

Ήλθε, όμως, ο νόμος 1976/91 με τη διακοπή στους αγωνιστές της δημοκρατικής
(ΕΑΜικής) παρατάξεως του 15% και τη δημιουργία δύο κατηγοριών αγωνιστών
Εθνικής Αντίστασης ­ τους πατρικίους και τους πληβείους. Στην
κατηγορία των πληβείων υπήχθησαν οι αγωνιστές της ΕΑΜικής παράταξης, οι οποίοι
δεν τυγχάνουν πλέον ουδενός ευεργετήματος. Στους πατρικίους εντάχθηκαν οι
άλλες οργανώσεις, οι οποίες και απολαμβάνουν τα ευεργετήματα των σχετικών
νόμων ως επίσης και τα Τάγματα Ασφαλείας που κρίθηκαν με το Ν.Δ. 179/69 ως
εθνική προσφορά.

Αυτή είναι λοιπόν η ίση μεταχείριση σύμφωνα με το Σύνταγμα; Είναι
απαράδεκτο να υπάρχουν για το ίδιο ιστορικό γεγονός (1941-44) δύο κατηγορίες
αντιστασιακών. Σύμφωνα με στοιχεία Συλλόγου Αντιστασιακών, οι εναπομείναντες
σήμερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι περίπου 1.500, ο δε νεώτερος 71 ετών.
Όπως, λοιπόν, αντιλαμβάνεσθε μέσα στην προσεχή 5ετία δεν θα υπάρχουν παρά
ελάχιστοι.

Ο εμπαιγμός άρχισε όταν με την ψήφιση του νόμου 1976/91 διεκόπη στους
αγωνιστές της δημοκρατικής (ΕΑΜικής) παράταξης η χορήγηση του 15% που
ελάμβαναν βάσει του Ν. 1285/82 & 379/83 Π.Δ.. που είχε ψηφίσει η πρώτη
κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Κατά την ψήφιση του Νόμου 1976/91 η τότε αντιπολίτευση
και σημερινή κυβέρνηση είχε δηλώσει στη Βουλή ότι όταν θα επανέλθει στην
εξουσία θα καταργήσει τον νόμο και θα επαναφέρει το προηγούμενο καθεστώς
του Νόμου 1285/82 & 379/83 Π.Δ. Οι υποσχέσεις όμως έμεναν υποσχέσεις ­ ήδη
πέρασαν 10 χρόνια ­ (ίσως στην άλλη προεκλογική περίοδο να το ξαναθυμηθούν και
να το ξαναϋποσχεθούν.

Ήταν κι αυτό στα τυχερά της δικιάς μας βασανισμένης γενιάς. Θα έπρεπε, όμως,
ν’ ακούγονται κι άλλες φωνές. Κυρίως από ανθρώπους της γενιάς μας ­
αντιστασιακοί, αγωνιστές άνθρωποι όπως ο αγωνιστής Μίκης που ήταν μάλιστα στη
δική μας γειτονιά τότε και στις δικές μας οργανώσεις. Ίσως η δική του φωνή πιο
δυνατή από τη δική μας, να «εισακουστεί».