Διαστάσεις Το ’68 των αλτρουιστών

Μαχητικές καταλήψεις: φοιτητές του Χάρβαρντ ζητούν έναν ικανοποιητικό μισθό για τους σύγχρονους προλετάριους

Το Χάρβαρντ είναι το πλουσιότερο πανεπιστήμιο του πλανήτη. Τετρακόσιοι
υπάλληλοί του όμως (φύλακες, μαγείρισσες, καθαρίστριες) αμείβονται με το
ελάχιστο μεροκάματο, κάτι παραπάνω από 5 δολάρια την ώρα, ίδιο κι απαράλλακτο
εδώ και τέσσερα χρόνια. Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει με εκατομμύρια Αμερικανούς,
που μπορεί να έχουν δουλειά (τα δέκα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκαν στις
Ηνωμένες Πολιτείες 25 εκατομμύρια θέσεις εργασίας και η ανεργία δεν ξεπερνά
σήμερα το 4,5%), αλλά ζουν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι οι
λεγόμενοι working poors, οι εργαζόμενοι φτωχοί.

Οι φοιτητές είναι από τα πιο προνομιούχα στρώματα κάθε κοινωνίας. Οι
Αμερικανοί φοιτητές ιδιαίτερα, οι νέοι της Αμερικής εν γένει, είχαν παραμείνει
σε αδράνεια ύστερα από τις κινητοποιήσεις στο Μπέρκλεϋ τα Χριστούγεννα του
1964 και τις διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ. Άλλαξαν,
βολεύτηκαν, ενσωματώθηκαν. Και ξαφνικά (ή μήπως όχι τόσο ξαφνικά;) η έκρηξη.
Τρεις εβδομάδες διαδηλώσεων και καταλήψεων στο Χάρβαρντ, στο Μπέρκλεϋ, στο
Στάνφορντ, και σε άλλα πανεπιστήμια της Αμερικής, με αίτημα ένα «living wage»
για το προσωπικό τους, ένα μισθό που να ανταποκρίνεται στις οικογενειακές τους
ανάγκες. Τρεις εβδομάδες μαχητικών κινητοποιήσεων των φοιτητών που κατέληξαν
σε θρίαμβο, αφού οι διοικήσεις των πανεπιστημίων δέχθηκαν να διπλασιάσουν τον
μισθό των σύγχρονων προλεταρίων.

Αλλά το πράγμα δεν σταμάτησε εδώ. Κάτω από την πίεση του Κινήματος για έναν
Ικανοποιητικό Μισθό, 50 πόλεις που ελέγχονται από τους Δημοκρατικούς επέβαλαν
στις επιχειρήσεις που διεκδικούν συμβάσεις για διάφορα έργα να διπλασιάσουν κι
αυτές το ελάχιστο μεροκάματο που δίνουν στο προσωπικό τους. Ο δήμαρχος του Σαν
Φρανσίσκο έλαβε το ίδιο μέτρο για 15.000 εργάτες, από τους νυχτοφύλακες στους
ουρανοξύστες μέχρι τους αχθοφόρους στα αεροδρόμια. Ακόμη και στη Σάντα Μόνικα
των πολυτελών ξενοδοχείων και των χρυσών ακτών του Baywatch, οι αρχές επέβαλαν
στους ξενοδόχους να αυξήσουν τον μισθό που παίρνουν οι καμαριέρες, στην
πλειοψηφία τους Μεξικάνες μετανάστριες χωρίς καμιά κοινωνική ασφάλιση.

«Αυτή η νίκη είναι καταπληκτική», λέει ο Τζων Σουήνυ, επικεφαλής της
Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας, του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας. «Οι
νέοι που έχουν το προνόμιο να σπουδάζουν στα καλύτερα πανεπιστήμια της
Αμερικής επιδεικνύουν μια νέα ηθική ευαισθησία απέναντι στις αυξανόμενες
ανισότητες. Είναι ένα σημαντικό στάδιο στη μάχη για την οικονομική
δικαιοσύνη». Η κυβέρνηση βέβαια αντιδρά. Μια σειρά συντηρητικών πολιτειών, από
τη Γιούτα μέχρι το Κολοράντο, ψήφισαν νόμους που απαγορεύουν τη θέσπιση του
living wage. Θα τρομάξουν οι επιχειρήσεις, λένε, και θα σηκωθούν να φύγουν. Μα
κάνουν λάθος. Ακριβέστερα: λένε ψέματα. Όπως βεβαιώνει ο οικονομολόγος του
Χάρβαρντ Μάικλ Ράιχ, στις πολιτείες όπου αυξήθηκε ο ελάχιστος μισθός δεν
υπήρξε καμιά επίπτωση στην τοπική οικονομία. Αντιθέτως, χιλιάδες άνθρωποι
έπαψαν να φιλοξενούνται στους ξενώνες των αστέγων.