ΤΕΙ γιδοπροβάτων

Την είδηση στην τηλεόραση τη βρήκα εκπληκτική. Όχι. Άκυρο. Δεν την βρήκα
εκπληκτική. Η είδηση στην τηλεόραση ήταν εξ αντικειμένου εκπληκτική.

Τα πραγματικά περιστατικά της έχουν ως εξής: Έξω από την Πρέβεζα ανεγέρθηκε
ένα νέο ΤΕΙ. Ένα άρτιο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα για να στεγαστούν περίπου 700
σπουδαστές. Δείξανε στο πλάνο το κτίριο. Το δείξανε ανφάς, προφίλ και τρουά
καρ. Όντως, αυτό δεν είναι σχολειό. Αυτό είναι κόσμημα. Μια κούκλα. Ένα κτίριο
να ντρέπεσαι να μπεις μέσα. Τσίλικο, απαστράπτον, πανέμορφο. Ουδεμία σχέση με
τις παράγκες του Καραγκιόζη και το «πέντε κρίκοι, ένα τάλιρο» που στεγάζουν τα
αστέγαστα της ελληνικής Παιδείας.

Αυτό το εντυπωσιακό ΤΕΙ κόστισε 450.000.000 δραχμές. Τα έβγαλε το υπουργείο,
τα έδωσε, τα πήρανε, το στήσανε, το χτίσανε. Όλα καλά κι όλα ωραία. Τώρα, σου
λέει, σωρηδόν θα πηγαίνουν τα παιδιά μας.

Έλα όμως που τα παιδιά δεν πηγαίνουνε. Ούτε σωρηδόν, ούτε ανά δυάδες, ούτε
κατά μόνας. Τα παιδιά δεν πηγαίνουνε καν. Καθόλου. Ντιπ. Κι ο λόγος που δεν
πηγαίνουνε είναι γιατί δεν μπορούνε να πάνε. Το κόσμημα, το μπιζού, το
μονόπετρο το μπριγιάν, είναι χτισμένο πάνω στο άγριο το κατσάβραχο. Στα όρη,
στα ψηλά βουνά, η περήφανη τσελιγκοπούλα. Σκαρφαλωμένη στα πέντε υψόμετρα η
κόρη η παινεμένη των ΤΕΙ.

Και θα μου πεις, τι έγινε; Πού είναι η είδηση; Πού το πρόβλημα; Κατσάβραχο –
ξεκατσάβραχο, γι’ αυτό υπάρχουν οι δρόμοι!

Εδώ ακριβώς είναι η πλάκα. Διότι, στην προκειμένη περίπτωση, ΔΕΝ υπάρχει
δρόμος. ΔΕΝ. Βρέθηκαν τα 450.000.000 για να γίνει το κτίριο, αλλά όχι τα
40.000.000 που χρειάζονται για να ασφαλτοστρώσουνε τα ανηφόρια. Ο δρόμος είναι
ευθύνη του Δήμου. Κι ο Δήμος, από ό,τι φαίνεται, δεν έχει τα χρήματα. Δεν έχει
ο χριστιανός, τι να κάνουμε τώρα; Δεν τα φυλάει στο συρτάρι κάτω από τις
κάλτσες για τα γεράματά του. Δεν τα κρύβει στην κατάψυξη για να κάνει την
Πρέβεζα σούργελο. Απλώς – Δεν – Τα – Έχει!

Άρα: Υπάρχει ΤΕΙ, αλλά δεν υπάρχει δρόμος να φτάσεις μέχρι το ΤΕΙ. Πάλι άρα:
Το ΤΕΙ δεν λειτουργεί. Παραμένει, έρημο και σκότεινο, κι ανθρώπου πόδι δεν το
πατεί. Δεν μπορεί να το πατήσει. Και τα παιδιά στοιβάζονται στα παλιά ­ πλην
προσβάσιμα ­ κτίρια. Και που, όπως είπανε οι ίδιοι οι σπουδαστές στο ρεπορτάζ,
έχουνε το μαύρο τους το χάλι.

Όμως το στοιχειωμένο ΤΕΙ δεν είναι παντελώς εγκαταλελειμμένο. Έχει κι αυτό το
φαν κλαμπ του. Και το φαν κλαμπ του είναι ποιο ­ αν έχετε Θεό;

Τα γιδοπρόβατα της περιοχής!

Μάλιστα. Αυτό κι αν είναι η είδηση. Στα γιδοπρόβατα Πρεβέζης το κτίριο αυτό
έχει το γκραν σουξέ. Το έχουνε κάνει στέκι. Κανονικό. Δικό τους. Κάπου να
μαζεύονται κι αυτά, βρε αδελφέ. Λένε καμιά σαχλαμάρα, κανένα ανέκδοτο για
κότερα, χτυπάνε κάνα σφηνάκι, περνάει η ώρα τους. Μην τους τρώνε τα αγιάζια
και η μαύρη πλήξη της γραφικής ελληνικής υπαίθρου.

Διότι, μην το αντιμετωπίζεις, αγάπη μου, ρατσιστικά. Και το γιδοπρόβατο,
βασανισμένο πλάσμα είναι. Το σφάζουν, το σακατεύουν, το έχουν γενικώς
φτυσμένο. «Γίδα βραστή» σου λέει ο άλλος. «Γίδα βραστή», μια κουβέντα είναι.
Τη ρωτάς τη γίδα; Τώρα, λοιπόν, βρήκανε και τα γιδοπρόβατα έναν σκοπό. Έναν
προορισμό σε αυτή την άχαρη ζωή. Σηκώνονται πρωί πρωί με τη δροσούλα κι
ανηφορίζουνε να πάνε στο ΤΕΙ, να φοιτήσουνε, να πάρουνε πέντε εφόδια, ένα
δίπλωμα. Μάθε τέχνη κι άστηνε. Κι αν βελάσεις, πιάστηνε.

Όμως κι εμείς, δεν πάμε πίσω. Υπάρχει μια πρόνοια, μια μέριμνα. Αφού μορφώσαμε
όλα τα παιδιά μας, πιάσαμε τώρα και τα γιδοπρόβατα. Θα τα κάνουμε εμείς
ξεφτέρια. Αστέρια. Όλα τα υπόλοιπα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας θα είναι τούβλα,
ξύλα απελέκητα. Το ελληνικό το γιδοπρόβατο θα έχει άλλο πρεστίζ. Θα το
στέλνουμε εμείς με το ντοκτορά στο χέρι. Θα το κουρεύουμε και θα το
αναγορεύουμε σε πρύτανη.

Μπράβο μας, όμως. Έχουμε τέτοια απεριόριστα κονδύλια για την Παιδεία και δεν
το ξέραμε. Κονδύλια να φαν κι οι κότες. (Τις οποίες κότες, σημειωτέον, κι
αυτές θα τις αξιοποιήσουμε. Από κοκκινιστές, θα τις κάνουμε στυλίστες στους
οίκους μόδας).

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της σουρεαλιστικής είδησης είναι ότι το κτίριο
έχει υποστεί ήδη σοβαρότατες φθορές από τα γιδοπρόβατα. Ακόμα δεν λειτούργησε
και θέλει γενικό ρεκτιφιέ. Διότι φευ ­ τα συμπαθή ζώα δεν έδειξαν τον δέοντα
σεβασμό στον περιβάλλοντα χώρο. Ήρθανε τα άτιμα και τον κάνανε θερινό.
Γδαρμένο, βρώμικο, ελεεινό, ανηλεώς κατουρημένο. Που σημαίνει ότι ­ και ο
περίφημος δρόμος να γίνει ­ ξανά μανά πρέπει να μπούνε μαστόροι και πιάσουν τα
μερεμέτια. Ξανά μανά θα πιάσουνε το γιαπί, το πηλοφόρι το μυστρί μιας εξτρέμ
σχιζοφρένειας.

Έκτακτη ιδέα! Έξοχη πρωτοβουλία! Πήγανε κάποιοι, ατενίσανε τους ορίζοντες και
είπανε «πού να το στήσουμε το ΤΕΙ; Εκεί που κανένας δεν μπορεί να το φτάσει».
Σαν το ξωκκλήσι στη ζώνη του λυκόφωτος. Εις το βουνό ψηλά εδώ, είναι ΤΕΙ
ερημικό. Στοιχειωμένο.

Ίσως ­ ποιος ξέρει; Ίσως, ελέω Πρεβέζης, τις νύχτες να πλανιέται γύρω –
τριγύρω το φάντασμα του Καρυωτάκη. Κι ύστερα σου λέει, «θάνατος είναι οι
κάργιες»! Τα γιδοπρόβατα να δεις…

Αλλά, θα μου πεις, εν μέσω όλη αυτής της απύθμενης παράνοιας, τι να σου κάνει
κι ο Καρυωτάκης;

Κι εκείνος, απλός υπάλληλος ήτανε…