ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μισθοφόροι

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Παν. Κασκαράς, Εθν. Αντίστασης 8, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Αγωνίζομαι εδώ και τρία χρόνια για το παρακάτω θέμα: Τον μήνα Ιανουάριο 1998
η γυναίκα μου πώλησε το ΙΧΕ αυτοκίνητο με όλες τις νόμιμες διαδικασίες. Έκτοτε
και μέχρι σήμερα κάθε χρόνο αποστέλλεται το ειδοποιητήριο ειδικού σήματος στο
όνομα της γυναίκας μου, γιατί εξακολουθεί να φέρεται ακόμη ιδιοκτήτρια του
πωληθέντος αυτοκινήτου.

Επιπλέον, δύο φορές έχει βεβαιωθεί εις βάρος της τροχαία παράβαση και
απεστάλησαν οι σχετικές βεβαιώσεις επιβολής προστίμου.

Η Εφορία Καλαμαριάς, στην οποία υπάγεται η γυναίκα μου, έχει ειδοποιηθεί
εγγράφως για την πώληση του αυτοκινήτου αμέσως μετά την πώληση, δηλαδή το έτος
1998. Συγκεκριμένα, γνωστοποιούσα τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας της αγοράστριας
και την ακριβή διεύθυνση κατοικίας με Φ/Α της αγοραστικής πράξης. Κοινοποίησα
την αλληλογραφία αυτή και στο υπουργείο Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης ­
ως Προϊσταμένη Αρχή των Δημοσίων Υπηρεσιών. Παρακαλούσα τη διαγραφή του
αυτοκινήτου από το όνομα της γυναίκας μου και την εγγραφή αυτού στην
καινούργια ιδιοκτήτρια. Παρά ταύτα, οι αρμόδιοι της παραπάνω Εφορίας ουδόλως
συγκινήθηκαν.

Στην παραπάνω αναφερόμενη έγγραφη ενημέρωση γνωστοποιούσα στην Εφορία ότι η
γυναίκα μου αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο (ανέφερα όλα τα στοιχεία του
καινούργιου αυτοκινήτου και τον αριθμό κυκλοφορίας).

Ουδέποτε απεστάλη ειδοποιητήριο εφοδιασμού σήματος του καινούργιου
αυτοκινήτου. Μετέβαινα προσωπικά κάθε χρόνο στην Εφορία και περίμενα επί ώρες
στην ουρά για να εφοδιασθώ το σήμα κυκλοφορίας. Παρακαλούσα κάθε φορά για την
αποκατάσταση της νομιμότητας, με διαβεβαίωναν ότι θα αποκατασταθεί η τάξη,
αλλά και πάλι με “έγραφαν”. Βεβαίως στη θέση της γυναίκας μου υπάρχουν πάρα
πολλοί συνάνθρωποί της. Γιατί; Διότι δεν υπάρχει κράτος. Έχουν διαλυθεί τα
πάντα.

Ο φορολογούμενος Έλληνας πολίτης νιώθει απροστάτευτος. Δεν πιστεύω να
αμφιβάλλετε, κ. Παπαδόπουλε; Αποστέλλω σ’ εσάς την επιστολή μου, επειδή είμαι
βέβαιος ότι θα την δημοσιεύσετε. Η εξυπηρέτηση του Έλληνα πολίτη από τη
Δημόσια Διοίκηση αφίεται στη φιλοπατρία του δημοσίου υπαλλήλου. Όπως παλιά
υπήρχε το άρθρο 114 του Συντάγματος, που προέβλεπε την υπεράσπιση του
Συντάγματος στη φιλοπατρία του Έλληνα πολίτη. Η Δημόσια Διοίκηση έχει
μετατραπεί σε μισθοφορικό στρατό της κυβέρνησης. Οι ικανοί και ευσυνείδητοι
υπάλληλοι του Δημοσίου τείνουν να γίνουν “είδος εν ανεπαρκεία”.

Υπάρχουν και ικανοί και ευσυνείδητοι υπάλληλοι, αλλά επειδή διαθέτουν και
ικανότητα και αξιοπρέπεια αρνούνται ν’ αλλοτριωθούν και ευθυγραμμισθούν με τις
επιταγές της κυβέρνησης. Έτσι αυτοί τίθενται οριστικά στο περιθώριο».