Αλέκα Παπαρήγα: Και μετά το Γκέτεμποργκ, τι;

Αντιπροσωπείες από 60 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα απ’ όλο τον
κόσμο, που έχουν προσκληθεί από το ΚΚΕ, συζητούν από σήμερα και για τρεις
μέρες στην Αθήνα για το επόμενο βήμα «των κομμουνιστών και του εργατικού ­
συνδικαλιστικού κινήματος» μετά το Γκέτεμποργκ.

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα στην εναρκτήρια ομιλία της σήμερα
στο Πάντειο Πανεπιστήμιο θα τονίσει ότι «υπάρχει μείζον θέμα συντονισμού και
κοινής δράσης των κομμουνιστικών κομμάτων, ώστε να αναδυθεί μία πιο ισχυρή
προωθητική δύναμη, η οποία θα διευκολύνει τον ταξικό προσανατολισμό και τις
συμμαχίες με ριζοσπαστικές αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις». Διαφορετικά, θα
επισημάνει, «οι διεθνείς ή οι περιφερειακές κινητοποιήσεις κινδυνεύουν να
μετατραπούν σε τυπικά επαναλαμβανόμενα στιγμιότυπα που δεν θα απειλούν
κανέναν, αν μείνουν αποσπασμένα από τις μεγάλες μάζες των εργαζομένων, αν δεν
έχουν στόχο τους την ενίσχυση της ταξικής πάλης σε εθνικό επίπεδο, ώστε να
δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για το πέρασμα της διεθνιστικής πάλης σε ανώτερο
επίπεδο μαζικότητας και αποτελεσματικότητας».

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ θα προτείνει σήμερα σ’ αυτή τη διεθνή συνάντηση
της Αθήνας «να υπάρξουν κοινές καμπάνιες και κινητοποιήσεις με ανεβασμένες και
δυναμικές μορφές πάλης, που να αγκαλιάζουν ταυτόχρονα όσο γίνεται περισσότερες
χώρες, κλάδους τομείς οικονομίας».

Θα πει ακόμα πως «τα τελευταία χρόνια διαμορφώνονται θύλακες μαζικής αφύπνισης
σε σύγκριση με τις αρχές της δεκαετίας του ’90». Αλλά και ότι «τα τελευταία
χρόνια είμαστε μάρτυρες μιας σαφούς και ανερχόμενης αμφισβήτησης του λεγόμενου
δόγματος της παγκοσμιοποίησης, ενός όρου που χρησιμοποιείται προκειμένου να
συσκοτισθεί ο ταξικός χαρακτήρας του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος και
να επιβληθεί η άποψη ότι ο καπιταλιστικός δρόμος διεθνοποίησης είναι ένας,
μοναδικός, αιώνιος».

Η κ. Παπαρήγα θεωρεί κρίσιμο ζήτημα να ξεκαθαρισθούν ορισμένα θέματα στις
σχέσεις των κομμουνιστών με άλλες προοδευτικές δυνάμεις. Γι’ αυτό θα επιμείνει
ότι «χρειάζεται συστηματική αντιπαράθεση και οριοθέτηση από τις
οπορτουνιστικές απόψεις από τη λογική της ταξικής συμφιλίωσης και
συνεργασίας». Και θα υπογραμμίσει πως «η διαπάλη αυτή πρέπει να διεξάγεται
ολοκληρωμένα στο πολιτικό επίπεδο, αλλά και στους κόλπους του συνδικαλιστικού
κινήματος».

Άλλωστε, προσθέτει, «το θέμα αντίσταση – ρήξη ή ενσωμάτωση είναι ζήτημα
στρατηγικής σημασίας για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, κάτι που πρέπει να
εξετάζεται συνεχώς γιατί δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις και πάντα έτοιμες
πρακτικές συνταγές».

Στη συζήτηση που θα γίνει μεταξύ των αντιπροσωπειών, η γενική γραμματέας του
ΚΚΕ θα αντιπαρατεθεί και με τη λογική που «θέλει» να είναι «αποτελεσματικοί οι
καθημερινοί οικονομικοί αγώνες είτε αυτοί αναφέρονται σε αύξηση μισθών είτε
στην αύξηση της κρατικής επιχορήγησης σε κοινωνικούς τομείς». «Όσο κι αν αυτός
ο αγώνας είναι σημαντικός, δεν παύει να αποτελεί έναν μικρό πόλεμο, όταν
ξεκόβεται από τις γενικότερες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, από την ανάγκη να
διεκδικηθούν αλλαγές στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας υπέρ της εργατικής
τάξης, των λαών».

Στην ομιλία της η κ. Παπαρήγα θα αναφερθεί ακόμα στις δυνάμεις εκείνες που
χρησιμοποιούν «τον μανδύα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς» και θα
μιλήσει για τη θεωρία «των λευκών και χρυσών κολάρων» τονίζοντας: «Όλα τα
στοιχεία δείχνουν ότι αυξάνουν με ταχείς ρυθμούς σε όλα τα μήκη και πλάτη της
γης οι εργαζόμενοι που ζουν πουλώντας την εργατική τους δύναμη, η πλειοψηφία
των οποίων αμείβεται με μεροκάματα και μισθούς πείνας».

Τέλος, θα μιλήσει για τις εμπειρίες της από το ΠΑΜΕ (Πανεργατικό Αγωνιστικό
Μέτωπο), αλλά και για «την ανάγκη κοινού αγώνα κατά του ευρωστρατού, κατά των
αμερικανικών και νατοϊκών βάσεων, εναντίον των πυρηνικών όπλων, κατά των
διεθνών μηχανισμών βίας, καταστολής, κατά της επιχείρησης στο όνομα της
πάταξης της τρομοκρατίας να περάσει το νέο ιμπεριαλιστικό δόγμα για να
πεισθούν οι λαοί να δεχθούν την ιμπεριαλιστική επέμβαση και τον πόλεμο».