Νέο πεδίο αντιπαράθεσης προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων

Ύστερα από πολλά χρόνια οι εργαζόμενοι της χώρας συμμετείχαν μαζικά σε
κινητοποιήσεις που διοργάνωσε η συνδικαλιστική τους ηγεσία ενάντια στις
επιλογές της κυβέρνησης για ένα θέμα, που απασχολεί βέβαια άμεσα όλους τους
πολίτες, όπως είναι το Ασφαλιστικό. Ωστόσο, όλα τα στοιχεία επιμένουν ότι στο
κοινωνικό σώμα εξακολουθεί να κυριαρχεί η αντίληψη ότι γενικότερα η πολιτική
δεν μπορεί να λύσει προβλήματα, ή τουλάχιστον τα προβλήματα που είχαμε
συνηθίσει να τη βλέπουμε να λύνει. Όπως μάλιστα φαίνεται, έχει γίνει πεποίθηση
ότι η πολιτική και οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν ή δεν θέλουν να
αντιστρέψουν τη δραματική αυτή εξέλιξη. Πιστεύω ότι αυτό που στην
πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι οι πολίτες κατάλαβαν, και η πολιτική ηγεσία
σιωπά, το γεγονός ότι έχουν εξαντληθεί τα όρια του μοντέλου ανάπτυξης και των
πολιτικών συλλήψεων των τελευταίων δεκαετιών. Ότι ο τρόπος που διαμορφώνονται
τα προβλήματα και οι τρόποι με τους οποίους μπορούν να αναλύονται και να
αντιμετωπίζονται αυτά, αλλάζουν ταχύτατα στον κόσμο και στον τόπο. Ότι
απέναντι σ’ αυτήν την εξελισσόμενη πραγματικότητα, το ελληνικό πολιτικό
σύστημα διακυβέρνησης που δεν εκσυγχρονίστηκε και δεν βρήκε τους τρόπους
δημιουργικής προσαρμογής του στα νέα δεδομένα οδηγήθηκε σε στασιμότητα και σε
μιαν ιδιόμορφη δομική ακινησία.

Η δυσπιστία και η αποστροφή των πολιτών απέναντι στην πολιτική και τη δημόσια
ζωή είναι μόνο ένα σύμπτωμα αυτής της εξέλιξης. Στο βάθος βρίσκεται η διάψευση
στην πράξη των διακηρύξεων και υποσχέσεων που διατυπώθηκαν τις προηγούμενες
δεκαετίες και, που σε μεγάλο βαθμό, εξακολουθούν να ισχύουν ακόμη και να
προβάλλονται από τους ίδιους τους υπεύθυνους των διαψεύσεων και της αποτυχίας.

Σήμερα, από πολλές πλευρές, τίθεται και πάλι το ερώτημα: Υπάρχουν
διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση;

Προφανώς υπάρχουν. Όμως πρέπει να επαναπροσδιορισθούν με σύγχρονους όρους.
Είναι διαχωριστικές γραμμές που τέμνουν πλέον όλα τα κόμματα και όλη την
κοινωνία. Γι’ αυτό ακριβώς και επείγει η υπόθεση της ανασύνθεσης του πολιτικού
σκηνικού ώστε να εκφραστούν, και σε πολιτικό επίπεδο, και με σύγχρονους όρους,
οι σημερινές κοινωνικές αντιθέσεις ανάμεσα στις προοδευτικές και συντηρητικές
κοινωνικές δυνάμεις.

Κατά τη γνώμη μου χρειάζεται να υπάρξει ένα νέο πεδίο αναφοράς των σύγχρονων
κοινωνικών αντιθέσεων και ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης των προοδευτικών και
συντηρητικών δυνάμεων. Σ’ αυτό το νέο πεδίο είναι αναγκαία η συσπείρωση και
συστράτευση όλων των προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων πάνω σ’
ένα πρόγραμμα προοδευτικού εκσυγχρονισμού της κοινωνίας που θα είναι κοινωνικά
δίκαιο, θα εμπνέει, θα συσπειρώνει και θα είναι αποτελεσματικό στη λύση των
προβλημάτων.

Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να εργαστεί η σύγχρονη ανανεωτική αριστερά
βάζοντας τη δική της σφραγίδα στις εξελίξεις, μπαίνοντας μπροστά σ’ αυτήν την
πορεία, εμπνέοντας με τον πολιτικό της λόγο, μπολιάζοντας τις εξελίξεις με το
βαρύ ιστορικό αξιακό της φορτίο, εκφράζοντας με συνέπεια τα συμφέροντα των
εργαζομένων και των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων μέσα στις νέες συνθήκες που
έχουν δημιουργηθεί, έξω από κατεστημένες και οπισθοδρομικές αντιλήψεις που
αποτελούν τροχοπέδη στις εξελίξεις και στα πραγματικά τους συμφέροντα. Δεν
αποτελεί λύση η αντιπαράθεση της Αριστεράς τόσο στο εσωτερικό της όσο και με
τη Σοσιαλδημοκρατία με όρους παρελθόντος και με σχήματα και τακτικές που
αποτελούν καρικατούρα παλιότερων αποτυχημένων εγχειρημάτων που δεν αφορούν την
κοινωνία και δεν δημιουργούν προϋποθέσεις ανατροπής της σημερινής πολιτικής
πραγματικότητας.

Η σύγχρονη δημοκρατική αριστερά έχει, ταυτόχρονα, το καθήκον πρώτη αυτή να
συμβάλει στην αποκατάσταση του κύρους της πολιτικής λειτουργίας και να
αναδείξει τη δυνατότητα άσκησής της με σύγχρονους όρους που θα εξασφαλίζουν
ευρεία κοινωνική συναίνεση, αποτελεσματικότητα και προοπτική.

Ο Βασ. Δεληγκάρης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ