Λήξη σχολικού έτους 2000-1

Ματάκια μου γλυκά, πάει, αυτό ήτανε. Τέλειωσε κι αυτή η χρονιά. Αυτή η κόλαση,
αυτός ο κόλαφος που έφαγες στη μούρη. Από σήμερα, διακοπές. Διακοπές.
«Διακόπτω». Διακόπτω το διάβασμα, τις αντιγραφές και τις ορθογραφίες, τις
προπαίδειες και τις ιστορίες, το στρες και την αγωνία μη σε σηκώσουνε
αδιάβαστο, το διάλειμμα που περιμένεις ως κόρην οφθαλμού. Και μέχρι να
χτυπήσει το ρημάδι το κουδούνι, με το κουλούρι στο χέρι, άντε πάλι μέσα. Μέσα
για να σου στουμπώσουνε στο μυαλό, όσα το έρμο δεν χωράει. Όσα ξεχνάει και
ξερνάει, μόλις απομακρυνθείς μισό μέτρο από το προαύλιο του σχολείου.

­ Ξέρετε τι μάθαμε φέτος; με ρώτησε ένα κοριτσάκι της Γ’ Δημοτικού.

­ Τι, αγάπη μου;

­ Για τα δόντια.

­ Ωραίο θέμα τα δόντια.

­ Μάλιστα.

­ Και σας είπανε ότι πρέπει να τα προσέχουμε και να τα βουρτσίζουμε
προσεκτικά;

­ Μας μάθανε για τα δόντια του σαλιγκαριού.

­ Τι σας μάθανε, καλό μου παιδί;

­ Για τα δόντια του σαλιγκαριού.

­ Έχει το σαλιγκάρι δόντια;

Το κοριτσάκι με κοίταξε περιφρονητικά:

­ Δεν το ξέρατε;

Δεν το ήξερα. Πήγα σχολείο, σπούδασα, μεγάλωσα, έπιασα δουλειά, βγάζω το ψωμί
μου χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα ότι το σαλιγκάρι έχει δόντια. Και το
ασυγχώρητο δεν είναι αυτό. Το ασυγχώρητο είναι ότι δεν είχα την τσίπα, τόσα
χρόνια, να αναρωτηθώ καν. Να με πιάσει μια αγωνία, μία δύσπνοια μες στη νύχτα,
να τιναχτώ κάθιδρη, κυνηγημένη από το μείζον ερώτημα: Έχει ή δεν έχει το
σαλιγκάρι δόντια;

­ Έχει, μου είπε θριαμβευτικά το τριτάκι. Το σαλιγκάρι έχει δεκατέσσερις
χιλιάδες δόντια.

­ Και το μάθατε αυτό στο σχολείο;

­ Μάλιστα!

Μάλιστα. Το σαλιγκάρι έχει δεκατέσσερις χιλιάδες δόντια. Τώρα το ξέρω. Τώρα το
γνωρίζω. Τώρα ζω μόνο για τη στιγμή που περπατάω, λέει, στον δρόμο και κάποιος
άγνωστος με σταματάει και με ρωτάει ­ όχι τι ώρα είναι, όχι αν στρίβοντας
δεξιά θα βγει στην Αγία Φωτεινή. Με ρωτάει:

­ Συγγνώμη. Μήπως μπορείτε να με πληροφορήσετε πόσα ακριβώς δόντια έχει το
σαλιγκάρι;

Κι εγώ θα τον κοιτάξω ίσια στα μάτια και θα του πω:

­ Το σαλιγκάρι, κύριε, έχει δεκατέσσερις χιλιάδες δόντια.

Τέρμα, καρδούλα μου. Για φέτος, τουλάχιστον, καθάρισες με τα δόντια του
σαλιγκαριού. Τώρα τι θα σου προκύψει του χρόνου, δεν μπορώ να στο εγγυηθώ. Ο
παράγων «δόντι» έχει άπειρες παραμέτρους. Μπορεί να σε αξιώσει ο Θεός και να
μάθεις για τον γομφίο του θαλάσσιου ελέφαντα (αν έχει γομφίο ο θαλάσσιος
ελέφαντας). Κι αν το μάθεις, να με διαφωτίσεις κι εμένα. Να με πληροφορήσεις
αρμοδίως. Για τον επόμενο κύριο που θα με σταματήσει στη Σταδίου και θα μου
πει:

­ Μήπως γνωρίζετε, κυρία μου, πόσα εκατοστά είναι ο γομφίος του θαλάσσιου
ελέφαντα, διότι πολύ το επείγομαι;

Ένα χρόνο τώρα, σε βλέπω να παιδεύεσαι. Σηκώνεσαι χαράματα με πρησμένα
ματάκια. Σέρνεσαι μέχρι τη στάση του σχολικού. Επιστρέφεις απόγευμα. Πέφτεις
με τα μούτρα στο διάβασμα. Εκλιπαρείς για ένα εικοσάλεπτο, δεκάλεπτο,
πεντάλεπτο, μια τζούρα από παιχνίδι.

Το ξέρω, καρδιά μου.

Πρέπει να μάθεις γράμματα. Τις πράξεις της αριθμητικής ­ παρ’ όλο που εγώ, πιο
μάγκας, τις κάνω με το κομπιουτεράκι. Την ορθογραφία ­ παρ’ όλο που εγώ πιο
μάγκας, τα λάθη μου τα διορθώνει ο υπολογιστής μου.

Ιστορία και Γεωγραφία ­ παρ’ όλο που εγώ δεν θυμάμαι που πάν’ τα τέσσερα. Το
ξέρω. Όλα τα ξέρω. Αυτό που δεν ξέρω είναι γιατί πρέπει να τα μάθεις όλα μαζί.
Μονοκοπανιά. Δόξα να ‘χει ο Πανάγαθος, γι’ αυτό υπάρχουν οι δώδεκα τάξεις.

Αν τα ξεκάνουμε τα παιδιάκια μέχρι να βγάλουν το Δημοτικό, θα μας περισσέψει
και κανένα για το Γυμνάσιο; Ποιον θα στείλουμε; Ποιον θα εγγράψουμε; Τη θεία
μου την Καίτη που έχει και το πόδι της;

Άστα τώρα αυτά, ψυχούλα μου. Μην τα σκέφτεσαι. Χθες πήραμε τον έλεγχο, σήμερα
αρχίζουν οι διακοπές. Οι διακοπές ΣΟΥ. Κι επειδή, ως πιτσιρίκι, και δεν
ιδρώνει το αυτί σου από καύσωνες και περιβαλλοντικά, πέτα, μανάρι μου, τη σάκα
όπου βρεις μπροστά σου. Πέτα τα αθλητικά παπούτσια και τα ρουχαλάκια τα
σεταρισμένα από τη μαμά. Μείνε με το βρακί και το φανελάκι κι αλώνισε. Σε
θάλασσες και παραλίες, με κουβαδάκια και μπάλες και ποδήλατα, δώσ’ του να
καταλάβει. Θα ξανάρθει γρήγορα ο Σεπτέμβρης.

Τόσο γρήγορα που ­ εγώ που έχω άλλη αίσθηση του χρόνου από σένα ­ δεν τολμώ
καν να στο μαρτυρήσω. Σε αφήνω συνειδητά στη μαγική σου πλάνη ότι ένα τρίμηνο
ισοδυναμεί με έναν αιώνα.

Αλώνισε, ματάκια μου. Και μη μ’ ακούς που φωνάζω για τα πέδιλα. «Μην τρέχεις
ξυπόλητο, μην πατήσεις τίποτα. Μη μ’ ακούς. Σκύλος που γαβγίζει, δεν δαγκώνει.
Άσφαιρες οι απειλές τύπου «κομμένο το παγωτό». Το ξέρεις και το ξέρω.

Τίποτα δεν θα σου κάνω.

Γιατί αυτό το καλοκαίρι είναι δικό σου. Αυτό το καλοκαίρι το κέρδισες με το
σπαθί σου. Και κανένας ­ αλλά κανένας ­ δεν έχει δικαίωμα να στο στερήσει.

Αλώνισε, ματάκια μου! Έτσι, μπράβο. Έτσι, να σε χαρώ…