ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Εuro-Παραχάραξη

Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες συμμετείχα στην κοινοβουλευτική συνέλευση
του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας και στη διακοινοβουλευτική συνέλευση της
Europol, στη Χάγη. Από τις πολιτικές εμπειρίες που συνέλεξα, οι δύο που θα
αναφέρω αξίζουν τον κόπο της δημοσιότητας.

Στο Βίλνιους γινόταν η εαρινή κοινοβουλευτική σύνοδος του ΝΑΤΟ. Δηλαδή
ασκούνταν ο κοινοβουλευτικός έλεγχος των πεπραγμένων της ατλαντικής συμμαχίας.
Τα θέματα ήταν τρία: α) οι σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΝΑΤΟ. β) Η
αντιπυραυλική άμυνα (πρόταση των ΗΠΑ) που θα αποτελέσει το κύριο ζήτημα
έντασης με τους Ευρωπαίους τα επόμενα χρόνια. Και γ) η διεύρυνση του ΝΑΤΟ. Οι
υποψήφιες χώρες είναι δύο κατηγοριών: Αλβανία, FYROM (β’ εθνική) και Σλοβακία,
Σλοβενία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία (α’ εθνική).

Την πρώτη ημέρα, πριν από την έναρξη των εργασιών, έξω από το κτίριο ήταν
μαζεμένοι 4-5 ηλικιωμένοι οπαδοί του προηγούμενου καθεστώτος, που
διαμαρτύρονταν εναντίον του ΝΑΤΟ. Στο μεσημεριανό, όμως, διάλειμμα η
συγκέντρωση ήταν πολύ μεγάλη. Κοντά στα 1.000 άτομα.

Πλησίασα μαζί με βουλευτές άλλων χωρών για να καταλάβω πώς αυτήν τη φορά η
συγκέντρωση ήταν υπέρ του ΝΑΤΟ.

Με σημαίες, τύμπανα, λουλούδια και μια εξέδρα. Έκανα όσο μπορούσα
διακριτικότερα στην άκρη.

Οι άλλοι ανέβηκαν στην εξέδρα και έβγαλαν σύντομους λόγους υπέρ της ένταξης
της Λιθουανίας στο ΝΑΤΟ. Με ύφος προεκλογικών συγκεντρώσεων. Και με αποθέωση
από το κοινό.

Νοσταλγός του παλαιού καθεστώτος δεν είμαι και εγκαίρως, ήδη από τα τέλη της
δεκαετίας του ’70, ο λόγος μου για αυτό ήταν επικριτικός. Απλώς ως πολίτης
χώρας της Δύσης και ειδικά της Ελλάδας έχω υπόψη μου όλα τα διεθνή γεγονότα με
την ανάμιξη του ΝΑΤΟ και έχω συμμετάσχει σε εκατοντάδες διαδηλώσεις εναντίον
του, ειδικά για τα γεγονότα της Κύπρου. Για αυτό και παραξενεύτηκα.

Αυτό, όμως, που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το εξής: για τη χώρα αυτή η
Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι κάτι κοντινό. Πλησιέστερο και φιλικότερο στα μάτια
τους φαίνεται να είναι το ΝΑΤΟ. Οι εξηγήσεις είναι πολλές. Και τα επιχειρήματα
πολλά και σύνθετα. Πάντως, ο πρώτος αυτός προβληματισμός αξίζει τον κόπο και
αποτελεί την καλύτερη δύνατή προϋπόθεση για πιο κεντρομόλες πολιτικές σχετικά
με την Ευρώπη.

Η δεύτερη διακοινοβουλευτική συνέλευση στη Χάγη για την Europol είχε
αποκλειστικά ευρωπαϊκό πλαίσιο και θεματολογία.

Ως όργανο αποτελείται από βουλευτές των χωρών της Ε.Ε. και του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου. Ασκεί πολιτικό έλεγχο στην ευρωπαϊκή αστυνομία (Europol), που ως
αντικείμενο έχει τη διακίνηση πληροφοριών, για τα σοβαρά εγκλήματα, μεταξύ των
αστυνομιών των «15».

Από τα όσα συζήτησα, επιλέγω να γράψω το εξής: η Europol φοβάται την πρώτη
διακίνηση του ευρώ και οργανώνεται από τώρα. Φοβάται ότι το πρώτο δίμηνο του
2002 που θα κυκλοφορούν ταυτοχρόνως ευρώ και εθνικά νομίσματα, το οργανωμένο
έγκλημα θα δράσει.

Για το ξέπλυμα του χρήματος που δεν είναι κατατεθειμένο και πρέπει να
ανταλλαγεί με ευρώ. Για το κοινό που θα κατακλύσει τις τράπεζες για να
ανταλλάξει τα δικά του χρήματα που έχει «στο σεντούκι».

Για τις αποστολές «ζεστού» χρήματος προς τις τράπεζες που μπορεί να
«χτυπηθούν». Και πάνω από όλα για την παραχάραξη των εθνικών νομισμάτων. Ή και
του ίδιου του ευρώ. Σε στιγμές που οι τράπεζες θα κατακλύζονται από τον κόσμο.

Ειδικά για την παραχάραξη και πόσο αυτή απασχολεί, αναφέρθηκε το παράδειγμα
της Ιαπωνίας, η οποία, εν όψει του Μουντιάλ του 2002, περιμένει εκατοντάδες
χιλιάδες Ευρωπαίους που θα συναλλαγούν με ευρώ. Και ενδεχομένως κάποιοι εξ
αυτών με παραχαραγμένο ευρώ. Οι Ιάπωνες από τώρα ανησυχούν και
προετοιμάζονται. Ελπίζω πως και εμείς για τα εγχώρια θέματά μας να έχουμε ήδη
ανησυχήσει. Γιατί το κρίσιμο αυτό χρονικό διάστημα καταφθάνει. Μόλις σε έξι
μήνες.

Ο βουλευτής Ανδρέας Λοβέρδος είναι αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού
Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.