ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλα εκείνα που σχολιάζαμε μοιάζουν παρωνυχίδες

Αγαπημένε μου Νίκο,

Μοιάζουν παρωνυχίδες όλα εκείνα που σχολιάζαμε τις ατέλειωτες ώρες των
συζητήσεών μας. Αγανακτούσαμε με τους επίορκους δικαστές, με τις αυθαιρεσίες,
με τις μίζες σε εφοριακούς και πολεοδόμους που έρχονταν στη δημοσιότητα, με τα
φακελάκια, σπάνια βέβαια, αφού σπάνια παρουσιάζονταν τέτοια κρούσματα. Ήταν η
εποχή που δεν είχε ανθήσει τόσο η ηλεκτρονική επεξεργασία στοιχείων κι έτσι οι
θεματικές έρευνες χρειάζονταν πολλά χρόνια για να ολοκληρωθούν. Τότε η
αυθαιρεσία είχε πρωταγωνιστή, με ονοματεπώνυμο, με διεύθυνση, με επαγγελματική
ιδιότητα, με συγγενείς, φίλους και σχέσεις. Η δωροδοκία είχε συγκεκριμένο
δωροδοκούμενο, με ταυτότητα. Το φακελάκι είχε συγκεκριμένο αποδέκτη. Ο
φοροφυγάς είχε συγκεκριμένο αριθμό φορολογικού μητρώου. Τώρα έχουμε πλέον
εξελιχθεί στον τομέα των ερευνών. Η εικόνα που μας δίνουν για τα πράγματα και
τις καταστάσεις που καθένας βιώνει καθημερινά, είναι συνολική. Ολοκληρωμένη.
Με αριθμητική ακρίβεια. Τόσα χάνουμε από την παραοικονομία, ποιες κατηγορίες
εργαζομένων πρωταγωνιστούν σ’ αυτήν, σε ποιους τομείς της κρατικής
δραστηριότητας εκκολάπτεται και αναπτύσσεται η διαφθορά. Όλα καταγεγραμμένα
πλήρως και διατυπωμένα σε ποσοστά. Επιτέλους, έχουμε το δάσος. Αλλά χάσαμε…
το δένδρο. Ποιος ανήκει πού. Κανείς άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους δεν
γνωρίζει σε ποια κατηγορία κατατάσσεται. Και όσο τα αρνητικά ποσοστά
αυξάνονται τόσο μεγαλύτερη δυναμική αποκτούν αυτές οι κατηγορίες. Άσε που
είναι προτιμότερο να ανήκεις σ’ εκείνους που αποδεικνύουν πως «η οικονομία, το
επίπεδο της καθημερινής ζωής είναι καλύτερα από αυτό που δείχνουν οι επίσημοι
δείκτες», όπως παρατήρησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, από το να ανήκεις στους
τιμίους πλην ηλιθίους…

Μου λείπεις… Τουλάχιστον θα ήμασταν δύο…