[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τώρα που ο ΣΕΒ πήρε τα ίσια του και επιτέλους άφησε τα καμώματα και έδειξε το
(πραγματικό του) πρόσωπο, όλα δείχνουν ξεκάθαρα! Άνοιξε ο ουρανός πάνω από τα
κεφάλια μας. Μέχρι τώρα, ως γνωστόν, ζούσαμε σε ένα νεφέλωμα, καθώς έβλεπες το
Ψυχικό και τη Φιλοθέη να ψηφίζουν με τα δύο χέρια Σημίτη, και τρελαινόσουν.
Έρχονταν μετά οι περί τον Σημίτη και σου έλεγαν ότι ο κόσμος ψήφισε Σημίτη και
όχι ΠΑΣΟΚ, και τα έχανες εντελώς. Όμως μετά τη γενική συνέλευση του ΣΕΒ και το
μυστικό γεύμα στον Κώστα Καραμανλή, όλα είναι αλλιώτικα. Σαν να επέστρεψε το
απολωλός πρόβατο πίσω στο μαντρί. Ο ασωτος υιός από την ξενιτιά. Η παράταξη,
εκεί όπου ανήκε πάντα: στην πρόοδο. Διότι αν ο ΣΕΒ στηρίζει και πάλι τη Ν.Δ.,
είναι φανερό ότι το ΠΑΣΟΚ που δεν το στηρίζει, αλλά το αντιμάχεται, είναι στην
άλλη πλευρά. Την απέναντι. Αχ, ανακουφίστηκα.

Αδυναμία στα δείπνα

Εκτός από τα αστεία, πάντως, υπάρχει και η σοβαρή πλευρά αυτής της ιστορίας με
τον ΣΕΒ. Και δεν είναι τίποτε περισσότερο από την προσπάθειά του να δείξει
εμφανώς και χωρίς κανένα πρόσχημα τη δυσαρέσκειά του για την ακολουθούμενη
κυβερνητική πολιτική. Ακούγοντας μάλιστα τους δύο προέδρους του Συνδέσμου, Οδ.
Κυριακόπουλο και Ελ. Αντωνακόπουλο, να επιτίθενται με τόση εμμονή και
σκληρότητα στην κυβερνητική πολιτική, αρχίζει κανείς και νιώθει τον χρόνο να
γυρίζει πίσω. Τότε δηλαδή που ο ΣΕΒ επιχειρούσε να υπαγορεύσει την πολιτική
του στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και έσπαγε τα μούτρα του. Τότε ήταν, τη
σημαδιακή χρονιά του 1988, που κάλεσαν σε «μυστικό δείπνο« τον Κ. Μητσοτάκη ­
ό,τι δηλαδή έκαναν τώρα με τον Κ. Καραμανλή. Γιατί «σημαδιακή»; Διότι το 1988
ήταν παραμονές του «βρώμικου ’89», και προπαραμονές του ’90, που έγινε
Πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης. Οσφραίνεται κάτι ο ΣΕΒ, που δεν οσμιζόμαστε εμείς;

Σε βαθύ τέλμα

Αντιθέτως την είχαμε «οσμισθεί» την τελμάτωση του Ασφαλιστικού ­ όλα το
έδειχναν. Από την κωλυσιεργία της ΓΣΕΕ έως την αδυναμία του υπουργείου να
προχωρήσει σε κάτι άλλο, εκτός από την καταδικασμένη από όλους πρόταση που
είχε υποβάλει τον Απρίλιο. Τώρα; Ακούμε από όλες τις πλευρές να μιλούν για τον
Σεπτέμβριο, «που θα είναι πιο ώριμα τα πράγματα». Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω
πώς θα επέλθει η ωριμότης των πραγμάτων ή σε ποιο βαθμό θα κριθεί ότι τα
πράγματα είναι ώριμα ή ακόμη ανώριμα. Γνωρίζω όμως ότι όλα αυτά είναι ένα καλό
υπόστρωμα για να τραβήξει ο διάλογος σε βάθος… Τόσο, που από κάποια στιγμή
και πέρα να μην σχολείται κανείς μαζί του. Να διαβάζουμε σε μονόστηλα ότι
«συσκέφθηκε χθες η Επιστημονική Επιτροπή για το Ασφαλιστικό και ανέλυσε την
υποπράγραφο της διάταξης 7β του άρθρου 2, του νόμου τάδε του 1929». Και να
λέμε, τι Επιτροπή είναι αυτή ρε παιδιά και με τι ακριβώς ασχολείται;

Τι κάνουν τα ψάρια;

Ουδείς γνωρίζει επίσης τι ακριβώς έρευνες μπορεί να κάνει ένα ερευνητικό
σκάφος της Τουρκίας. Διότι, όχι πως θέλουμε να απαξιώσουμε το επιστημονικό
δυναμικό της γειτονικής χώρας, αλλά μοιάζει με ανέκδοτο να ακούς ότι οι
Τούρκοι διεξάγουν θαλάσσιες έρευνες! Τι έρευνούν; Την ποιότητα του νερού ή τις
κινήσεις των ψαριών; Είναι φανερό λοιπόν γιατί τό κάνουν. Διότι επιδιώκουν την
ένταση. Την οξύτητα. Την κρίση στην περιοχή. Διότι μέσα από την ένταση μπορεί
να επιβιώσει και αυτήν τη φορά το τουρκικό καθεστώς. Άλλωστε, την ίδια συνταγή
ακολουθούν και με τους υπόλοιπους γείτονες. Και με τη Συρία και με την Αρμενία
και με το Ιράν. Εκεί δεν βγάζουν βέβαια το «Πίρι Ρέις» για έρευνες. Οξύνουν
την κατάσταση με άλλους τρόπους. Για να κάθονται ήσυχοι οι πολίτες στο
εσωτερικό. Δοκιμασμένη η συνταγή, και αποτελεσματική…

Μεγάλη καταπίεση

Από τη μια πλευρά η Τουρκία, από την άλλη οι Αλβανοί. Δεν είναι για γέλια η
ιστορία με τις απειλές των Αλβανών των Σκοπιων να δημιουργήσουν…
απελευθερωτικό στρατό στη Θεσπρωτία, στο όνομα μιας Τσαμουριάς που υπάρχει
μόνο στους σχεδιασμούς όσων σκέπτονται ότι μπορεί να δημιουργήσουν τη…
«Μεγάλη Αλβανία». Βέβαια εμείς είμαστε οργανωμένο κράτος, δεν είμαστε Σκόπια,
να αλωνίζουν οι αντάρτες του UCK. Και κάθε απόπειρα θα έχει την τύχη που της
πρέπει. Αλλά είναι ενδιαφέρον ότι η αλβανική κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε για να
τους συμμαζέψει. Παρακολουθεί τα γεγονότα ­ και τις προκλήσεις ­ ωσάν να μην
την ενδιαφέρει το θέμα. Περιμένει να επωφεληθεί; Μα πώς να έχει οφέλη από μια
ιστορία στην οποία χρωστάει, δεν της χρωστάνε. Διότι η καταπίεση που ασκείται
εις βάρος της ελληνικής μειονότητας δεν έχει προηγούμενο. Ούτε επί Χότζα…

Θα αντέξει το κοντέινερ;

Εμείς βέβαια εδώ, όπως πάντα άλλωστε, περί άλλα τυρβάζουμε. Το μεγα θέμα
εξακολουθεί να είναι οι ταυτότητες. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εξακολουθεί
να μετράει πόσοι υπέγραψαν στο δημοψήφισμά του υπέρ της υποχρεωτικής αναγραφής
του θρρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες ­ μέγα θέμα, ως γνωστόν, για το
μέλλον της χώρας ­ και τώρα σκέπτεται τι θα τις κάνει. Θα τις παραδώσει στον
Πρόεδρο της Δημοκρατίας απαιτώντας δημοψήφισμα ή θα τις κρατήσει κλειδωμένες
στο… κοντέινερ που έχει παρκάρει στο προαύλιο της Μονής Πετράκη; Θα τις
παραδώσει. λέμε εμείς. Διότι έτσι θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο προσκήνιο.
Αν τις κρατήσει στο κοντέινερ, πώς θα ζήσει χωρίς δημοσιότητα; Θα είναι σαν να
του αφαιρεί κανείς την ανάσα…

Φορούσε… αλεξίσφαιρο

Ανάσα δεν μπόρεσε να πάρει και ο Κώστας Λαλιώτης στη Βουλή έχοντας να
αντιμετωπίσει τις μαζικές επιθέσεις της Ν.Δ. στη διάρκεια μιας δεκάωρης
συζήτησης, στην οποία έμεινε μόνος ­ με τον κουμπάρο του τον Γιάννη Μαγκριώτη
να τον στηρίζει ηθικά. Το επισημαίνω, γιατί διάβασα διάφορα για μερικές
απρεπείς εκφράσεις που του ξέφυγαν στη διάρκεια της συνεχούς αντιπαράθεσης με
τη Ν.Δ. για τα δημόσια έργα. Εντάξει, θα μπορούσε να τις αποφύγει. Εντάξει,
δεν συμβαδίζουν ούτε με τον χαρακτήρα του ούτε με τους κανόνες της σωστής
κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς. Αλλά όσοι τον επικρίνουν ας μπουν για μια
στιγμή στη θέση του. Για μια στιγμή. Για να νιώσουν τι είναι να υπομένεις επί
δέκα ώρες επιθέσεις, ακόμη και για έργα που η ευθυνη για τις κακοτεχνίες τους
ανήκει αποκλειστικά στη Ν.Δ. (όπως λ.χ. το τμήμα της εθνικής οδού στη
Μαλακάσα, που βούλιαξε…).