Ο Κάχι και τα… μακαρόνια

Οι παλαιότεροι θα το θυμούνται. Στα βαγόνια του τρένου που μετέφερε τους
επιβάτες από την Κηφισιά στον Πειραιά υπήρχε μια διαφήμιση που είχε αφήσει
εποχή. «Ακάκιε, να μην ξεχάσεις τα μακαρόνια να είναι Misko». Το έλεγαν όλοι,
είχε γίνει θεατρικό νούμερο, ακόμη και περιπαιχτικό στιχάκι στα γήπεδα.

Πώς το θυμηθήκαμε; Από την εκδήλωση την Τετάρτη στο Ζάππειο για την παρουσίαση
του εξαιρετικού βιβλίου του Κάχι Καχιασβίλι «Το άλμπουμ της ζωής μου». Ήταν
όλοι εκεί. Αυτοί που έπρεπε και αυτοί που δεν έπρεπε. Συναθλητές, ο εθνικός
προπονητής Χρήστος Ιακώβου, ο Γιάννης Σγουρός (ο οποίος μεσολάβησε να πάρει
την ελληνική υπηκοότητα ο χρυσός Ολυμπιονίκης με τα χρώματα της
Κοινοπολιτείας) και καλοί του φίλοι.

Ήταν όμως και αυτοί που θα έπρεπε να ντρέπονται. Αυτοί που πίσω από την πλάτη
του τον αποκαλούν (ακόμη και σήμερα!) ο «Ρώσος» και αυτοί που ­ χωρίς να τον
ρωτήσουν ­ του είχαν αλλάξει όνομα. Ακάκιος (!) Καχιασβίλι αναφερόταν στα
επίσημα έγγραφα της ελληνικής αποστολής στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα και δεν
κοκκίνισε κανείς. Τι ντροπή!

Έβαλαν τα καλά τους και έκαναν ξανά λεζάντα με ξένο ιδρώτα. Περιέφεραν την
κενότητα των παντελονιών τους ή τα χωρίς χυμούς γυναικεία κορμιά τους γύρω από
τους φορτωμένους μπουφέδες που πλήρωσαν άλλοι. Ποιοι; Αυτοί που στο Σίδνεϊ
πήγαιναν στους αγώνες της άρσης βαρών μόνον όταν επρόκειτο να κάνουν κάποια
απονομή.

Ο Καχιασβίλι ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι είναι Έλληνας. Ο αθλητής-κομπιούτερ, με
σεμνότητα εφήβου, ποτέ δεν προσπάθησε να ξεγελάσει κανέναν. Επαναλαμβάνει
μονότονα: «Η Ελλάδα είναι η δεύτερη πατρίδα μου» και το λέει σε αυτούς που
θεωρούν την Ελλάδα αναρριχητικό φυτό για ταπεινές φιλοδοξίες και εύκολο
πλουτισμό.